Cześć! Tutaj striptizerka-dziewica. Chciałabym opowiedzieć o tym dlaczego ktoś, kto nie ma żadnego doświadczenia seksualnego, zajmuje się tak intymną profesją.
Otóż mam 19 lat, a w klubie pracuję odkąd skończyłam 18. Jestem tam striptizerką, czyli tańczę na głównej sali i na salach prywatnych, zdejmując przy tym galoty. Jak to się stało? Otóż nigdy nie miałam jakiegoś wielkiego powodzenia u płci przeciwnej. Ba, nawet wcale. Nie to, żebym była jakaś wybitnie brzydka, bo nie byłam i nie jestem, ale to pewnie sprawka jakichś demonów czy innych czarownic. Wiele razy wychodziłam z inicjatywą - jestem dość kochliwa, więc moich "wybranków na całe życie" miałam wielu, ale niestety zawsze kończyło się odrzuceniem. Wciąż jestem młoda i nie wątpię, że kiedyś trafi swój na swego, ale jest jeden problem, a mianowicie moje fantazje. Moja miłosna klątwa sprawiła, że nigdy nie dane mi było trzymać faceta nawet za rękę, a ja jako dorastająca nastolatka czułam potrzebę za bliskością (seksem rzecz jasna). Zaspokajałam się ile mogłam, ale ciągle czegoś mi brakowało. Moja wyobraźnia jest bardzo wybujała i na samą myśl rozbierania się przed wieloma osobami czułam motyle w brzuchu. Zanim zaczęłam pracę spędzałam godziny na rozmyślaniu i napalaniu się na to, co mogłoby się dziać w takim klubie, żeby było jasne - miałam pociąg do rozbierania się i tańca, a nie prostytucji - to jak dla mnie za dużo. Kiedy skończyłam 18 lat, postanowiłam sprawdzić, czy rzeczywistość choć trochę jest taka jak moje oczekiwania i wysłałam swoje zdjęcia do kilku największych klubów w Warszawie. Na odzew czekałam chwilę, bo już po 3 dniach miałam swój dzień próbny. Na rozmowie nie pytano mnie o sprawy prywatne, tylko o to, czy połączę szkołę dzienną z nocnym życiem i czy nie czuję skrępowania przed rozbieraniem się. Miałam troszkę wątpliwości, ale podpisałam umowę. Rodzice nie wiedzieli, ponieważ pracują na delegacjach i łatwo było mi to zataić. Szkoła też nic nie podejrzewała ;)
Pierwszego dnia nie szłam na prywatkę. Oswajałam się z miejscem i nawet weszłam kilka razy na podest. Wiecie co? Spodobało mi się. Z każdą kolejną zmianą byłam coraz śmielsza, a teraz jestem jedną z najlepszych tancerek. Chodzę na pokoje, gdzie rozbieram się cała, kuszę, uwodzę, ale nigdy nie pozwalam na nic więcej. Było kilka niebezpiecznych sytuacji, ale na szczęście ochrona zawsze przybywała na czas. Skończyłam szkołę i wyprowadziłam się z domu. Wszyscy myślą, że jestem barmanką w pubie, a tak naprawdę zbijam niesamowite pieniądze na tym co lubię - na rozbieraniu się.
Uprzedzając pytania - nie zamierzam się tym zajmować do końca życia. Pociągnę jeszcze z 2 lata, a potem chcę założyć własną cukiernię.
I tak, jestem niewyżytym dzieckiem, ale spełnionym i z dużą ilością pieniędzy. Kocham to.
Wybrałem się ostatnio na zakupy, żeby nabyć kilka podstawowych produktów żywnościowych. Sięgam po mleko, aż tu nagle zza moich pleców wyskakuje babuleńka. Babuleńka wyrywa mi mleko z rąk, aby po chwili rzucić się do szaleńczego biegu. Zdziwiony i zrezygnowano sięgnąłem więc po masło i - tym razem byłem jeszcze bardziej zaskoczony - ta sama babuleńka podeszła do mnie i zaczęła nawijać coś w deseń "jestem już w podeszłym wieku, reumatyzmy łupią, to już nie te czasy, kiedy schylać się można" i ładnie przeprosiła za wyrwanie mi mleka.
Z powagą słuchałem, coby babuleńce nie robić przykrości, mam słabość do staruszek.
Dopiero po podejściu do kasy wydał się prawdziwy powód szaleńczego biegu i zagadania mnie przez babuleńkę. Mój portfel, leżący wcześniej w koszyku, magicznie zniknął, pojawiając się na podłodze przy wyjściu z drugiej kasy, gdzie najwyraźniej zostawiła go zdenerwowana babuleńka, widząc jego zawartość.
Czyli dwie gumki i bon do kręgielni :)
Nie wiem co robić. Opowiem wam, jak polityka niszczy mi życie.
Mam 25 lat, brak stalej pracy. Super chłopaka. Nigdy nie lubiłam dzieci. Boję się ich i nie lubię się nimi zajmować. W środku wiem, że dzieci nigdy nie chcę mieć.
Historia właściwa:
Mam cukrzycę i przez to musiałam zrezygnować z tabletek anty. Rozmawiałam z wieloma ginekologami i każdy powtarzał, że w Polsce nikt nie założy mi spirali przed urodzeniem 1 dziecka. Z racji wieku podwiązanie również nie wchodziło w grę.
Pękła gumka. Spojrzałam na kalendarz, duża szansa na zajście. Moja lekarka ginekolog wyjechała. Był piątek wieczór. Żaden ginekolog nie chciał mnie przyjąć prywatnie, tłumacząc, że to nie jest "nagła sytuacja typu komplikacje w ciąży albo poronienie". Pojechałam do szpitala na oddział gin-położniczy. Lekarz mnie wyśmiał mówiąc, że on nie wypisuje takich zaświadczeń, bo "nie zna pacjentki" i "sumienie mu na to nie pozwala". Rozryczałam się i pojechałam na dyżur nocny (pomoc świąteczna), internista mnie olał mówiąc, że nie ma uprawnień i tylko ginekolog może wystawiać takie zaświadczenie. Jeździłam od drzwi do drzwi i nikt nie chciał mi pomóc. Dopiero we wtorek znalazłam receptę, którą zamówiłam przez internet. Rozumiecie to? Tyle się mówi, że każdy lekarz ma prawo wypisać receptę. Nic z tego! Jeden lekarz wprost mi powiedział, że "oni się muszą z każdej takiej tabletki tłumaczyć wyżej i nie na rękę im to". OK, mam receptę. W promieniu 50 km znalazłam w końcu aptekę, która ją zrealizowała. I wiecie co... Było już za późno. Kiedyś na rynku były dostępne dwa rodzaje tabletek. Te, które nie dopuszczały do zapłodnienia i te, które nie pozwalały zagnieździć się zarodkowi. Ja wzięłam te 1. Nie działają w przypadku już zapłodnionej komórki...
Jestem w niechcianej ciąży. Nie chce mi się żyć. Nigdy nie chciałam mieć dzieci. Nie obwiniam nikogo, bo do łóżka sama poszłam. Pragnę zaznaczyć tylko, że jeżeli już powinie się noga, to często nikt Wam nie pomoże.. A to sprawka obecnej polityki, która kladzie nacisk na rodzenie i ograniczanie swobód kobietom.
Kiedyś w pubie strasznie zachciało mi się siku. Ale zonk, kolejka na 20 osób do jednego klopika, a ja muszę teraz, już, natychmiast! Dzielnie stoję, ale mocz już niemal leci mi po nogach. To nie tak, że głupia jestem i idę do kibelka w ostatniej chwili... pozostaje mi wierzyć, że wiecie, jak to jest po 6 piwach, albo jesteście bardzo wyrozumiali/ mieli zapalenie pęcherza/byli w ciąży (bo podobno wtedy strasznie siada pęcherz).
Poprosiłam obecne w knajpie, wysiusiane wcześniej kobitki o pomoc, bo mi podpaska przecieka, przepuścić nikt mnie nie chciał mimo gorących, błagalnych próśb, co tu robić? Panie solidarnie, odwrócone tyłem i z solidnym dystansem odcięły dostęp i widok do pomniejszej niszy (knajpa była w piwnicy z wieloma zakamarkami), a do tego zaczęły śpiewać, by mnie nie krępować ew. odgłosami. Jako że cały czas miałam mój kufel z resztkami piwa, piwo wypiłam, super cicho po ściance nasikałam do kufla i serdecznie im podziękowałam, po czym wyszłam "na papierosa" na ulicę i po chichu wylałam "piwo" do kanalizacji.
Kufel na siłę odkupiłam od barmana, bo niby kolekcjonuję. Do dzisiaj, od 10 lat, gdy mój mąż siedzi w kibelku drugą godzinę, a ja MUSZĘ siku, korzystam z tego kufla. Nie wolno go tykać ani z niego broń Boże pić, bo to starodawny kufel, święta pamiątka...
Krótka historia o tym, jak zrobiłam porządek z moim niewiernym mężem.
Z Karolem byliśmy razem jakieś 7 lat, z czego 3 po ślubie. Staż małżeństwa niewielki, ale to wystarczyło mojemu „ukochanemu”, by zdążyć się mną znudzić. Karol zawsze miał temperament, lubił rozrywkę, imprezy i piękne kobiety. Niestety, z wzajemnością. Często flirtował, co doprowadzało mnie do szału. Wiedziałam na co się piszę, ale zaślepiona uczuciem uwierzyłam, że nie będzie mnie zdradzać, gdy przysięgał mi wierność w kościele.
Myliłam się. Wytrzymał w wierności zaledwie 2 lata po ślubie. 3 rok naszego małżeństwa był pasmem zdrad i kłamstw z jego strony. Na początku chciałam walczyć o nasz związek, ale w końcu zrozumiałam, że to nie ma sensu. Karol co weekend znikał gdzieś na całe noce. Sprawdzałam mu telefon i wiedziałam, że mnie zdradza. On chyba uznał, że się do tego przyzwyczaję, skoro robił to regularnie, a ja nie reagowałam - dając mu na to „ciche przyzwolenie”. Pewnego dnia postanowiłam z tym finalnie skończyć i… zemścić się. Za wszystko.
To była sobota wieczór. Karol szykował się do wyjścia „na piwo z kolegami” – pff, jasne. Namówiłam go, by nie wychodził z pustym żołądkiem, tylko najpierw zjadł ze mną kolację. Tak też zrobił, niczego nie świadomy, zjadł pyszne spaghetti, które mu przyszykowałam. Nie wiedział jednak, że w środku dania jest… środek przeczyszczający. Rozdrobniłam i dosypałam do jego porcji ogromną ilość tabletek ułatwiających wypróżnienie.
Mąż udał się do swojej kochanki, lecz zamiast gorącej nocy, czekała go ekstremalna sraczka. Nie przewidziałam, że skończy się to aż tak ostro, bo ostatecznie wylądował na pogotowiu, gdzie nafaszerowali go lekami i kroplówką. Wcale mnie to nie zmartwiło, niezwykle cieszyłam się, że nażarł się wstydu i że boli go dupsko – zasłużył.
Odwiedziłam go tylko raz – by przynieść mu walizki, które spakowałam w poprzedni wieczór. I przyznałam się, że to ja – uwierzcie, że jego mina dała mi więcej satysfakcji, niż mogłam sobie wyobrazić.
Polecam, niezwykle przyjemne uczucie.
Śpiewałam sobie moją ulubioną piosenkę, kiedy jakaś ćma wleciała mi do ust. Tak się wystraszyłam, że prawie się nią udławiłam, ale w końcu udało mi się ją wypluć.
Moja siostra postanowiła urządzić ćmie uroczysty pogrzeb, za jej "bohaterskie poświęcenie i heroiczną śmierć" w kwestii walki o to, żebym się zamknęła.
Zajęło mi to pół roku.
Niemal dokładnie sześć miesięcy temu przyszła na świat Dominisia. Byłem wtedy przekonany, że jestem przygotowany do roli ojca. Szybko nauczyłem się jak zmieniać pieluchy, przebierać córkę, kąpać ją itp. Działałem na zasadzie odruchów. Dziecko płacze, to trzeba przebrać pieluchę, ponosić albo dać mamie do karmienia. Szybko mnie irytował jej płacz i to że teraz nie mam czasu dla siebie, co było dla mnie ważne, jako iż jestem zatwardziałym introwertykiem.
Dopiero wczoraj do mnie doszło. Kiedy Dominisia płakała przez swoje ząbkowanie, nie starałem się jej na siłę uspokoić ani uciszyć. Byłem z nią, przytulałem, a ona sama się uspokoiła i spokojnie zasnęła mi na rękach. Zobaczyłem, że muszę być z córką i razem z nią przeżywać dzieciństwo, zamiast jedynie się nią opiekować. Zrozumiałem, że byłem emocjonalną amebą, która do rodzicielstwa podchodziła zadaniowo. Byłem na najlepszej drodze do tego, żeby być takim samym rodzicem jak mój zdystansowany ojciec.
Ewoluowałem z prawnego opiekuna typu ojciec w tatę.
W drugiej klasie podstawówki dostaliśmy zadanie napisać alternatywne zakończenie książki "O psie, który jeździł koleją". W formie książki. Tak więc napisałam krótkie opowiadanie, treści nie pamiętam (to było 20 lat temu), pamiętam za to, że zrobiłam na okładce swojej pracy płatki śniegu korektorem, a strony połączyłam sznurkiem przechodzącym przez dziurki zrobione dziurkaczem. W mojej ośmioletniej głowie było to dosyć kreatywne i dumna oddałam pracę. Nauczycielka spytała "co to ma być?" i z obrzydzeniem, trzymając moją książeczkę ostentacyjnie dwoma palcami, wyrzuciła ją do kosza przy całej klasie.
Rok później mieliśmy już inną nauczycielkę, ambitną, sympatyczną, no i dostaliśmy zadanie, aby napisać opowiadanie o bałwanku. Pamiętając tą nieszczęsną książeczkę w koszu na śmieci, bardzo się przyłożyłam. Napisałam na komputerze opowiadanie w formie pamiętnika na ponad 20 stron, jednak jako że kiedyś 9-latki nie miały wyuczonego pisania na klawiaturze, dosyć mozolnie mi to szło, więc czasem klawiaturę przejmował mój tata, a ja dyktowałam.
Nadszedł dzień oceniania naszych prac, autor najlepszej miał dostać nagrodę specjalną. Nauczycielka podniosła moją pracę i zapytała, czy pisałam ją sama. Zgodnie z prawdą powiedziałam, że tata pomagał mi w pisaniu. Oczywiście zostałam zdyskwalifikowana i nagrodę dostał ktoś inny.
No cóż, było mi przykro. Na przerwie nauczycielka widząc, że siłą powstrzymuję się od płaczu, zapytała o dokładny przebieg tworzenia "Bałwankowego Pamiętnika". Kiedy zrozumiała co naprawdę miałam na myśli, przeprosiła mnie, a następnego dnia przeprosiła mnie również przed całą klasą. Nagrody co prawda nie dostałam, ale w jakiś sposób tamta nauczycielka zdobyła tymi przeprosinami mój podziw i szacunek. Przyznała się do błędu przed dwudziestką dziewięciolatków, nie martwiąc się o swój autorytet. Ona pierwsza pokazała mi, że mam prawo głosu oraz że przyznanie się do błędu to nic złego.
Jest tutaj wiele historii o okropnych rodzicach, zniszczonym dzieciństwie, a następnie niskiej samoocenie...
Ja też miałam problemy w domu. Jestem najmłodsza z całej piątki, w dodatku między mną a resztą jest duża różnica wieku. Pod względem szkoły, pilnowania i zasad miałam najgorzej, kiedy mamie zostałam tylko ja, postanowiła chyba spełnić na mnie swoje marzenia. Musiałam mieć średnią 6.0, zawsze idealnie wyglądać, zadawać się z ludźmi, z których mogłabym mieć korzyści... A i tak ciągle byłam debilem, gruba, i w ogóle do niczego się nie nadawałam. Na początku liceum (które wybrała mi mama) popadłam w depresję. Uwierzyłam, że jestem do niczego, nie mogłam na siebie patrzeć, bo przecież byłam gruba.
W momencie kiedy przyniosłam jej świadectwo z czerwonym paskiem, jedyne co powiedziała, to że jest zawiedziona moją 4 z historii (jestem umysłem ścisłym i nigdy nie zapamiętam żadnej daty). Tego dnia zrozumiałam, że nigdy nie będę dla niej idealna i że to ona jest głupia, nie ja. Bo 57 kg przy 175 cm wzrostu to nie jest otyłość, tak jak mówiła mi mama. Bo średnia 4,9 w najlepszym liceum w województwie to chyba jednak dobry wynik.
Skończyłam liceum i poszłam na studia, o których marzyłam i tam gdzie chciałam, mimo że mamusia chciała, żebym była lekarzem (co z tego, że na widok krwi mdleję, przecież przyzwyczaiłabym się). Ważę teraz trochę więcej, ale nie jestem gruba. Teraz gdy mama skomentuje negatywnie cokolwiek, odpowiadam jej tym samym. ''Mamusiu, ale przytyłaś! Co z twoją dietą? O, a gdzie cukierki ze stołu?'' czy ''w moje studia będziesz się wtrącać, jak skończysz swoje'' albo ''nie podobam ci się? Dziwne, bo jestem zajebista''.
Niby nic, ale mi lepiej :)
Wczoraj odbierając synka z przedszkola, dowiedziałem się od pracujących tam opiekunek, że mały biegał i całował wszystkie dziewczynki. Wytłumaczyłem mu w domu, że nie może tak sobie podbiegać do dziewczynek i ich całować. Następnego dnia odbierając małego z przedszkola dowiedziałem się, że całował chłopców.
Dodaj anonimowe wyznanie
