#9Ac6E
#u9azb
Bo tak w życiu to różnie; można mieć szczęście, choć samemu nie zrobiło się nic, albo najlepsze chęci i mnóstwo wykonanej pracy, która i tak pójdzie na marne.
Chyba chciałabym w cokolwiek wierzyć i mieć to przekonanie, że ktoś kiedyś wymyślił bezwzględnie mądre i właściwe prawdy.
#yvG4A
#7zPqA
Gdy byłam mała, gdy tylko widziałam psa w swoim otoczeniu, wskakiwałam rodzicom na ręce i wysoko podnosiłam nogi, mam nawet takie zdjęcia w albumie. Próbowano „leczyć” moją fobię kupując mi pieska, początkowo wystraszona później go polubiłam, jednak nie wpłynęło to w żaden sposób na kontakt z innymi psami. W podstawówce do domu wracałam polną drogą, jakieś 200 metrów, codziennie bałam się, że spotkam po drodze jakiegoś psa, więc zawsze czekałam na koleżankę, która mieszkała niedaleko mojego domu, tak by ze mną wracała. Któregoś dnia stwierdziła, że ze mną nie pójdzie, namawiałam ją długo, aż wreszcie stwierdziła, że pójdzie, jak postawię jej colę. Tak też zrobiłam i robiłam tak później wiele razy, dałam się szantażować drugiemu dziecku, aż wreszcie dowiedzieli się o tym nasi rodzice i się skończyło…
Teraz, 20 lat później się z tego śmieję, ale zrobiłabym tak jeszcze raz… bo nadal serce mi staje, gdy w moim otoczeniu pojawia się pies.
#uMvIn
Kiedy uczyłam się w liceum, zawsze brakowało mi pieniędzy. Dla rówieśników byłam wieśniarą, bo nie miałam drogich ciuchów i modnych butów. Wtedy napotkałam gdzieś w internecie temat sponsoringu. A że byłam na krańcu wytrzymałości psychicznej (przez wspomniane wcześniej gnębienie i brak życia w szkole) i dodatkowo nie byłam już dziewicą, to stwierdziłam, że co mi tam.
Za swoją pierwszą "pracę" dostałam 600 zł. Co najśmieszniejsze, musiałam jedynie wbić się w kusą sukienkę, którą dostałam od X i spędzić z nim wieczór przy kolacji na konferencji medycznej i udawać inteligentną, błyskotliwą.
Spodobało mi się. Szybki sposób na zarobek, a przy okazji było całkiem miło.
Za drugim razem spotkałam się z młodym chłopakiem, który miał własną firmę (wiek około 28+). Tworzył pewne produkty, które rozprowadzał w zawrotnej ilości w sieciach różnych większych sklepów. Ten oto mężczyzna był bardzo subtelny, delikatny. Najpierw przegadaliśmy wiele godzin oglądając gwiazdy, słuchając przy tym muzyki. . To było naprawdę niesamowite przeżycie. Tutaj pierwszy raz uprawiałam seks z ww., ale grał on drugie skrzypce. Spotkałam się z kim kilka razy, aż w końcu bańka prysła, gdy wyszło, że ma narzeczoną (moje motto brzmiało: dopóki nie krzywdzisz siebie, ani tym bardziej innych osób - nie miej wyrzutów. W przeciwnym razie uciekaj).
Opowiadam o tym wszystkim, bo zbyt długo skrywałam to w sobie. Chcę również przestrzec wszystkie dziewczyny, które chcą się na to zdecydować, bo dalszą część historii nie będzie już taka kolorowa...
Trafiło raz na jeszcze młodszego chłopaka (przedział wiekowy 24-26). Po uprzedniej weryfikacji stwierdziłam, że to będzie ostatni raz. Jednak w trakcie, gdy jechałam z nim samochodem, zmieniłam zdanie. Stwierdziłam, że nie mogę tak dalej żyć. Jak się później okazało, nagrywał wszystko, co się dzieje telefonem. Nie było może zbyt wiele, a tylko rozmowa. Jednak zarejestrowane było to, w jakim celu zmierzamy do wybranego przez niego miejsca. Zrezygnowałam, więc się wkurzył. Wyrzucił mnie z auta i odjechał. Wracałam do domu z buta. Co najgorsze, okazało się, że ten koleś miał brata, który uczył się w mojej szkole. Wszystko rozniosło się z prędkością światła. A ja jeszcze rok po skończeniu szkoły nie miałam życia.
Czy żałuję tego wszystkiego?
Tak. Drugi raz nie postąpiłabym tak samo.
Ale czy zmieniłabym bieg historii?
Nie. Bo nie byłoby mnie teraz w tym miejscu, w którym jestem. To ukształtowało mój charakter. Gdybym zmieniła to wszystko, to mogłoby mnie nie spotkać to, co mnie spotkało.
#5bDVl
#OrBVT
Mam naście lat, utrzymują mnie rodzice. Zaznaczę, że nie mamy żadnych kłopotów finansowych. Jako dziecko zawsze miałam masę zabawek, lecz gdy podrosłam, pieniędzy przeznaczonych na mnie zaczęło jakby ubywać. Kieszonkowe dostaję właściwie tylko na wycieczki szkolne i obiady, czasem trochę więcej na jakąś pizzę czy loda. Na moje zainteresowania nie zostaje praktycznie nic. Kosmetyków nie używam, stare ubrania wystarczają mi w zupełności, nie chodzę na żadne zajęcia dodatkowe czy korepetycje, posługuję się przedpotopowym telefonem i komputerem. Nie narzekam. Problem pojawia się dopiero w momencie, gdy chcę kupić komuś prezent. Nie często, wszak mam tylko dwójkę przyjaciół, lecz dla moich rodziców to i tak zbyt duży wydatek. O rezygnacji z wycieczki nie ma mowy, są przecież tak rozwijające. Kiedy staram się jeść skromniej, by zaoszczędzić trochę pieniędzy, zarzucają mi, że próbuję kupić sobie przyjaźń. Twierdzą, że jakaś pierdółka za dziesięć złotych wystarczy, bo to i tak tylko symbol. Że znajomi sami kupują sobie rzeczy, których potrzebują. Że przecież lubią mnie za osobowość, a ona nie zmieni się, jeśli nie dostaną prezentów. Że skoro to takie ważne, powinnam zmienić towarzystwo na mniej roszczeniowe.
Jest mi przykro, czuję się winna każdej wydanej złotówki. Próbę własnoręcznego wykonania podarunku podjęłam tylko raz, została zarzucona przez docinki rodziców. Wciąż mówili jak potwornie brzydkie wyjdzie to moje dzieło, bo przecież ja nic nie umiem. Zresztą nieważne, czy będzie brzydkie, i tak od razu się rozleci. Mówili, że sprawię tylko przykrość osobie, którą chcę obdarować, bo dostanie jakieś gówno, podczas gdy inni otrzymują normalne prezenty. Mam dość. Czy naprawdę robię coś złego?
#8Lxos
Za tydzień piszę maturę. Jasne, ci którzy mają za sobą ten egzamin wiedzą jaki to stres, jak ważne jest przygotowanie. Planowałam iść na medycynę, od 2 klasy chodzę co tydzień na zajęcia przygotowujące do matury z biologii i chemii. Na spokojnie przerabiamy cały materiał, skupiając się na trudnych zadaniach, robiąc dziwne, nietypowe zadania. I przestałam dawać radę, jeżeli chodzi o chemię. Nawet zdałam sobie sprawę z tego, że nie chciałabym pracować z ludźmi, wolę zwierzęta i planuję pójść na weterynarię. Więc w czym problem? Wiem, że rodzice oczekują wyniku z tych obu przedmiotów na poziomie min. 80% za pierwszym podejściem. Nie jest to z mojej strony wykonalne, ale ich jednym argumentem jest "wydajemy tysiące na te korepetycje". Zgadza się, to prawda. Chciałam skupić się na biologii i za rok powtórzyć maturę z chemii. Co usłyszałam? Prędzej wyrzucą mnie z domu, niż pozwolą poprawiać maturę, bo "co rodzina powie", "jesteś taka głupia, że się nie dostaniesz?", "Po co my wydajemy pieniądze na te korepetycje?". Zawsze mówią wszystkim, że idę na medycynę. W domu poniżają mnie, mówią, że i tak się nie dostanę na nic. W każdą sobotę mam zajęcia od 8-16. Z tygodnia na tydzień zadane około 450 zadań + arkusz + szkoła. Nie daję rady psychicznie. Dlatego tak liczyłam na to, że matura się nie odbędzie. Chciałam na spokojnie podejść za rok, powtarzając trudne dla mnie tematy.
#pO0z8
Parę lat temu moja mama wyjechała załatwić sprawy na parę dni, zostałam z ojcem i sporo młodszym bratem. Tego dnia był wieczór, dość ciepły. Był u nas znajomy ojca, a potem doszedł sąsiad z góry, który był u nas w domu pierwszy raz. Rozmawiał z nami o życiu, na początku nie zauważyłam, że jest pijany, nie znałam go. Powiedział do mojego ojca, że ma ładna żonę (mnie). Zrobiło mi się mega głupio, byłam wtedy strasznie nieśmiała i dziś wiem, że to tylko sąsiadowi powinno być wstyd, a mój ojciec zaczął się śmiać, że jestem "córą". Wtedy sąsiadowi zaświeciły się oczy, zaczął mnie podrywać, a mój ojciec zamiast mu coś powiedzieć, to bardzo go to śmieszyło. Cóż, nigdy nie miałam z nim dobrych kontaktów, ale wydaje mi się, że nie powinien mu pozwalać na mówienie sprośnych rzeczy w moim kierunku, jeszcze takich wulgarnych i bezczelnych. Uciekłam do pokoju.
Jakiś czas potem wszyscy się rozeszli. Ojciec gdzieś poszedł z kolegą, sąsiad do siebie, zostałam sama w domu z bratem. Słyszę pukanie, więc otwieram drzwi, a tam ten pijany sąsiad, pyta, gdzie ojciec, mówię, że gdzieś poszedł. Patrzy na mnie chwilę i pochyla się, żeby mnie pocałować, odsunęłam się i zamknęłam drzwi. Jakiś czas później wrócił ojciec, a mój młodszy brat powiedział mu, że sąsiad chciał mnie pocałować. I już chyba wiecie jaka była jego reakcja. Nic nie zrobił, dla niego było to zabawne.
Żałuję, że wtedy nie byłam bardziej pewna siebie. Gdyby to się stało dzisiaj, sąsiad usłyszałby niezłą wiązankę słów. Nie pozwolę nigdy więcej, żeby ktoś mnie poniżał. Takim ludziom jak ten sąsiad trzeba pokazać gdzie ich miejsce, bo mogą sobie pozwolić na zbyt dużo i może dojść do tragedii. Dodam jeszcze, że sąsiad był żonaty, miał syna i niemowlę w domu, a zachował się jak nie powiem co. Unikałam go cały czas, aż w końcu się wyprowadził i nie musiałam już go widywać.