Pracowałam w kasie biletowej na dworcu. Przyszła do mnie podróżna, powiedziała, że znalazła w poczekalni etui na okulary i zapytała, czy może je u mnie zostawić. Kilka godzin później do okienka podeszła starsza pani z zapytaniem, czy nikt nie znalazł jej etui.
- Tak, jedna pani dziś rano mi je przyniosła! - odpowiedziałam i podałam je kobiecie.
Starsza pani otworzyła je i wpadła w furię. W etui miały być jeszcze pieniądze, i to ponad 400 zł. Zostałam zwyzywana od złodziejek. Pani kazała mi natychmiast oddać pieniądze, grożąc wezwaniem policji. Nie pomagały tłumaczenia, że oddaję tylko to, co mi przyniesiono. Na szczęście w porę zainterweniował jeden ze stałych pasażerów, który często kupował u mnie bilety. Stanowczo wytłumaczył starszej pani, że pieniądze mógł wyjąć każdy i że powinna mi podziękować za to, że przyjęłam zgubę. Starsza pani zrozumiała swój błąd, przeprosiła i podziękowała, że chociaż okulary udało jej się odzyskać.
Nikt nie wie, że to ja wyciągnęłam te pieniądze.
Wyznanie bezdzietnej lambadziary, co uśmiechu bombelka nie docenia.
A tak konkretnie to mnie uj strzela, jak patrzę na szczyla, który nie ma pięciu lat, a już rodzinę terroryzuje. Chyba, bo ta rodzina to nawet zadowolona się wydaje.
Dzieciak dojechał w życiu więcej telefonów, niż ma lat. Ale nie szkodzi. Tatuś kupi nowy. Nie jakiś najtańszy, bo przecież ten gówniak ma tyle gier i aplikacji, że sprzęt musi być pojemny i szybki. I duży. Spędza z nim przynajmniej 10 godzin dziennie, o ile długo śpi. Bo jak nie, to i z 12 ponad. Wstaje z telefonem, matka śniadanie zrobi i nakarmi niczym dziecko chore, bo młody z nosem w telefonie. Za dużo płatków? Wypluje matce na twarz, włosy, w przypływie łaski na dywan. Czy to w domu, czy na rodzinnej imprezie. Zero reakcji rodzica.
Prócz telefonu dzieciak ma konsolę, laptopa, tablet. Ale to telefon jest numerem jeden ładowanym po 3 razy na dzień, którego nie odkłada na dłużej niż 10 minut. Serio. W toalecie mama mu trzyma i wyciera, rąk on nie myje, bo z telefonem raczej ciężko. Zresztą po co myć, skoro można wytrzeć w obrus, spodnie taty albo białą sukienkę babci.
Trzeba mu przyznać, że sprzęty te obsługuje lepiej niż matka i ojciec razem wzięci, ale co z tego, skoro nawet mówić normalnie nie umie? Mówi w tylko sobie znanym języku na zasadzie "bafenytut" co oczywiście oznacza obiad. No ja nie wiedziałam, więc zostałam przez gnojka ugryziona. Reakcja rodziców żadna, nawet na mój nie-lekki opieprz gówniaka.
Na urodziny dostał wypasione prezenty - nie wszystkie, bo ja kupiłam ze złośliwości pewnie książkę z ćwiczeniami logopedycznymi, zeszyt zadań dla 4- i 5-latka, coby poziomu nie zawyżać, i nietanią zabawkę z modnej bajki. Ale nikt nie dał mu tych 45 zabawek, które reklamują, ani przenośnej konsoli, więc w furii kopał i gniótł pozostałe prezenty. Zgadnijcie, co na to rodzice.
I w końcu... matka albo zauważa problem, albo już nie chce jej się bombelka pilnować, bo wysyła go do przedszkola. Pierwszy tydzień walił głową w ścianę i na zmianę żądał od przedszkolanki jej telefonu, żeby mógł gry pościągać, bo chociaż mama spakowała mu telefon i ładowarkę (i w sumie nic więcej, bo co mu do szczęścia potrzebne?), to wychowawczynie zarekwirowały. 5 dni z rzędu. I codziennie mówiły matce, jak jej dziecko się zachowuje. Przecież w domu tak nie robi, więc problem jest w wychowawczyniach i one się dzieckiem zająć nie potrafią. Z dziecka czubka nie da zrobić i do psychologa nie pójdzie.
Młody zmienia przedszkola, ale panie wszędzie są głupie i niedouczone, a dzieci nienormalne, ograniczone i zacofane, skoro nie chcą grać z nim w gefuhyhy na telefonie. Wolą puzzle i zabawę w strażaków, ale on nie wie co to.
Nie będę zaskoczona, jak za 10 lat matkę w piwnicy zamknie, bo mu na papierosy nie dała.
Nie mój cyrk, nie moje małpy, ale z satysfakcją powiem "a nie mówiłam?".
Kieruję to wyznanie do wszystkich matek. Sama jestem kobietą, ale jest jedna rzecz, zachowanie, którego nie jestem w stanie zrozumieć.
Jestem kelnerką i pracuję w restauracji. Na porządku dziennym spotykam się z matkami, które ostentacyjnie karmią swe pociechy ''wywalając cyca na stół'' przy wszystkich. Ja rozumiem, że dziecko nagle zgłodnieje i nie ma rady, trzeba nakarmić. Ale czy w takiej sytuacji nie można przykryć dziecka chustą bądź wyjść gdzieś na bok, schować się gdzieś na uboczu, w samochodzie, a nawet i w ubikacji (nie rozumiem co w tym strasznego)?
Miarka się przelała kilka dni temu. Podchodzę do stolika po zamówienie. Kobieta dyktuje mi je, karmiąc swojego bombelka.
Bombelek ssie sutka na moich oczach, w międzyczasie drugą rączkę trzyma na drugiej piersi, i bawi się, smyrając i ciągnąc drugiego sutka.
Pani jak gdyby nigdy nic patrzy mi się prosto w oczy i ze mną rozmawia.
Naprawdę nie mam żadnych uprzedzeń, ale ja jako kobieta nie potrafiłam się skupić co ta baba do mnie mówi, a co dopiero jakby podszedł młody kelner facet?
Dla mnie jest to obrzydliwe zachowanie, zero kultury i powinno być to zabronione. Jest tysiąc różnych sposób na to, aby pewne czynności wykonywać z klasą i szacunkiem do innych ludzi.
(To tak nawiązując do poprzedniego wyznania, że facet obraził się na swoją kobietę, która karmiła w pizzerii. Wiesz co, kobieto? Bardzo dobrze zrobił. Na jego miejscu zrobiłabym to samo!)
Możecie mnie hejtować, ale wiem, że 90% osób ,w tym również kobiety, uważają takie zachowanie za bardzo niesmaczne.
Jestem 26-letnią mamą i chciałabym się z Wami podzielić wydarzeniem, po którym zerwałam ze swoim chłopakiem, a zarazem ojcem mojej córki.
X był zawsze nieco samolubny i miał duże potrzeby. Nawet kiedy byłam w ciąży, oczekiwał ode mnie codziennej gotowości i chęci na seks.
"Dla dobra dziecka", a bardziej ze strachu przed samotnym macierzyństwem, przymykałam oko na jego zdrady, nawet kiedy po jednym ze skoków w bok zaraził mnie jakąś infekcją.
Po narodzinach naszej córki cała opieka nad nią spadła na mnie, wydawało mi się, że on nawet jej nie zauważał. Potem stało się to, co sprawiło, że postanowiłam go wykopać z naszego życia.
Karmiłam córkę leżąc na boku, on położył się za mną i zaczął się do mnie dobierać. Mając na uwadze przysypiające dziecko, po cichu kazałam mu przestać. Nie przestał. Po wszystkim po prostu odwrócił się i zasnął, ja odłożyłam śpiące dziecko do łóżeczka i poszłam spać do salonu. Następnego dnia kazałam mu się wynieść, nie potrafiłam na niego spojrzeć.
Od tamtej sytuacji minęły dwa lata, obecnie mam kochającego narzeczonego, który w pełni szanuje i akceptuje mnie oraz moją córkę, jednak dopiero niedawno pozwoliłam sobie na jakiekolwiek okazanie mu uczuć w obecności córy.
Z jej ojcem jedyne co nas łączy, to alimenty, które wysyła.
Moja starsza siostra ma już dwójkę dzieci, trochę jej zazdroszczę. Podczas ostatniej wizyty u niej zapytałam, co jest najlepsze w posiadaniu dzieci. Stwierdziła: „niewiele, ale pokażę ci, do czego się przydają”.
Krzyknęła do swojego 7-letniego syna: „Karol, przynieś mamie picie!!”. Przyszedł z otwartą butelką piwa.
Znacie tych wszystkich eko fit wrogów chemii? Ja już tak.
Pracowałem na stacji benzynowej jako podjazdowy i polecałem paliwa premium, taka praca. No i wiele razy spotykałem się z odmową:
- Nie, paaanie, przecież to chemia jest!
A inne paliwa to niby czysta woda? Ludzie nie przestają mnie zadziwiać.
Kiedy byłem nastolatkiem, każdego wieczoru robiłem sobie dobrze.
Nic nadzwyczajnego, gdyby tylko nie to, że zużyte chusteczki wyrzucałem za okno, bo bałem się, że moja mama mogłaby znaleźć je w śmietniku. Strasznie mi wstyd jak sobie to przypomnę, tym bardziej, że mieszkam w bloku.
W toalecie w mojej pracy często panuje wyjątkowy syf. Wrzucanie podpasek i tamponów do muszli jest na porządku dziennym, podobnie jak pozostawianie po sobie brązowych kleksów. 8 godzin nie wybiera, a gdzieś sikać trzeba. Z obawy, że zostanę posądzona o braki w higienę, regularnie sprzątam ten kibel, by nikt nie pomyślał, że to moja krew menstruacyjna zdobi ścianę. Doszło do tego, że wycieranie cudzych gówien nie tylko zupełnie przestało mnie ruszać, ale stało się doskonałą metodą na relaks po rozmowie z wymagającym klientem. I ta satysfakcja, kiedy znajdzie się zapychający odpływ tampon - bezcenna!
Mam specyficzną teściową. I modlę się, abyśmy nigdy nie musieli z nią mieszkać.
Na początku było miło i fajnie. A teraz nie potrafię się zmusić, by do niej jechać. Ma chore serce i kręgosłup. Do lekarza nie poszła, bo ci jej zdaniem się nie znają i faszerują chemią. Dopiero jak miała zawał czy złamała nogę, zaufała lekarzom. Choć raczej nie miała wyboru. Handluje azjatyckimi lekami i kosmetykami, które nie są przebadane i dopuszczone w Polsce do obrotu. Sama się też nimi faszeruje. Kupuje ogromne zapasy jedzenia i marnuje go od kilku do kilkudziesięciu kilogramów w miesiącu. Zawsze jak otwieram jej lodówkę, co najmniej 1/4 jest już spleśniała i do wyrzucenia.
Niedawno znalazła sobie nowe zajęcie - handel rzeczami ze srebrem (pościel, garnki, kubki...), a ceny tego kosmiczne. Jak kupiłam srebro koloidalne w aptece za kilkanaście złotych, to usłyszałam że to jest zanieczyszczone. To jej jest niby lepsze. Do tego właściwie o niczym innym niż pogoda nie da się z nią porozmawiać. Wszystko jej zdaniem jest złe i cokolwiek powiem, to ona wie lepiej.
Ostatnio się zapomniałam i skomentowałam coś z wiadomości w telewizji. Dostałam wykład, że konstytucja jest nieważna, że mamy II RP i że robi nam się sieczkę z mózgów, bo światem rządzą reptilianie. Chłop mój już się nauczył i nie rozmawia z nią na drażliwe tematy. Czyli na prawie każdy. A ja nie potrafię jechać do niej i siedzieć z nią w jednym pokoju i kilka godzina oglądać telewizję i nic do siebie nie mówić. Jak chcę posiedzieć i pomilczeć, to wolę to robić w domu sama. Dlatego prawie jej nie odwiedzam.
Każde święta są koszmarem. Obecnie jest całkiem samodzielna, ale z roku na rok coraz słabsza. Coraz więcej pomocy potrzebuje. Obawiam się, że kiedyś będziemy musieli z nią mieszkać. Bardzo tego nie chcę. A z drugiej strony jest mi jej żal. Wiem, że to samotność i dawne nieprzepracowane sprawy powodują, że jest jaka jest. I mimo tego, że rozumiem to, nadal nie potrafię się przełamać, by poświęcić jej więcej czasu. I czuję, że być może to by pomogło. Mimo to nie potrafię, czuję wewnętrzna blokadę.
Pewnego dnia, będąc jeszcze małą dziewczynką, przeglądałam mamy biżuterię. Znalazłam tam piękny, złoty pierścionek z szafirem. Moja mama powiedziała, że to pamiątka rodzinna, dostała go od swojej babci w dniu ślubu i gdy ja będę wychodzić za mąż, to podaruje mi ten pierścionek.
Mam 25 lat, nie mam chłopaka, a pierścionek dostałam od swojej mamy wczoraj. Chyba straciła już nadzieję.
Dodaj anonimowe wyznanie
