Boję się rozmawiać z ludźmi. Nie jestem nieśmiały, nie mam fobii ani żadnych problemów z ludźmi. Boję się tego, że ktoś może poznać moją głupotę. Nie wiem nic o otaczającym mnie świecie.
Było niedawno wyznanie o przeszłych partnerkach autora. Kobieta nie wiedziała, kto jest prezydentem USA. Ja też nie wiedziałem. To ten Trump? Czy Merkel?
Albo gdzie jest Auschwitz. Byłem tam, a mimo to wszystko mi mówi, że to jest w Niemczech.
Albo najdłuższa, najgłębsza rzeka na świecie. Sam już nie wiem, która to która, podobnie z najwyższymi szczytami.
O historii i polityce też kompletnie nic nie wiem. Z historii znam II wojnę światową (z filmów), a z polityki co wiem, to prezydent Duda podpisuje wszystkie ustawy (z memów).
Nie wiem kto wynalazł żarówkę, kto tak naprawdę odkrył Amerykę, jacy byli królowie w Polsce, szczerze już nie pamiętam, gdzie są oceany, nie odróżniam dzieł Mickiewicza od Słowackiego.
Może tutaj zaskoczę, ale studiowałem architekturę i siedzę w tym zawodzie kilkanaście lat. Każdy myśli, że jestem mądry, ale nic bardziej mylnego. Może i znam ścisłe przedmioty, ale o polityce, historii Polski i geografii kompletnie nic nie wiem. Podstawowych rzeczy też nie wiem. Zawsze zmieniam temat, żeby nie wyjść na idiotę. Wstyd mi, dlatego jedynie gdzie ta informacja może dotrzeć na światło dzienne to Anonimowe. Ma ktoś może jakąś radę? Bo chyba zaspałem na przyrce.
Ja i mój facet, gdy zaczynaliśmy się ze sobą spotykać, ważyliśmy w normie. Obydwoje trenowaliśmy na siłowni i jakoś spalały się te nasze burgery i pizze. Lubiliśmy po prostu jeść.
Po zamieszkaniu razem stopniowo przestaliśmy trenować, bo chcieliśmy mieć więcej czasu dla siebie, no i rozleniwiliśmy się. Lepiej iść do kina i zjeść popcorn zapijając colą niż na kolejny żmudny trening.
Często jedliśmy gotowce, KFC czy pizzę. Po roku takiej diety przybraliśmy. On 10 kg, ja prawie 20. Niestety zawsze miałam tendencję do tycia, dlatego już od 14 r.z. chodziłam na basen i siłownię, aby jakoś spalić jedzonko.
Raz podczas pijackiej kłótni padł temat seksu i tego, że ostatnio rzadko to robimy. Powiedział mi wtedy, że on brzydzi się tego grubasa jakim się stałam i woli się sam zabawić pod ładne i chude panienki, a ze mną sypia gdy bardzo go ciśnie, ale musi sobie wypić trochę na odwagę.
Powiedział też, że komplementuje mnie tylko gdy jest pod wpływem, bo wie, że mi przykro, ale inaczej nie umie.
Po prostu się mnie brzydzi i dopóki nie schudnę, nie będzie się ze mną kochał.
Zerwałam z nim. Zanim zjecie mnie w komentarzach. Umiem przyjmować krytykę, ale nienawidzę chamstwa. Miał milion pięćset okazji, by ze mną porozmawiać i jeszcze raz tyle okazji, byśmy razem coś ze sobą zrobili. Niejednokrotnie mówił: "zostańmy w domu, nie chcę mi się iść na basen, odpalimy netflixa".
Wróciłam do starej wagi, ale do eksa już nie.
Niedawno rozwiodłam się z mężem. Od dłuższego czasu nam się nie układało, zwłaszcza odkąd Rafał zaczął lepiej zarabiać i kasa uderzyła mu do głowy. Potem znalazł sobie nową dziewczynę, Julię, młodszą od siebie o 10 lat. I nic by mnie to nie obeszło, gdyby nie odbijało się to na naszej 8-letniej córce.
W zasadzie to Rafał nigdy nie był szczególnie zaangażowanym ojcem, marzył o synu. Ja niestety miałam koszmarny poród, po którym kilka miesięcy dochodziłam do siebie fizycznie i psychicznie, o drugim dziecku nie ma mowy.
Odkąd były zamieszkał z nową ukochaną, muszę mu przypominać, że Wiki za nim tęskni. Schody zaczęły się tuż po rozwodzie. Nie chcieliśmy oboje szarpać się w sądzie o ustalanie opieki, więc umówiliśmy się na spotkanie w kawiarni. Ledwo zaczęliśmy rozmowę, zadzwoniła Julia. Po pięciu minutach słuchania ich szczebiotania ("oczywiście króliczku, że twój misio kupi lody i pomasuje brzuszek, żeby przestał boleć od okresiku") miałam dość, więc zapłaciłam za siebie i wyszłam. Zdziwiłam się, bo wcześniej Rafała takie słówka strasznie wkurzały, mnie zresztą też. Naturalnie potem to ja byłam ta zła, bo nie rozumiem, że Julcia cierpi i potrzebuje jego wsparcia. Mimo to ustaliliśmy, że w każdą sobotę lub niedzielę będzie się spotykał z Wiki.
Na początku działało i zabierał małą na kilka godzin, nie do swojego mieszkania, bo Julia w obecności dzieci dostaje ostrej migreny. Potem zaczął się migać od spotkań. Wiki przeżywała to mniej niż sądziłam i przyznała, że tata i tak ciągle wisi na telefonie albo zawozi ją do dziadków.
W kwietniu mała miała urodziny, wypadły akurat w sobotę. Rafał wpadł na całe 5 minut, żeby zdążył się przygotować do imprezy (wybierał się na 20, urodziny były o 16). Nie opierniczyłam go tylko ze względu na obecność córki i jej koleżanek. Następnego dnia wpadli byli teściowie i widać było, że wstyd im za syna.
Potem na początku maja chciał wziąć małą, bo Julka akurat szła gdzieś z koleżankami, ale my pojechałyśmy do mojej siostry. Pytałam wcześniej dwa razy o jego plany i uprzedzałam, że wyjeżdżamy. Mocno się zdziwił kiedy Wiki powiedziała, że woli odwiedzić ciocię i kuzynów. W ogóle mała od swoich urodzin nie pyta o ojca.
Rafał w zasadzie nie widzi problemu, wręcz uważa, że jest na tyle duża, żeby zrozumieć, że teraz ma nową dziewczynę, która jest dla niego najważniejsza na świecie. Chce też zmniejszenia alimentów, ale nie daruję. Tłumaczy się tym, że spłaca kredyt za bardzo drogie mieszkanie, w dodatku tylko on zarabia, bo jego dziewczyna nie pracuje, udziela się tylko w jakimś kosmetycznym projekcie. A ja nie odpuszczę. Owszem, sama sobie dobrze radzę, kasę odkładam dla małej na konto. Chodzi mi o zasadę.
Historia z dzieciństwa, głupio mi do tej pory, jak sobie przypomnę...
Kiedy miałam 8 lat, przeprowadziliśmy się na wieś w rodzinne strony mojej mamy. Często odwiedzała nas pewna ciocia, starsza pani. Na początku nie rozumiałam, czemu mama zawsze się denerwowała, kiedy widziała przez okno, że ciocia idzie. Zawsze słyszałam tekst mamy: "oho, ciotka Adela nadciąga". Z czasem zrozumiałam. Ciotka przychodziła, zaglądała w każdy kąt, rzucała kąśliwe uwagi. Generalnie: przyszła, wkurzyła, poszła. Po którejś z jej wizyt postanowiliśmy z młodszym bratem i siostrą zrobić coś, żeby ciotka więcej nie przychodziła. W końcu wymyśliliśmy co następnym razem zrobimy.
Nie wiem, co przyszło nam do pustych główek, ale kiedy ciotka następnym razem zapukała do drzwi, to polecieliśmy pędem, ja otworzyłam, stanęliśmy na schodku i zaczęliśmy wydzierać japę na pół wsi. Piosenka brzmiała tak:
"Ciotka Adeeeeeelaaaaa
Jest głupia jak?
Jak mortadeeeelaaaa
Precz, głupia baaaaaboooo
Poszczuje cię Saaaabą "
(Saba to był nasz kundelek).
Ciotka stanęła jak wryta. Do dziś pamiętam jej smutny wyraz twarzy. Mama też, zaczęła przepraszać ciocię, że nie wie co nam do głów strzeliło, ciotka bez słowa odeszła. Najgorsze, że byliśmy dumni ze swojego występu i nie rozumieliśmy, za co był wpierdziel po powrocie ojca z pracy. Oczywiście ciotka więcej już się u nas nie pojawiła.
Kilka miesięcy później odbył się jej pogrzeb, a my co? Wracając z cmentarza, szliśmy za rodzicami, którzy byli zajęci rozmową z sąsiadką, i po cichu, tak, żeby nie słyszeli (kolejnej kary nie chcieliśmy ryzykować), podśpiewywaliśmy w najlepsze nasz hicior: "Ciotka Adeeelaaa...".
Jestem cholernie zakochany we współlokatorce i tak bardzo tęsknię za nią, gdy jedzie na parę dni do domu rodzinnego na wieś, że śpię w jej łóżku. Nic więcej. Po prostu śpię bądź leżę, tylko po to, by poczuć jej zapach.
Od niedawna pracuję w przedszkolu. Zrobiliśmy konkurs na rysunek i zanim dobrze to przemyślałam, uznałam, że oprócz trzech głównych nagród będzie nagroda pocieszenia dla osoby, której rysunek zostanie uznany za najgorszy.
Chciałam dobrze, ale zwyciężczyni jakoś wcale nie była zadowolona...
Odkąd pamiętam, zawsze ceniłem sobie wolność i brak zobowiązań. Nie chciałem angażować się w żadne związki, zamiast tego skakałem z kwiatka na kwiatek i cieszyłem się z przygodnych znajomości na jedną noc. Lubiłem wyrwać w klubie dziewczynę, zabawić się z nią, po czym zakończyć znajomość. Przyznam, że w dzisiejszych czasach to nadzwyczaj łatwe, bo laski również bardzo często nie chcą się wiązać.
Miałem nawet listę, na której zapisywałem imiona wszystkich dziewcząt, które udało mi się zdobyć. Planowałem, by do trzydziestki mieć na liście minimum 30 pozycji. Czy mi się udało? Tak, ale dostałem też coś w gratisie. Wyrok – HIV.
Jako mądry po szkodzie radzę: zastanów się, z kim idziesz do łóżka.
Wiecie jak to jest, jak nie ma się nikogo na stałe, a potrzeby jednak są? Ja wiem, a w zasadzie wiedziałem. Ręczne zabawy są fajne, ale zawsze czegoś brakuje, jakiegoś podniecenia... i tak oto poznałem moją żonę. Szukając podniet na czacie dla dorosłych. Jedna rozmowa i już wiedziałem, że coś nas łączy.
Nikomu nigdy nie powiemy, jak się poznaliśmy, bo to trochę krępująca historia. Na żywo z czymkolwiek czekaliśmy kilka randek, żeby lepiej się poznać, ale gdy już dotarliśmy do tego etapu, to okazało się, że świetnie się rozumiemy i każde z nas wie czego oczekuje druga osoba. Wirtual był dobry, ale w realu z moją już żoną jest jeszcze lepiej.
Od wczesnej młodości mam problem z nawracającymi infekcjami okolic intymnych. Pomimo bycia dziewicą, wciąż jakieś stany zapalne. Ginekolodzy (zmieniani) wciąż zalecali inne terapie, które nie za wiele dawały. Wkurzało mnie to tak bardzo, że poszłam na medycynę, chociaż nie czułam jakiegoś szczególnego powołania, tylko po to, żeby umieć w końcu wyleczyć swoją małą raz a dobrze. Po studiach, gdy już sama kombinowałam z lekami, infekcje i tak nawracały.
Od pięciu lat mam tytuł specjalisty ginekologa-położnika. I co najmniej raz w miesiącu kilkudniową infekcję pochwy.
Rozpoczęłam niedawno walkę z nadwagą. W zasadzie przy moim wzroście to już walka z OTYŁOŚCIĄ. Moje BMI to początek progu otyłości (na szczęście opamiętałam się na tym, a nie na dalszym etapie!).
Walczę, ale jest jedno ale... dowartościowuję się tym, że mijane osoby w tramwaju, autobusie, na ulicy, w sklepie są jeszcze bardziej otyłe. W duchu czuję się lepsza, że nie stoczyłam się aż tak. Dziwię im się, że jeszcze nie dotarły do tego punktu co ja, że nie powiedziały sobie "dosyć, biorę się za siebie", że jeszcze im to nie przeszkadza, a często są 2 razy więksi ode mnie. Częściej chodzi o kobiety niż o mężczyzn. I wyobrażam sobie moment, w którym ciężką pracą wreszcie osiągnę sukces i będę mogła triumfować szczupłą, wysportowaną sylwetką i osoby z otyłością będą się tym same wpędzały w kompleksy.
To mnie napędza... chyba jestem okropnym człowiekiem :/
Dodaj anonimowe wyznanie
