#vAhSM

Jestem 30-letnim lekarzem pierwszego kontaktu. Niestety nie mam powodzenia wśród rówieśniczek, za to codziennie… padam ofiarą molestowania ze strony pacjentek 60+.
Ciągle któraś mnie dotyka albo klepie po tyłku. Rzadkością nie są też przeróżne propozycje. Ostatnio dostałem nawet SMS-em rozbierane zdjęcia 79-letniej (sic!) pacjentki.
Do tej pory nie poszedłem z tym na policję, bo boję się upokorzenia.
Komentarze (21)

#LIDJd

Pewnie większość z was kojarzy czasy, w których to na ostatniej stronie popularnych gazet widniały tapety z gołymi babami do pobrania na telefon. Na każdej z nich było kółeczko z "+18" w formie cenzury.

Jak byłam małym srelem, nie mogłam zrozumieć dlaczego nie widzę połowy obrazka (cenzura pokrywała praktycznie większą część tapety). Byłam pewna, że wszyscy, którzy ukończyli 18 lat, widzą te tapety w całości. Byłam wręcz przekonana, że dopiero jak skończę 18 lat, to w moich oczach coś magicznie się przestawi i będę w stanie widzieć całe te obrazki! Aktualnie mam 23 lata i dalej nie mogę uwierzyć w swoją wyobraźnię i głupotę... I tak, pomimo 23 lat nadal widzę te "+18", nic się magicznie nie zmieniło w moich oczach...
Komentarze (10)

#zSWcK

Gdy byłam dzieckiem babcia powiedziała mi, że burza to gniew Matki Boskiej za ludzkie grzechy.

Jak była burza, to czułam się winna i zastanawiałam się czym mogłam zgrzeszyć, że "Bozia na mnie grzmi". Prawie za każdym razem gdy nie mogłam znaleźć powodu tłumaczyłam sobie, że na pewno grzmi na naszych sąsiadów, a my niczemu winni musimy cierpieć przez bliskie sąsiedztwo z tymi wstrętnymi grzesznikami.
Komentarze (21)

#2vK9i

Mam przyjaciela, znamy się od kołyski i zawsze byliśmy razem. Mieszkaliśmy obok siebie, chodziliśmy do tych samych szkół, pracujemy w jednym miejscu, mamy bardzo podobne zainteresowania, takie typowe, bratnie dusze.
Tak się jednak złożyło, że mam kilka lat młodszą siostrę. Jak się można domyślić - spiknęli się, a raczej to ona go uwiodła, bo on nie był właściwie zainteresowany.
I wbrew pozorom, nie byłem z tego powodu ani trochę zadowolony.

Doskonale znałem podejście mojego przyjaciela do związków. I poprosiłem go, aby nie zrobił siostrze krzywdy (emocjonalnej). Sam także ją ostrzegałem, że mój przyjaciel nie jest osobą, z którą chciałaby sobie coś układać. Zostałem w jej oczach zazdrosną psują.

Jak można się domyślić - nie wyszło im. Podczas kiedy siostra zakochiwała się coraz bardziej, mój przyjaciel zdążył się znudzić. Nie mam mu tego za złe, bo wiem po prostu jaką jest osobą i wiedziałem od początku, jak to się skończy. Nigdy nie nadawał się do romantycznych relacji. Załatwił to w porządku. Porozmawiał z nią, wyjaśnił, zniósł jej krzyki i płacz. I szczerze mówiąc jestem mu bardzo za to wdzięczny, bo wiem, że potrafił zrywać z dziewczynami SMS-ami albo mówić im "cześć" z dnia na dzień bez słowa wyjaśnienia.

Nie przestaliśmy się przyjaźnić, nie miałem zamiaru przez zawód młodszej siostry porzucać ponad dwudziestu lat przyjaźni. W oczach rodziny i znajomych jestem pieprzonym gnojem, który woli stać po stronie kolegi niż po stronie wielce pokrzywdzonej siostrzyczki.
Komentarze (14)

#pzVYW

Jestem mężczyzną po rozwodzie, niby nic, ale jestem w tym bardzo, bardzo małym odsetku mężczyzn, którzy wygrali opiekę nad dziećmi w sądzie, mając za przeciwnika żonę, stereotypy i wszystko inne. Udowodniłem, że mogę zająć się swoimi dziećmi, matka odwiedza je w weekendy i PŁACI ALIMENTY!

Co w tym wszystkim jest anonimowe?

Nie daję rady. Czuję się jakby moje życie się skończyło, a może raczej zamknęło jak w jakimś cholernym dniu świstaka. Każdy dzień roku szkolnego wygląda tak samo . Poranek, przygotować dwójkę dzieci do szkół, potem praca, odebranie dzieci ze szkoły, obiad, lekcje, lekcje, lekcje... Potem nauka wierszyka, piosenki, namalować obrazek, nauczyć się jakiejś modlitwy. Wtorek - karate dla młodszej córki. Czwartek - zajęcia z tańca. Jeszcze zakupy spożywcze, chemia, ubrania...

Moja była żona jeździ na wakacje dwa razy w roku, wstawia mnóstwo zdjęć z imprez na FB i po prostu jej zazdroszczę. Myślałem, że będę nowoczesnym ojcem w pełnym zakresie, finalnie dosłownie żałuję, że walczyłem o dzieci... Od 3 lat nie mam czasu na nic (nawet fryzurę mam najprostszą, byle nie tracić czasu na modelowanie i fryzjera, co kiedyś było moim ulubionym sposobem na chwilę dla siebie - iść do barbera na modelowanie zarostu i fryzury - 1h błogości). Wolałbym je odwiedzać, być tym fajnym rodzicem, za którego postrzegają mamę...

Bez morału, nie wiem co zrobić. Wypalony totalnie 36-latek.
Komentarze (52)

#buBAl

Zakochałam się w nastolatku.
Jestem dojrzałą (przynajmniej tak mi się wydawało) osobą.
Pracuję za granicą (mało istotny fakt) w bardzo zróżnicowanym wiekowo zespole.
Dla najmłodszych jest to ich pierwszy kontakt z pracą, głównie na zasadzie stażu, najstarsi są chwilę przed emeryturą. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim ja.

Historia właściwa. Wiem, że nie lubicie zbytniego rozpisywania się, dlatego opowiem w telegraficznym skrócie.

Wśród współpracowników mam nastolatka, jest niepełnoletni. Tak się złożyło, że świetnie się dogadujemy, zarówno w pracy, jak i po za nią. Z tej przyczyny w naszym miejscu pracy zrodziła się historia, jakoby było między nami coś więcej.
Nigdy nie wyszliśmy poza jasno określone zasady koleżeństwa. Po prostu dobrze się rozumiemy, jestem kimś w rodzaju jego "przewodnika" (?) na drodze do dorosłości.
Problem w tym, że przez wszystkie te opowieści dziwnej treści zaczęłam się zastanawiać. Myślenie w tej sytuacji było najgorszą możliwą opcją. Zaczęłam się nakręcać i tak oto sama uwierzyłam, że coś mogłoby rzeczywiście między nami być.

To jeszcze dziecko i mimo głębokich spojrzeń w oczy i jego specyficznej ekscytacji, kiedy pracujemy razem, rozum bierze górę.

Nie wiem co mam zrobić, to nie jest miłość, raczej dziecinne zauroczenie, jakie pamiętam z licealnych czasów, ale nie potrafię sobie z nim poradzić, zdusić w zarodku. Zamiast tego ciągle się nakręcam, błędne koło.

Ten temat dusi mnie od środka.
Nie wiem nawet, czy proszę o radę.
Po prostu musiałam się wygadać, a znajomym w życiu się nie przyznam.
Komentarze (22)

#VwhFm

Kiedyś, gdy miałam 12 lat, przy robieniu sobie rachunku sumienia gdzieś przeczytałam, że istnieje grzech MENSTRUACJI. Tak, menstruacji (po prostu jakoś dziwnie źle to przeczytałam, tym bardziej że wtedy w szkole zaczynał się WDŻ i często używano tego słowa). Wystraszona pomyślałam, że przecież już mam ten grzech i w dodatku się z niego NIE SPOWIADAM. Było to dla mnie wręcz oburzeniem, że nikt mi nie powiedział wcześniej, że to coś "złego".

Poszłam do  spowiedzi i przy wyznawaniu grzechów powiedziałam "popełniłam grzech menstruacji". W pewnym momencie zobaczyłam dziwną minę spowiednika... Odczułam wrażenie, że jak kobieta ma okres, to naprawdę jest coś "nieczystego" i powinna się spowiadać. Ksiądz (widząc też moje zakłopotanie) zaczął jakoś delikatnie tłumaczyć, że to grzechem nie jest, później już zszedł na temat innych grzechów, wszystko trwało raczej krótko (na szczęście).

Później w domu w internecie zaczęłam się doszukiwać "prawdy". Faktycznie to był mój błąd. Nigdy więcej do tego księdza na spowiedź nie poszłam. Teraz chodzę do sąsiedniej parafii...
Komentarze (48)

#Ff0Yq

Jestem szczęśliwą żoną, mamą trójki chłopców, których z mężem kochamy nad życie. Staramy się żyć spokojnie, prosto i w bliskich relacjach z rodzicami, naszym rodzeństwem i znajomymi.

Ostatnio, podczas wieczornej rozmowy, z ust mojego męża padły słowa, które jakoś zmieniły moje myślenie na temat teściowej i dobry stosunek do niej. A także, poniekąd, do reszty jego rodziny. Od słowa do słowa, dowiedziałam się, że próbowali oni nakłonić go do zerwania ze mną. Wszystko to z powodu depresji, z którą się zmagam, raz lepiej, raz gorzej. Tamtego dnia mąż miał się rozpłakać i powiedzieć w domu, że nie wie jak mi pomóc, że czasami czuje się bezsilny. Usłyszał, że powinien odejść ode mnie, by uratować swoją przyszłość i szczęście, bo dzieci jak się nam urodzą mogą być chore, że wiele jest wartościowych dziewczyn, które go lubią.

Gdybym była im obca, gdybym nie myślała, że mnie lubią i nie nosiła na palcu pierścionka od ich syna i brata, mogłabym zrozumieć. Wiedziałabym, że chcą jego dobra, bo jest dla nich ważny i rozsądek im każe tak mówić.
Ale wydawało mi się, że jestem z nimi blisko. Widzieli, jak bardzo go kocham, często też pomagałam teściom i szwagierkom w różnych sprawach. Mieliśmy już termin ślubu.

Obecnie czuję się coraz gorzej podczas wspólnych spotkań. Obca i niepożądana. Nie chcę, by wokół mnie skakali, ale wszelkie gesty uprzejmości odbieram jak zachowanie wobec obcego, nie kogoś swojego. Rzadziej włączam się do rozmów, tylko słucham i nie wiem czemu chciałabym tego wszystkiego nie wiedzieć. Chciałabym tego nie usłyszeć. Tylko tyle...
Komentarze (23)
Dodaj anonimowe wyznanie