Zawsze sadziłam, że te historie o madkach i bombelkach są przesadzone, ale to co mnie ostatnio spotkało sprawiło, że już tak nie sądzę. Mianowicie mam psa, dużego mieszańca husky i owczarka. Pies jest po przejściach, mam go od roku, a nadal trzeba nad nim bardzo pracować. Bywa agresywny (warczy), gdy się go zaczepia, nie lubi innych zwierząt i ogólnie dla mnie jest wspaniałym przyjacielem, ale nie pozwalam by ktoś inny się do niego zbliżał, bo może różnie zareagować, choć jeśli się go celowo nie atakuje, pies jest łagodny i grzeczny. Po prostu z racji przejść boi się, gdy ktoś obcy jest jakkolwiek natarczywy. Niestety na niektóre sytuacje nie mam wpływu. Tak też było tym razem.
Standardowo rano zabieram psa na spacer, jest nauczony iść grzecznie przy nodze na smyczy i tak też było. Tylko tym razem naprzeciwko nas pojawiła się kobieta z wózkiem + dzieckiem koło 4 lat biegającym wokół niej. I ja już z oddali usłyszałam, gdy kobieta zwróciła się do dziecka "patrz jaki ładny piesek!", zdążyłam ledwie krzyknąć, żeby nie podchodzić do niego, ale to dziecko wystartowało jak z procy w stronę psa, wymachując jakimiś zabawkami w ręce. Co prawda zdążyłam stanąć między psem a dzieckiem, ale nie zdążyłam powstrzymać ręki dziecka, które rzuciło zabawką prosto w głowę psa, jednocześnie znajdując się na tyle blisko, że ten w obronie złapał tę rękę zębami. Puścił po sekundzie, po prostu się przestraszył, ale krew się polała. Matka wpadła w szał, natychmiast zadzwoniła po policję i karetkę (choć zaznaczę, że ugryzienie nie było poważne, po prostu trochę krwi, wyglądało jak otarcie, dziecko nawet nie płakało), zaczęła wykrzykiwać jak to zaraz nie uśpią mi psa, a ja nie skończę w więzieniu. Przez chwile myślałam, że się na mnie rzuci, ale ostatecznie w końcu zainteresowała się dzieckiem. No i przechodząc do rzeczy, ostatecznie pozwała mnie.
Wczoraj dostałam pismo z sądu. I przyznam szczerze, że się boję. Wszyscy mnie uspokajają, że to nie moja wina, pies został zaatakowany, ale przyjrzałam się tej kobiecie w sieci i cóż, bogata, wpływowa rodzina, jej mąż prawnik, ojciec emerytowany sędzia... Zwyczajnie się boję, że przez to jestem na przegranej pozycji, obawiam się też o psa, że naprawdę mogą go uśpić. Nie wyobrażam sobie stracić ukochanego przyjaciela tylko dlatego, że ktoś nie mógł swojego dziecka upilnować. Po prostu się martwię.
Lubię zmywarki.
Serio, kiedy moi rodzice kupili zmywarkę, moje życie się zmieniło.
Nie wiem co się stało, ale zmywarka mnie zachwyca.
Gdy tylko słyszę, że ktoś z domowników wsadza naczynie do zlewu, od razu biegnę do kuchni, by włożyć to naczynie do zmywarki. Kiedy zmywarka jest już pełna brudnych naczyń i garnków, cieszę się jak dziecko na mikołajki, a moim "prezentem" są czyste naczynia, które potem odkładam starannie do szafek.
Uzupełnianie soli, tabletek, płynu nabłyszczającego to dla mnie ważne wydarzenie. Wszystko musi być idealnie uzupełnione co do grama, według instrukcji.
Oczywiście po każdym myciu płuczę filtry, czyszczę dysze i sprawia mi to wielką frajdę. Czuję się jakbym był odpowiedzialny za stan jakiegoś łazika marsjańskiego.
W swoim pokoju mam wielki zapas tej całej chemii do zmywarki i części zapasowych.
Na szczęście nikt nic nie wie o mojej miłości do tego wspaniałego wynalazku.
Mam 19 lat i jestem chłopakiem i nie wiem, czy wszystko ze mną w porządku.
Nie lubię mojej matki. Nawet chyba jej nie kocham.
Kilka lat temu przeszła epizod nowotworowy, od tego czasu jest katolską oszołomką. Do tej pory była "tylko" bardzo wierząca i praktykująca, od kilku lat lata codziennie do kościoła, podziwia pana Tadeusza R. za bycie znakomitym biznesmenem i czyta tylko to, co kościół zatwierdzi (Harry Potter jest na cenzurowanym, bo to szataństwo).
Nie lubię jej też dlatego, że gdy byłam dzieckiem, nic jej nie obchodziło, że gdy jej mąż się nad nią znęca, moja siostra kopiuje zachowania tatusia i to samo funduje mi (jest kilka lat ode mnie starsza).
Bez problemu mi za to opowiadała, jak to tatuś chciał, żeby mnie wyskrobała, a ona to rozważała. Jak po rozwodzie znajomy się jej oświadczył, a ona odmówiła, bo musiała się mną zaopiekować (siostra była już pełnoletnia).
Nie lubię jej dlatego, że zawsze lubiła mnie kontrolować, do tego stopnia, że nie mogłam mieć nawet zamykanej jednej szuflady w domu. Bo na pewno bym tam coś złego chciała chować (dziecko lat 8!).
Nie lubię jej dlatego, że jesteśmy kompletnie różne, a jej się nigdy nie chciało mnie poznać. Kontrola była fajna, rozmowa już wymagała wysiłku, a po co.
Nie mam za co jej kochać. Nie lubię jej. Chcę zerwać z nią kontakty, bo tylko mi to kamieniem na szyi jest.
Dla tych wrażliwych: będzie niesmaczne.
Historia o tym, jak w wieku 19 lat odkryłem, że jestem masochistą.
Na wstępie, wiecie czym jest staza taktyczna? Jest to wojskowy odpowiednik cywilnej opaski uciskowej, zakładana jest na masywne krwotoki z kończyn wynikające z przerwania większych naczyń krwionośnych. Są dwie "szkoły" jej umiejscowienia:
1. Jak najwyżej kończyny (noga - przy pachwinach, ręce - pacha)
2. Około 5 cm powyżej miejsca krwotoku.
Historia właściwa:
Od razu zaznaczę, że miałem założony pełen ubiór, przez co jedynie szyję, twarz i dłonie miałem odsłonięte. Zostaliśmy podzieleni na 10 grup, co jakiś czas zmienialiśmy punkty nauczania. Moja grupa trafiła w końcu na punkt pierwszej pomocy, w ramach której każdy musiał założyć ową stazę na kończynę. Wszystko pięknie, tylko ochotnika potrzeba, na którym będzie można ćwiczyć. Niewiele myśląc położyłem się na ziemi. I tak za pierwszym podejściem 2 chłopów zaczęło mi zakładać stazę na obydwie nogi, o dziwo nie czułem bólu przy krępowaniu, tylko niespotykaną błogość, której nie doświadczyłem wcześniej od żadnej z byłych dziewczyn.
Teraz zapytacie, co w tym anonimowego. Ano to, że przy którymś z kolei krępowaniu po prostu doszedłem :D
PS Nikt tego nie widział, bo nie "wybiło" na warstwę wierzchnią.
PPS Wszytko już wyprane i wysuszone - śladu brak.
Wczoraj postanowiłam powiedzieć mojej rodzinie, że jestem lesbijką. Ku mojemu zaskoczeniu rodzice wykazali dużą tolerancję i powiedzieli, że zawsze będą mnie wspierać. Zaskoczyła mnie natomiast babcia, która ciamknęła, machnęła ręką i powiedziała, że to na pewno jakieś moje chwilowe dziwactwo. „Każda nieatrakcyjna dziewczyna z małym biustem i brzydką twarzą tak ma, bo się boi, że nigdy nie znajdzie sobie faceta! Przejdzie ci” - rzekła.
Dziękuję, babciu...
Mój chłopak od zawsze był dla mnie bardzo czuły i opiekuńczy – to właśnie sprawiło, że tak bardzo go pokochałam. Ostatnio jednak jego zachowanie zaczęło mnie trochę niepokoić i, szczerze mówiąc, denerwować.
Bo ja rozumiem, kiedy przyjeżdża po mnie wieczorem do centrum, żebym nie wracała sama do domu. Rozumiem też, gdy chce wiedzieć, gdzie dokładnie idę albo o której konkretnie godzinie będę wracać autobusem z pracy do domu. Jestem w stanie nawet zrozumieć to, że nie pozwala mi nic kroić ani wkładać rzeczy do piekarnika, żebym się nie poparzyła. Ale kiedy wczoraj zobaczyłam zainstalowaną na naszym balkonie siatkę, która ma być „środkiem bezpieczeństwa”, to przestałam rozumieć.
Nie mamy kota, nie dręczą nas gołębie, a Dawid zamontował siatkę balkonową, żebym przypadkiem nie wyleciała przez barierkę. Nie mogę nawet zrobić sobie sama tosta na śniadanie, bo mój chłopak krzyczy, że zrobię sobie krzywdę. Strasznie ostatnimi czasy przesadza, momentami zachowuje się jak świr, tak jak z tą siatką… Macie jakieś rady, jak go uspokoić?
Kiedy miałam 12-13 lat, byłam wielką fanką serialu "M jak Miłość". Z wypiekami na twarzy oglądałam każdy kolejny odcinek, a także nie przepuściłam żadnej powtórki.
W pewnym momencie małżeństwo Kingi i Piotrka (Kasia Cichopek i jeden z braci Mroczków) przechodziło poważny kryzys. Najpierw on zdradził ją, a potem - w ostatniej scenie ostatniego odcinka przed wakacjami - ona jego. Byłam zrozpaczona, bo byli moją ulubioną parą i nie wyobrażałam sobie, że mogliby się rozwieść. Postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce...
Były to czasy, kiedy dostęp do internetu nie był tak powszechny jak dziś. Któregoś dnia poszłam do kawiarenki internetowej i znalazłam dokładny adres TVP. Następnie napisałam bardzo łzawy, pełen emocji list do... Ilony Łepkowskiej, scenarzystki serialu. Do dziś pamiętam jego pierwsze słowa: "Kochana Pani Ilono, niech Pani ratuje to małżeństwo!". Schowałam go do koperty, nakleiłam znaczek i wysłałam do telewizji.
Kiedy tak dziś o tym myślę, zastanawiam się, jaki ubaw musieli mieć na Woronicza, kiedy to przeczytali. A w odcinkach powakacyjnych Kinga i Piotrek wrócili do siebie. :)
Jestem grubasem. Praktycznie od zawsze. Moje pierwsze zdjęcie - mam 3 latka i wyglądam jak księżyc w pełni. W rodzinnym domu jedzenie zawsze musiało być na suto, na tłusto. W przeciwnym wypadku tata rzucał talerzami. A że w latach 90. o zdrowym żywieniu i chorobach związanych z nieprawidłowym odżywianiem było głucho, tak też mama nie przejmowała się tym, żeby dzieci odżywiać inaczej.
Teraz - po latach - wiem, że fakt, iż w wieku 8 lat byłam zarośnięta czarnymi włosami jak yeti to nie był "taki mój urok", tylko zwichrowane hormony. A waga 90 kg dla 10-latki też nie była normą.
Jak już trochę podrosłam i nabrałam świadomości, próbowałam się odchudzać. Udało się zrzucić 20 kg. Super. Wagę trzymałam kilka lat. Następnie, dość młodo, zaszłam w ciążę. Po urodzeniu dziecka mój organizm oszalał. Nabawiłam się policystycznych jajników, wkrótce przypałętała się insulinooporność, doszło nadciśnienie. Choroby jak u 50-latki, a miałam tylko 20 lat.
Co miesiąc wizyty u lekarza, co miesiąc +4, +5 kg. Przeszłam przez wiele cud-diet, czym doszczętnie rozwaliłam metabolizm, a efekt jojo uderzał mnie w twarz raz za razem. W ciągu kolejnych 5 lat doszłam do wagi 150 kg.
Szukając pomocy, trafiłam na informacje o chirurgicznym leczeniu otyłości. Taki zabieg miał mi podarować nowe życie, a moje starania miały w końcu być zwieńczone efektami. Chirurg powiedział wprost, że z tak olbrzymiej wagi nie jestem w stanie wyprowadzić się sama.
Na operację czekałam 2 lata. To nie jest pójście na łatwiznę. To jest raczej ostatni krzyk o pomoc. A po zabiegu ogromny ból i łzy...
Aktualnie od operacji minął miesiąc. W końcu dostałam pozwolenie, po kontroli, że mogę zacząć ćwiczyć, bo większe rany już się zagoiły. Poszłam na siłownię z kolegą - również po operacji, kawał chłopa - żeby zacząć, bo nawet jak śpiewają w piosence - najważniejszy pierwszy krok.
Jakież było moje zdziwienie, kiedy dwóch mężczyzn - i to bynajmniej gówniarzy, bo mieli po ok. 25 lat - zaczęli mieć ogromny ubaw z tego, że gruba baba ćwiczy na siłce. Upasiony ulaniec. Świnia. Z dużych facetów, których też trochę było, nie śmiał się absolutnie nikt. Siłownia w dużym mieście, a nie na żadnej prowincji.
Łzy miałam na końcu nosa. Motywacja uleciała ze mnie jak powietrze z balona. Zaczęło być mi wstyd - samej siebie, swojego ciała. Zapragnęłam się zaszyć gdzieś, gdzie nikt mnie nie zobaczy i nie zrani.
Nie rozumiem... Idziesz na siłownię, a nie do fast foodu, a spotyka cię wyśmianie, wyszydzenie.
Często oglądam programy o grubasach w USA. Ludzie po 300 kg. Walczą o życie, idą na siłownię, a tam wszyscy dopingują ich, cieszą się. Zero wyśmiania, poniżenia.
I tak, wiem, że anonimowe to nie pamiętnik. Ale jeśli po przeczytaniu tego choć jedna osoba zastanowi się zanim wyśmieje grubasa na siłowni czy gdziekolwiek - to było warto...
Krótko i dla niektórych obrzydliwie.
Miałam w pewnym momencie długi okres samotności. Smarowałam sobie wtedy okolice intymne i sutki kremem Bambino, za którym mój pies przepadał jak nienormalny i dawałam mu do wylizania.
Nikt nie umiał tak mnie zadowolić językiem jak mój pies, ani nigdy przedtem ani potem.
Jestem dziewczyną.
Mam 181 cm wzrostu i widzę ponad ścianki w kabinach w łazience.
Dodaj anonimowe wyznanie
