O przebijaniu prezerwatyw było już wiele opowieści, ale słyszeliście kiedyś o podmienieniu leków antykoncepcyjnych? Bo mnie się to przytrafiło. Za sprawą byłego już męża.
Człowiek, który od początku zgodnie ze mną twierdził, że nie chce mieć dzieci i macierzyństwo to dla nas koszmar, w wieku 31 lat dostał nagle takiej obsesji na punkcie posiadania dziecka, że po licznych nieudanych próbach namawiania mnie postanowił podmienić mi leki. Dla jasności, mam taki dziwny kaprys, że nie trzymam leków, które zażywam na co dzień w blistrach, tylko przesypuję do specjalnych pojemniczków na leki. Wiecie, takie kółko z nazwami dni tygodnia i przegródkami, żeby codziennie pamiętać, aby wziąć. Już wtedy średnio się nam układało, ale raz na jakiś czas zdarzało nam się kochać, więc leki brałam. I kompletnie nie zauważyłam, że od miesiąca nie biorę tabletek antykoncepcyjnych, tylko witaminy na zdrową cerę. Ale o tym dowiedziałam się już sporo później.
W każdym razie leki były niemalże identyczne, różniły się jedynie lekko wielkością, ale to dostrzegłam dopiero wtedy, gdy prawda wyszła na jaw, a ja sobie porównałam obie tabletki. A dowiedziałam się w ten sposób, że mąż zaczął podejrzanie często pytać o to, co bym zrobiła jak jednak wpadnę, a do tego nagle zaczął się przymilać i skończyły się na ten czas kłótnie. Poczułam, że coś jest nie tak, ale przecież by nie powiedział co zrobił. To wzbudziło moją czujność. Dopiero pewnego ranka (on o 5 wstawał do pracy, ja mogłam zawsze spać do 9) bardzo wcześnie obudziłam się, aby skorzystać z toalety i jakoś tak cicho przemknęłam z sypialni do salonu, że przyłapałam go na gorącym uczynku, bo mnie zwyczajnie nie usłyszał. Zobaczyłam go z tym pudełkiem na leki, ale w końcu sam po czasie przyznał się. I wtedy rozwód był już pewny.
W ciążę na szczęście nie zaszłam. Rozwód wyszedł z jego winy i w zasadzie od roku nie jesteśmy już razem. A wyznanie piszę po to, żeby może ostrzec inne dziewczyny, które są w podobnej sytuacji, w której wtedy byłam ja.
Jestem w ostatniej klasie najlepszego liceum w mieście. Rodzice od zawsze oczekiwali ode mnie najlepszych wyników. 4? A czemu nie 5? 5? A czemu nie 6? 6? Okej. Żadnej pochwały, kocham cię, nic. Po prostu teraz jest „jak być powinno”. Było i nadal jest mi ciężko, jednak jestem wdzięczna mamie za opłacanie mi wszystkich korków i dodatkowych zajęć, bo od początku byłam dość ambitna i dzięki temu wszystkiemu mam przynajmniej duże szanse dostać się na studia tam, gdzie bym chciała.
Mam też siostrę w 2 (!) klasie szkoły podstawowej. O ile moja mama ma do niej identyczne podejście jak do mnie - opłacę ci korki, zawiozę na dodatkowe zajęcia, tylko przynoś szóstki - tak na tatę po prostu brak mi słów.
Pewnego dnia siostra przyniosła ze szkoły uwagę. No stało się, mi też się kilka razy zdarzyło. Mama westchnęła i poszła do siebie. Młoda do pokoju i zajęła się swoimi sprawami, nawet się zbytnio nie przejęła. Mam pokój naprzeciwko niej i obie miałyśmy otwarte drzwi. Do niej przyszedł ojciec, zaczął ją pocieszać (widziałam po minie, że też była zdezorientowana), że ma się nie przejmować mamą, nie przejmować ocenami, nie przejmować nauką. A dlaczego? Dlatego, że jest taka śliczna, że szybko znajdzie sobie księcia na białym koniu i jej pracą będzie bycie mamusią!! Modliłam się, żeby to był żart, ale niestety tak nie było. Był to pierwszy i nie ostatni taki incydent i młoda chyba niestety już uwierzyła w słowa ojca, bo gdy ostatnio zapytałam, czy przepytać ją z zadanego wierszyka odpowiedziała „nie trzeba, umiem już, zresztą nie muszę się tym przejmować, bo przecież mogę być mamusią”.
Brak słów.
15 lat temu, kiedy miałam 10 lat, a rodzice byli w trakcie rozwodu, ojciec postanowił wysłać mnie na letnie kolonie organizowane przez jego zakład pracy, na które jechała też M.,13-letnia córka jego nowej partnerki. Nie byłoby to takie straszne, gdyby nie fakt, że żebyśmy mogły jechać razem, zapisał mnie na kolonie młodzieżowe. Jak to zrobił i kto na to pozwolił - nie wiem do dziś.
Byłam najmłodsza. Do 4-osobowego pokoju trafiłyśmy z 15-, 16-latkami. Do tej pory pamiętam strach, kiedy siedziałam skulona w zamkniętej łazience, a zza drzwi słyszałam drwiący śmiech i groźby, że wypróbują na moich włosach na głowie swoje depilatory jak tylko wyjdę. Że ogolą mi głowę, jeśli wyjdę z łazienki, kiedy one kogoś do siebie zaproszą... Jak śmiały się z moich dziecięcych ubrań i rzeczy. Jak chowały mi radyjko i słuchawki, które miałam przy sobie, żeby je wieczorami zagłuszyć. Nie pamiętam, gdzie była wtedy M., chyba uciekała z pokoju, albo miała gdzieś w ośrodku koleżanki. Opiekunki początkowo nie chciały w to wierzyć, zbywały mnie, że przecież dziewczynki się droczą. A ja bałam się zasnąć, wejść do pokoju po powrocie z wycieczki. Za każdym razem, kiedy dzwoniłam do domu z automatu, błagałam mamę, żeby po mnie przyjechali (wiedziałam, że tylko ojciec ma auto i prawo jazdy, a odległość była duża). On tylko telefonicznie wymusił zmianę pokoju, dostałam z M. 2-osobowy. Moje "koleżanki" jednak i tak umilały mi pobyt swoimi groźbami. Wciąż codziennie dzwoniłam z płaczem do domu. W połowie 2-tygodniowego wyjazdu rodzice po mnie przyjechali i zabrali do domu. Wiem od matki, że ojciec nie odzywał się do niej przez całą drogę, bo uważał, że przesadzam, a ona wierzy w moje opowieści, a w dodatku zapłacił przecież za 2 tygodnie i nikt mu nie odda za to, z czego nie skorzystałam...
Na kolejne kolonie pojechałam dopiero pod koniec gimnazjum... ze swoimi znajomymi.
Bez morału. Dobrze po tylu latach się z tego oczyścić.
Od zawsze moim marzeniem było posiadanie rodziny. Chciałam gotować obiady, piec ciasta, dbać o to przysłowiowe domowe ognisko. Od trzynastego roku życia wieczorami, gdy jest mi z jakiegoś powodu smutno i źle, uciekam w świat wyobraźni: mam tam męża, który patrzy na mnie zawsze z miłością i całuje wierzch dłoni, małe mieszkanko, którego rozkład i wystrój znam na pamięć, fajną pracę, z której odbiera mnie on i idziemy na obiad do przytulnej knajpki. Wyobrażam sobie zwykłe sytuacje, takie jak zakup płynu do kibla w sklepie... ale ważne, że we dwoje.
Myślę o rzeczach, które pewnie każdy z Was przeżywa codziennie i nie robi z tego wydarzenia życia, ale dla mnie są nieosiągalne. Mam 30 lat, nikt nigdy mnie nie chciał, nikt nigdy nie spojrzał na mnie jak na kobietę. Nigdy nie szłam ulicą trzymając się za rękę z mężczyzną. Jestem przeźroczysta, niewidzialna. Ostatnio z tej tęsknoty zaczęłam perfumować swoje ubrania po domu męskimi perfumami - wyobrażam sobie, że to jego. Nie ma tu zakończenia, chciałam tylko opisać jakim przegrywem jestem.
Moja rodzina się mnie wyrzekła, bo jestem gejem. Kazali mi się wynosić z domu i więcej na oczy nie pokazywać. To miało miejsce jakieś 10 lat temu, wtedy miałem 19 lat i pracowałem, wiec po prostu bez problemu się z tego domu wyniosłem i wynająłem pokój. Przez kolejne lata nie miałem żadnego kontaktu z rodziną, a w tym czasie przez ogromne szczęście i ciężką pracę udało mi się osiągnąć sukces finansowy. Otworzyłem dwie restauracje i zacząłem bardzo dobrze zarabiać. Dodatkowo mój partner jest lekarzem, więc mogę uczciwie przyznać, że pieniędzy zarabiamy sporo, nie chcąc się chwalić, ale to kluczowe dla wyznania - widać po nas majętność.
Ostatnio po latach odezwała się do mnie matka, była miła, zainteresowana nagle moim życiem, jakby zupełnie zapomniała o wydarzeniu sprzed 10 lat. Chciała się nawet spotkać. Obawiałem się, ale ostatecznie do tego doszło. Przeprosiła mnie za tamte wydarzenia, powiedziała, że chce odnowić kontakt i żyć ze mną jak normalna rodzina. Z początku byłem bardzo szczęśliwy, zawsze brakowało mi rodziny. Naprawdę chciałem naprawić tę relację, jednak dość szybko okazało się, że oni mieli nieco inne zamiary. Wyszło na to, że po ledwie tygodniu normalnej relacji z rodziną, moja matka oznajmiła, że moja siostra ma niepełnosprawne dziecko, które wymaga bardzo drogiego leczenia i ja, jako ten bogaty członek rodziny, mam bez wahania to zasponsorować. Nie zdążyłem nawet za wiele powiedzieć, to była rozmowa telefoniczna, więc oznajmiłem tylko, że całe oszczędności jakie mam poszły na budowę nowego domu. Chciałem nawet dodać, że mogę tylko trochę wesprzeć finansowo, ale nie zdążyłem, bo po słowach o budowie domu matka rozłączyła się, krzycząc na końcu, że jestem niewdzięczny i skończę w piekle.
Później wszystko się wyjaśniło. Okazało się, że siostra podejrzała na Facebooku jak wygląda moje życie, że mam pieniądze, i powiedziała to rodzicom. Wtedy stwierdzili, że to idealny pomysł, aby pod pretekstem naprawy relacji wyciągnąć ode mnie kasę na leczenie tego dziecka. Wiem to, bo sama siostra odezwała się do mnie po telefonie od matki, ponownie pytając o pieniądze, a gdy odmówiłem z racji podejrzeń po zachowaniu mamy, sama mi to wyjaśniła, aby zadać mi większy ból świadomością, że nawet przez chwile nikt nie pomyślał o mnie na poważnie, a jedynie o moich pieniądzach.
Przyznam, że naprawdę mnie to zabolało. Potrzebowałem czasu, żeby pozbierać się psychicznie. Naprawdę uwierzyłem w tę poprawę relacji. Ostatecznie skończyło się tak, że nie dałem im ani grosza, zablokowałem na portalach i raz na zawsze uciąłem kontakt. Nadal wewnątrz jest mi po prostu przykro, że tacy ludzie są moją rodziną. Pogodziłem się już z tym, ale chyba zawsze w głębi będę czuć ten smutek i odrzucenie. I na koniec powiem, że domyślam się, że wiele osób potępi mnie, że nie dałem pieniędzy na leczenie dziecka, ale proszę, zastanówcie się najpierw, czy wy pomoglibyście ludziom, którzy tak was skrzywdzili.
Jestem adoptowana. Dowiedziałam się o tym w 1 klasie liceum. Od zawsze rodzice mnie sprawdzali, mówili co mam robić, kontrolowali moje życie. Mam 23 lata, pracuję. Jestem na ukończeniu studiów. Chcę iść do dużego miasta, tam kontynuować naukę i pracować, chcę się przeprowadzić. Problem jest w tym, że nie potrafię z rodzicami rozmawiać, nie umiem im mówić o swoich emocjach, uczuciach, problemach. Dlaczego? Zawsze jak z nimi rozmawiam, kończy się to kłótnią. Według nich powinnam być z nimi, bo mi uratowali życie, więc muszę im się odwdzięczyć za to, będąc z nimi w domu i ich słuchając. Ale ja nie chcę. Mam już dość robienia tego, co oni chcą. Chcę zacząć żyć własnym życiem, tak jak ja sobie wymarzyłam. Nie wiem jak im o tym powiedzieć, boję się, że nie będą chcieli mnie znać, a mi już psychika siada.
Moi rodzice posiadają prastary, starożytny niemal fotel. Ogromny, obity czerwoną jak wołowina skórą, z elementami z drzewa hebanowego, tapicerowany przez przedwojennego mistrza tak obficie, że gdy się na nim siadło, zapadało się aż po łopatki. Dosłownie. To NAJWYGODNIEJSZY fotel na świecie. Ostatnimi jednak czasy (ok. ostatnich 15 lat) zaczął nieco sztywnieć, twardnieć, jego charakterystyczny zapach jakby zaczął ulatywać. Nikt nie wiedział dlaczego.
W ciągu tych lat dorosłam, wyszłam za mąż, teraz jestem w 8. miesiącu ciąży, spuchnięta jak zdechły waleń (to ważny szczegół). Cóż, taki urok. Mąż podrzucił mnie po drodze do rodziców, którzy jak się okazało, akurat gdzieś wybyli w okoliczną dzicz. Pokrzątałam się, pokręciłam i w końcu rozkapuściłam w tymże fotelu, czekając na ich powrót. Zasnęłam. Budzi mnie dziecię kopiące w rozdęty pęcherz.
Ni chu-chu nie idzie wstać. Szarpię się, sapię, próbując się nie posikać, a tu dupa. No nie dam rady się wyszarpać z błogiego odmętu, tak mi się tyłek zapadł i zassał. Brzuszysko niczego nie ułatwia. Wołam psa, łapię za szmatkę do zabawy, pies ciągnie, ale nie daje rady mnie podnieść nawet szarpiąc z całych sił. Zaraz się posikam. Próbuję wykonać kontrolowany przewrót na obok, ale fotel jest za ciężki, podobnie jak ja. Komórka cudem łapie jedną kreskę zasięgu, wysyłam rozpaczliwy SMS do każdego w kontaktach, kto może być do 15 minut drogi od domu, gdzie utknęłam, ale bez wzmianki o siku.
Pomoc nie przyszła, zsikałam się na ten fotel, przy ostatecznej próbie uwolnienia. Zażenowana, spanikowana, złapałam psią zabawkę ze szmatek i zaczęłam to wszystko wycierać, słysząc akurat nadjeżdżającego brata.
W panice nagadałam o bohaterskiej pomocy Fafika, nic się stało, bla, bla, bla... modląc się, by nikt nie poczuł tego zapachu. Nie poczuł. Za to każdy się dziwił, że po tej akcji skóra na fotelu wróciła do dawnej miękkości, i zapach znów ten sam. Dopiero gdy w zaufaniu przyznałam się 90-letniej cioci, ta stwierdziła, że póki babcia żyła, moczem właśnie konserwowała ten fotel i to normalne przy obróbce skóry...
Zostałam zgwałcona. Dzielę się tą historią tylko dlatego, że chyba bardziej od samego gwałtu boli mnie reakcja otoczenia na to co się stało i chcę, żeby ludzie przestali w końcu obwiniać ofiary.
To wydarzyło się latem, 3 lata temu. Mieszkałam wtedy w maleńkim miasteczku, dosłownie kilka bloków, dwa sklepy na krzyż i las dookoła. Wracałam od koleżanki, koło godziny 21. Było już trochę ciemno, ale odcinek do przejścia miałam niewielki, jakieś 500 m dzieliło nasze bloki. Jednak po drodze musiałam minąć kawałek parku, ledwie jedną uliczkę otoczoną krzakami, która dodatkowo była zasłonięta kioskiem, w ten sposób, ze nie było jej widać z okien bloku obok. Gdy szłam, obok kiosku stał mężczyzna w czarnej czapce z daszkiem. Kompletnie nie zwróciłam na niego wtedy uwagi, ot, stał sobie człowiek. Tylko że gdy przeszłam kilka metrów dalej, on podbiegł do mnie od tyłu i mocno uderzył mnie w głowę. Na tyle, że na dobrą chwilę mnie zamroczyło. On w tym czasie zdążył mnie przewrócić w krzaki, które mijałam i podciągnąć sukienkę. Wtedy zaczęłam dochodzić do siebie, a on ponownie mnie uderzył w głowę. Kolejne minuty pamiętam jak przez mgłę z racji uderzenia. Nie trwało to długo, zaledwie kilka minut, ale każda sekunda dłużyła się niczym godziny. Po tych dwóch-trzech minutach zdążyłam ponownie dojść do siebie i zacząć krzyczeć, wtedy on natychmiast wstał i zaczął uciekać. Leżałam na brzuchu, więc praktycznie w ogóle nie zobaczyłam jego twarzy poza momentem, gdy go mijałam i kilkoma prześwitami, gdy mnie przewracał. Jedyne co zdążyłam zarejestrować to ta czapka z daszkiem oraz bordowa koszulka i czarne spodnie, które widziałam od tyłu, gdy uciekał. A potem było już tylko gorzej.
Wezwałam policję, jednak funkcjonariusze nie potraktowali mnie poważnie. Jeden z nich kilka razy zaśmiał się do siebie, pytali, czy ja przypadkiem nie prowokowałam tego faceta albo czy to nie był jakiś mój kochanek, którego chcę wrobić. Karetkę też wezwali od niechcenia, mimo tego, że miałam krew na udach i zwijałam się z bólu przez głowę. Jedynie w szpitalu potraktowano mnie bardzo poważnie i to w zasadzie tyle.
W małych miasteczkach takie sytuacje szybko się roznoszą, więc ludzie puścili plotkę, że to nie był gwałt, po prostu jestem prostytutką, bo noszę czerwone sukienki. Moja własna babcia, przykładna katoliczka, stwierdziła, że to moja wina, bo za słabo się broniłam, więc pewnie chciałam. Nawet znajomi pytali, czy na pewno nie kłamię, bo przecież czasem kuso się ubieram... LATEM.
Tak mnie potraktowało otoczenie. Dlatego bardzo długo dochodziłam do siebie, wręcz nadal nie jest dobrze. Do tego dochodzi też fakt, że sprawcy nie złapano. Nikt nic nie widział, kamer tam nie ma, więc sprawa w martwym punkcie. W tym policja kilkukrotnie sugerowała, mimo obdukcji, że mogłam dobrowolnie iść z tym facetem w krzaki... Więc dziękuję takiemu społeczeństwu za rozwaloną psychikę, kilka lat wyrwanych z życia i ogromny ból w sercu, że tak mnie potraktowano, bo miałam na sobie sukienkę.
Moi rodzice kilka lat temu przygarnęli suczkę, którą ktoś przywiązał do drzewa. Po dwóch tygodniach oszczeniła się i miała pięć młodych. Zaproponowałam rodzicom, że jak tylko będzie to możliwe, to wezmę ją do weterynarza, żeby ją wysterylizował. Tata nie ma czasu, bo pracuje praktycznie na dwie zmiany, a moja matka nie chciała o tym słyszeć, bo "jak można krzywdzić sunię, przecież ona ma uczucia i kocha swoje dzieci i nie można jej odbierać radości". Argumenty, że się jej tę radość później odbiera, jak trzeba szczeniakom nowe domy znaleźć i w efekcie suczka cierpi jeszcze bardziej nie docierały.
Sunia miała szczeniaki jeszcze raz. Ostatni raz. Od dwóch lat jest spokój i wielkie zdziwienie, że jakimś cudem nie ma szczeniaków. Nigdy się nie przyznam, że jak rodzice pojechali na wakacje, a ja opiekowałam się ich domem, to wzięłam wszystkie zwierzaki (ową suczkę, jej dwie córki, których nikt nie chciał i kotkę) do weterynarza i zrobiliśmy co trzeba.
Tata chyba się domyślił, ale nic mamie nie powie, a jej z panem weterynarzem wmówiliśmy, że teraz tyle tej chemii w jedzeniu, że nawet zwierzęta mogą stracić płodność. Mnie nie uwierzyła, ale jak pan doktor potwierdził, to już tak.
Nigdy nie zrozumiem, jak można być tak ograniczonym w niektórych kwestiach, jak moja własna matka.
Moim i męża marzeniem zawsze był pies. Stwierdziliśmy, że na pewno sobie takiego sprawimy, jak będziemy mieli warunki. Tak też się stało, miesiąc temu przeprowadziliśmy się do domku z dużym ogrodem. Warunki idealne. I z góry uprzedzam, że nie mam na myśli trzymania psa na łańcuchu przed domem, absolutnie nie.
Psa chcieliśmy koniecznie ze schroniska, najlepiej takiego brzydkiego kundelka, którego nikt inny by nie chciał. I znaleźliśmy biedną sunie, po wypadku, bez kawałka ucha i jednego oka. Typowy kundelek, w dodatku pokiereszowany, ale dla nas była piękna i od razu się zakochaliśmy. Myślałam, że będziemy trochę jak zbawienie dla pracowników schroniska, skoro chcemy akurat tego psa. Prawda okazała się zupełnie inna. Potraktowano nas bardzo niemiło i ostatecznie odmówiono nam adopcji, bo... ja i mąż mamy tatuaże! Owszem, mamy, i to niemało, bo mąż przez lata był tatuażystą, ja też z artystycznej branży, więc nikt nigdy nie miał z tym problemu. Aż do teraz, dosłownie jako argument podano nam to, że przez te tatuaże budzimy złe odczucia i pewnie bylibyśmy złymi właścicielami. Tak że nasze tatuaże to powód, dla którego ten biedny pies stracił szansę na kochający dom. Nie wiem co trzeba mieć w głowie, żeby tak postąpić, ale boli mnie to strasznie.
Dodaj anonimowe wyznanie
