Na ostatnie święta dostałem od swojej dziewczyny bardzo bardzo drogi zegarek.
Dziewczyna pochodzi z domu, w którym pieniądze po prostu są - ile chce, tyle ma. Ja jestem przeciętnym Kowalskim. Oboje jesteśmy w takim wieku, że utrzymują nas jeszcze rodzice, choć ja sam pracuję i dorabiam sobie jak tylko mogę.
Do sedna.
Zegarek sprzedałem, kupiłem identycznie wyglądająca podróbkę i od święta zakładam go na specjalne okazje udając, że to ten, który dostałem na gwiazdkę. Nikt się nie zorientował, bo mimo iż zegarek był okrutnie drogi, to w porównaniu z choćby zegarkiem jej ojca wypada śmiesznie tanio.
Za kasę, którą za niego dostałem, kupiłem sobie mnóstwo rzeczy, które były mi potrzebne. Nowe buty na zimę, jakieś kurtki, spodnie, kilka t-shirtów, jakąś koszulę - nic wielkiego, wszystko z sieciówek, ale nowe i wyglądające super.
Starczyło też na przyjemny weekend z dziewczyną.
Sama skomplementowała moje nowe ciuchy, ale mam wyrzuty sumienia jak jasna cholera... W końcu to był prezent, ale nie oszukując siebie... Jak wygląda gość w tanich ciuchach i trochę za bardzo zjechanych butach, ale w zegarku, który jest zajebiście drogi?
Kochamy się, ale przepaść między naszymi światami jest tak ogromna...
Na szczęście nie jest materialistką, inaczej by ze mną nie była.
Kiedy po maturze wyprowadziłam się do Warszawy, na imprezie w klubie poznałam Pawła. Zakochałam się z wzajemnością. Paweł jest cudownym mężczyzną, jest opiekuńczy i bardzo troskliwy, wysoki, dobrze zbudowany i w ogóle facet, o jakim myślałam latami.
Pewnego dnia zapytał mnie wprost, czy nie chcę, by do naszego związku wpuścić jego najlepszego kumpla, tu nie chodziło tylko o łóżko, tu chodziło o bycie w związku z dwoma facetami naraz! Pomyślałam, że chyba mu odwaliło, albo że mnie sprawdza. Powiedziałam mu, że kocham tylko jego i nie ma mowy o trójkącie miłosnym. Łukasz, przyjaciel mojego chłopaka, to mega fajny facet, ale nie czułam do niego nic, lubiłam go i tyle.
Łukasz odwiedzał nas często, Paweł wprowadzał go do naszego związku małymi kroczkami... I tak od 3 lat żyję w związku z dwoma facetami. Nie sądziłam, że to możliwe, ale kocham ich obu. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym żyć bez nich. Mam 25 lat. Kiedy rano budzę się obok ich dwóch czuję się bardzo szczęśliwa... bardzo szczęśliwa.
Rodzina myśli, że Paweł to mój jedyny ukochany, a Łukasz to taki jego dobry kolega.
Swojego obecnego narzeczonego poznałam dosłownie na drodze. Prawie go przejechałam. Tak jakoś zupełnie niechcący... Przeprosiłam, on mi wybaczył, wziął numer i po jakimś czasie zostaliśmy parą, a kilka dni temu mi się oświadczył.
Kierowca ze mnie fatalny, za kółko raczej nie siadam, ale trzeba przyznać, że prawo jazdy na coś mi się w życiu przydało ;)
Akcja sprzed 2 lat. Jestem dosyć leniwy, zdarzało mi się zamówić kebsa do domu zamiast przejść niecały kilometr do kebsiarni i wrócić.
Przyjechał do mnie facet z zamówieniem, ja przed otworzeniem drzwi wziąłem kotkę na rękę i trzymałem przy ciele, żeby nie uciekła na klatkę, w tej samej ręce trzymałem banknot 50 ziko, żeby zapłacić. Biorę reklamówkę z kebsem od faceta, odstawiam na szafkę obok drzwi, facet wyciąga z nerki resztę (ok. 15 zł), daje mi ją, życzy smacznego i odchodzi. To był pierwszy i jedyny raz kiedy dostawca nie wziął najpierw pieniędzy przed wydaniem reszty. Nie mam pojęcia jak mógł zapomnieć wziąć ode mnie zapłaty, sam się skapnąłem, że nadal trzymam to 50 ziko, dopiero po zamknięciu drzwi.
Podsumowując - zjadłem dwa kebsy i byłem bogatszy o 15 zł, nikt mi potem do drzwi nie zapukał ani nie dzwonił.
Przepraszam dostawcę, że stracił 50 zł z dniówki (35 zamówienie + 15, które mi wydał).
Na ustnej maturze z j. angielskiego wiedziałem doskonale, że nie trzeba mówić prawdy. Ważne było to, aby skleić dobrze słowa. Mogłyby być nawet o krecikach galopujących na jednorożcach. Ważne, aby na temat. Ale jak zacząłem mówić dla babek w komisji, że nie lubię japońskiego jedzenia, bo nienawidzę Japonii i jej mieszkańców, to dziwnie na mnie spojrzały... Na ustnej maturze z j. polskiego (jeszcze tej starszej) wybrałem temat o psychice zbrodniarza na podstawie literatury. Wybrałem Makbeta, Balladynę, Zbrodnię i karę oraz moją kochaną książkę - "Ucieczka z piekła. Pamiętnik satanisty". Jak opowiadałem co główny bohater ostatniej książki musiał robić, patrzyły na mnie jak na gościa z marginesu.
Ale ważne, że z obu przedmiotów zdałem :D
Moja siostra od zawsze bardzo kochała zwierzęta. Jakiś rok temu dostała na urodziny od swojego chłopaka małego, słodkiego kociaka ze schroniska. Bardzo go pokochała i mocno się z nim związała. Problem w tym, że ona ma uczulenie na sierść kota. Oczywiście nie wiedziała o tym, dopóki na jej twarzy nie pojawiły się czerwone plamy. Moja siostra zmaga się z silną alergią na sierść kota, a mimo tego nie bierze nawet pod uwagę oddania go w czyjeś dobre ręce. Rozmawiałam z nią o tym wiele razy, ale nie da się jej przemówić do rozsądku. Chodzi z plamami na twarzy, dusi się, cały czas kicha i mówi, że woli się tak męczyć niż rozstać ze zwierzęciem.
Lubię zwierzęta i rozumiem, że związała się z kotem, ale to robi się niebezpieczne dla jej zdrowia. W związku z tym zaczynam się zastanawiać, czy nie zabrać tego kota z mieszkania pod jej nieobecność. Wiem, że to drastyczne posunięcie, ale co innego w tej sytuacji mogę zrobić? Patrzeć na moją siostrę jak się męczy i dusi? Wolę, by miała do mnie żal, niż skończyła w szpitalu z powikłaniami.
Za każdym razem, kiedy jadę tramwajem, autobusem, pociągiem, czy idę ulicą, jestem w stanie spojrzeć akurat na te osobę, która się na mnie patrzy - wychwycę ją nawet w tłumie. Nie wiem w jaki sposób to się dzieje, ale automatycznie wzrok mi ucieka w tym kierunku - nigdy się nad tym nie zastanawiam.
Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że ten odruch pojawia się też w ciemności, gdzie nikogo nie ma.
Od miesięcy przypominałem właścicielowi mieszkania o obowiązku naprawy "luźnej" balustrady schodów. Postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce... Tak, podczas dokonywania naprawy spadłem ze schodów, skręciłem kostkę i uszkodziłem staw kolanowy.
Kilka miesięcy temu w pracy gruchnęła wieść: dziecko jednej z naszych koleżanek jest chore. Choroba groźna, ale wyleczalna, tyle że wymaga długiej i kosztownej terapii. No to jedna z jej psiapsiółek rzuciła pomysł: można by się umówić na oddawanie co miesiąc 1% pensji i wspomóc koleżankę w ciężkich chwilach. W sumie szkoda dziecka, a tych kilkadziesiąt PLN mnie nie zbawi. Głodny chodził nie będę, dołączyłem do inicjatywy. I tak kilkadziesiąt innych osób. Automatyczny przelew dodany, kasę miała zbierać jedna dziewczyna i przekazywać koleżance na leczenie córki. I spoko.
Przez pierwsze 2 miesiące dawała nam znać, że leczenie przebiega pomyślnie i potrwa prawdopodobnie jeszcze z rok. Potem jakoś człowiek przestał zwracać uwagę. Ale ostatnio wyszła akcja, że w kwietniu będziemy mieli jazdę na maksa bez trzymanki przez jakiś miesiąc - praca na 3 zmiany, bo trzeba coś do klienta dostarczyć nagle, na razie dogadują szczegóły zamówienia, a potem będzie zapierdol. No i jak ktoś miał na ten okres urlop zaplanowany - to będą urlopy skasowane, trzeba przełożyć. No i koleżanka od chorego dziecka z szefową dogadała się, że jej urlopu nie można przełożyć, bo mają na wtedy już wykupiony lot na wycieczkę na Hawaje.
Ktoś słyszał tę rozmowę i dał nam znać. Ej no. Chwila... Dziecko chore, leczone, ledwo wiążecie koniec z końcem, a wy sobie na Hawaje lecicie? W kilka osób pojechaliśmy po pracy do niej do domu i koleżanka została przez kilka osób postawiona pod ścianą. Albo mówi co jest grane, albo zgłaszamy na policję wyłudzenie. No i się wydało.
Dziecko chore faktycznie było. Ale ta choroba była w tak wczesnym stadium i dość słabej odmiany, że dało się to wyleczyć w przeciągu miesiąca. Ale koleżance tak się spodobało to, że w następnym miesiącu miała nadwyżkę pieniędzy (naszych), że nie poinformowała o tym ludzi. "Tłumaczyła się", że miała wydatki, bo pralka padła i potrzebowali nowej i akurat te pieniądze były dla niej darem z nieba. A potem jeszcze coś i jeszcze. Stwierdziliśmy że mamy w dupie jej wydatki. Ma oddać równowartość wszystkich tych pieniędzy z wyłączeniem kasy za leczenie dziecka. W przeciągu miesiąca. Inaczej sprawa wyląduje na policji i powiadomimy firmę. W dupie mamy jak to zrobi, najwyżej niech samochód sprzeda.
Termin mija za tydzień. Zobaczymy, co z tego będzie. "Koleżanka" chodzi smutna, faktycznie szukają kupca na samochód, bo wyszło, że tej kasy trochę było, na szczęście nie wydała wszystkiego od razu. W sumie po takiej akcji z jej strony - mało mnie to boli.
PS W firmie tego nie zgłosiliśmy, bo to by nic nie dało - firma nie była w żaden sposób zamieszana w tę sprawę. Prywatnie przekazywaliśmy koleżance kasę na prywatne cele. Firmie nic do tego.
Nie mieszkam w Polsce, a w szkole, do której chodziłam trzeba było nosić mundurek - identyczny jak z Harry'ego Pottera. Chyba we wszystkich szkołach w UK tak jest. Do niego w zimę nosi się grube - w moim przypadku białe - rajstopy.
W szkole mieliśmy zasadę, że nie wolno nam było wychodzić do łazienki w czasie lekcji, ponieważ i tak były bardzo krótkie.
Jednego dnia w klasie usiadłam w dziwny sposób, zawijając nogę pod pupę - i poczułam, że majtki robią mi się mokre. Spanikowana nie wiedziałam jak rozegrać sytuację. Zapytałam, czy mogę wyjść do toalety, ale do dzwonka zostało kilka minut, kazano mi poczekać. Czułam, jak moje białe rajstopy nasiąkają w okolicy kostki od krwi, na szczęście spódniczka zwisała poza krzesło i była bezpieczna. Jak tylko rozdzwonił się dzwonek, wiedziałam, że nie ukryję ogromnej krwistej plamy na białych rajstopach. Poczekałam, aż wszyscy koło mnie przejdą i uderzyłam z całej siły nogą w ławkę udając, że właśnie niechcący ją sobie rozcięłam. Przerażona nauczycielką wyprosiła wszystkich z sali i kazała koleżance pobiec po pielęgniarkę. Paląc się ze wstydu opowiedziałam co się stało i puszczono mnie do domu.
Nauczycielka przed wszystkimi podtrzymywała teorię o rozciętej nodze, a ja zaczęłam bardziej zwracać uwagę na mój cykl.
Dodaj anonimowe wyznanie
