Obecna sytuacja i kwarantanna ma dla mnie taki mały prywatny, osobisty plus. Do niedawna miałem problem z masturbacją, pornografią, byłem wręcz od nich uzależniony. Jako wierzący człowiek chodziłem do spowiedzi, po czym maks po tygodniu znów brałem się za robotę (wiadomo jaką). Po ostatniej spowiedzi niespełna tydzień później zaczęła się kwarantanna, ja dostałem możliwość pracy zdalnej, więc wróciłem do domu, do rodziców, by i im pomóc (są sami). I wiecie co? Od tego czasu nie upadłem ani razu - ta świadomość, że nie mam tak komfortowych warunków jak w swoim mieszkaniu jakoś tak na mnie działa, że nie oglądam porno.
Może to nic takiego, ale dla mnie ten mały kroczek jest bardzo ważny, bo widzę, że mogę z tego wyjść (niestety masturbacja, choć zdrowa dla organizmu, jako nałóg już potrafi go nieźle uszkodzić, zwłaszcza psychicznie). Tak chciałem się anonimowo podzielić, bo przecież komu o tym powiem?
Niektórzy będą się pewnie śmiać i pukać w czoło, ale naprawdę jestem rozżalona z wprowadzenia zakazu usług kosmetycznych i zabiegów. Nie wiem jak sobie z tym poradzę.
Od parunastu lat zmagam się z gigantycznym problemem trądziku. Do tego stopnia, że skóra na twarzy sama mi pęka, tworząc gigantyczne, krwawe rany. Ból potrafi być okrutny.
Moja kuracja polega na przyjmowaniu specjalnych leków, dobranych w odpowiednich proporcjach, i chodzeniu na zabiegi oczyszczania twarzy (oraz lasera) raz w miesiącu. Kuracja jest kosztowna, ale musi być ciągła, żeby zbierająca się ropa nie spowodowała stanów zapalnych.
W marcu mnie ominęło z uwagi na kwarantannę. Teraz przepadnie mi zabieg w kwietniu. Od dziś moja kosmetyczka i jednocześnie lekarka ma zakaz prowadzenia zabiegów.
A ból jest okropny.
Kilka lat temu na takich anonimowych stronach jak ta bardzo popularne zrobiły się wyznania typu "Mojej dziewczynie śmierdzi z pochwy" albo "Chciałbym moją dziewczynę zaspokoić oralnie, ale nie mogę się przełamać, bo jej tam brzydko pachnie".
Kiedy poleciłam przyjaciółce swojego ginekologa, chciała ona wypaść jak najlepiej na pierwszej wizycie i spryskała się tam na dole olejkiem różanym.
Lekarz o mało się nie zakrztusił, ale nie z powodu brzydkiego zapachu, ale ze śmiechu...
Jestem z Jolantą już kilka ładnych lat, na dobre i na złe, kocham ją i staram się jej pomagać we wszystkim praktycznie, fizycznie i psychicznie... no i tutaj będzie właśnie o psychice.
Jolanta miała już jednego partnera, z którym ma dziecko, Mateusza. Kochany dzieciak, dogaduję się z nim, kocham go i traktuję jak swoje własne dziecko, ale postanowiliśmy z Jolką, że razem też będziemy mieli dziecko (do Mateusza jeszcze wrócę). Jak postanowiliśmy, tak zrobiliśmy, Jolka zaszła w ciążę bez problemów, dziecko urodziło się zdrowe i bez żadnych wad, na imię mu daliśmy Aleksander, Aleks.
Pierwsze tygodnie z dzieckiem były trudne, wiadomo, maleństwo płacze w nocy, butla, kolki itd., standard. Razem z Jolką zajmowaliśmy się na przemian Aleksem, ale też nie zapomnieliśmy o Mateuszu.
Wszystko toczyło się pięknie i bez problemu, aż... to chyba moja wina, bo nie zauważyłem tego wcześniej.
Jolka ma depresję poporodową, coraz rzadziej zajmuje się dziećmi, kiedy wracam z pracy i Mateusz, i Aleks są za przeproszeniem zasrani, zasikani, brudni, głodni. Aleks przechodzi przez ząbkowanie i Jolka się na nim wyżywa po prostu, nie bije go, ale krzyczy, trzęsie nim w powietrzu, żeby się uspokoił, co tylko sprawia, że jest jeszcze gorzej.
Byliśmy u psychologa, dostała tabletki na depresję, ale nie widzę jakiejś poprawy, podobno zaczynają działać po 12 tygodniach, co jest za długo moim zdaniem.
Z dnia na dzień jest tylko gorzej, boję się, że wrócę do domu, a tam będą trzy ciała lub dwa małe ciała... nie chcę nawet o tym myśleć.
Skontaktowałem się z biologicznym ojcem Mateusza i okazało się, że to był właśnie jeden z powodów czemu się rozstali. Co prawda wtedy było to słabsze i Jolka tylko miała lekkie objawy, łatwo ją coś denerwowało, była apatyczna itd., typowe objawy depresji poporodowej jak czytałem w internecie, tylko że teraz, przy drugim dziecku, jest o wiele gorzej.
Wszyscy cierpimy - ja i dzieci, cała rodzina.
Rozmawiałem ze swoimi rodzicami, z jej też, każdy rozkłada ręce. Zero pomocy. Dziećmi nie chcą się zająć, ja z pracy nie mogę zrezygnować, bo tylko z tego żyjemy.
Myślę, czy nie odejść i zabrać dzieci, tylko jak sobie z tym wszystkim sam poradzę? Praca, dom i dziecko, moje dziecko, bo raczej praw rodzicielskich do Mateusza nie dostanę, bo nie jestem ojcem biologicznym. Sam nawet nie wiem jak to wszystko działa... Rozmyślam, czy po prostu nie zadzwonić do MOPS-u czy innej instytucji i zgłosić jako osoba anonimowa co się dzieje. Słyszałem, jak traktują, a raczej faworyzują sądy rodzinne matki w Polsce i nawet kobiety z problemami psychicznymi podobno dostają opiekę nad dzieckiem/dziećmi, a wtedy to już jej nikt nie powstrzyma od zrobienia czegoś strasznego. Nie wiem co mam robić, ile czekać, ile błagać, żeby się uspokoiła i próbować jej pomóc w jakikolwiek sposób. Jestem bezsilny.
Moi opiekunowie odkąd byłam mała karmili mnie makaronami, słodyczami i innymi śmieciami, zapominając o wartościowych pokarmach. Do tego doszło też uzależnienie od coli i innych słodkich napoi. Przez całe dzieciństwo było niby w porządku, miałam nawet niedowagę, ale koło 11 roku życia wybuchły wszystkie problemy zdrowotne. Nie dość, że mam Hashimoto, napuchnięte ciało i paskudnie wystający brzuch, to jeszcze dochodzą łamliwe kości, wykrzywiony kręgosłup (istnieje prawdopodobieństwo nabawienia się garba za kilka lat), zęby psujące się cały czas i niski wzrost (mam 149 cm, a reszta rodziny jest co najmniej o 20 wyższa). Chociaż udało mi się trafić na dietetyka, który pomógł mi trochę ogarnąć sytuację, a coli i słodyczy nie tykam od prawie dwóch lat, to i tak sytuacja jest tragiczna. Na wf-ie ledwie byłam w stanie ćwiczyć, musiałam co chwila robić przerwy (kiedy biegam, to zaczynają mnie boleć plecy i strasznie się przemęczam), a wymioty i omdlenia były normą. Do tego przez to jak moje ciało jest krzywe i zdeformowane, cierpi przez to moja samoocena i stan psychiczny. Tuż przed przejściem na dietę pojawiło się też podejrzenie cukrzycy, ale dzięki dietetykowi udało mi się tego uniknąć.
Przeraża mnie to, że będzie ze mną tylko gorzej i nawet ze zbilansowaną dietą nie będę mogła normalnie funkcjonować.
Wracałem kiedyś wieczorem zimą, swoim autem, od dziewczyny do domu. Miałem wtedy koło 20 lat na karku. Droga, którą jechałem, była typowo boczną trasą z wąskim asfaltem. Jechałem przepisowo, jakieś 90 km/h, naprzeciwko mnie jechał tir. Oczywiście jechał środkiem drogi. Nie dość, że wieczór, to jeszcze lekko padał deszcz ze śniegiem, więc warunki były słabe. Za późno zatrybiłem, że jestem na straconej pozycji. Złapałem pobocza i wpadłem w poślizg. Najpierw ślizg lewym bokiem, potem prawym i wypadłem z drogi. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że droga wiodła przez las. Nie wiem ile miałem w tym momencie na blacie (przypominam, że walczyłem z autem), ale wyskoczyłem z trasy jak pocisk. Auto od razu odbiło się od korzenia drzewa, uderzyłem głową podsufitkę. Tak, nie miałem pasów, wiem debil. Zatrzymałem się w lesie 50 m od drogi. W LESIE. Nie na polu, ale w lesie, między drzewami. Coś mną pokierowało, nie wiem, szczęście, a może coś więcej. Ale rozpędzonym autem trafiłem między drzewa. A uderzając głową w sufit straciłem świadomość, więc w zasadzie nie miałem na nic wpływu. Najlepsze jest to, że jak się otrząsnąłem i wysiadłem z auta, okazało się, że zatrzymałem się metr od dużego krzyża, pod którym stały zapalone znicze. Tam zginął mój kolega z miasteczka, w którym mieszkam.
Nie jestem zagorzałym wierzącym. Ale ta historia nie ma prawa być zwykłym przypadkiem. Jako ciekawostkę dodam, że auto miało tylko lekko wygięty próg. Żadnych większych strat. Ja też zdrowy, chociaż do dziś mam sporo do myślenia.
W roku 2000, po Columbine, razem z przyjacielem zacząłem planować strzelaninę w szkole. Jako że mój teraz ś.p. ojciec był leśniczym z zawodu i miłośnikiem strzelania do zwierząt z wyboru, to w domu mieliśmy broń - sam nie wiem jaka to była broń, jakiś karabin pewnie, w ogóle się na tym nie znam i nie znałem. Z kolegą mieliśmy naprawdę ambitne i dobrze przemyślane, jak na szesnastolatków, plany szkolnej strzelaniny. Szczęście w nieszczęściu mój ojciec zmarł jeszcze w tamtym roku, a broń ktoś zabrał - matka nigdy nie chciała mi powiedzieć co się z nią stało. Do dnia dzisiejszego cieszę się, że jednak tego nie zrobiliśmy.
Od lat walczę z kompleksami, jakimi są kilka kilogramów za dużo i do tego olbrzymie, obwisłe piersi. Mam 21 lat, a piersi dosłownie wiszą na całym moim tułowiu, opadają na brzuch. Noszę rozmiar 85J, więc można wyobrazić sobie ten mój problem.
Może daruję opisów - ogromne i miękkie worki z tłuszczu. Fuj... W sumie już w gimnazjum miałam duże, później było coraz gorzej. W technikum,
mimo dość imprezowego cyklu życia, moje piersi i ich wygląd hamowały mnie przed romansami. Wiadomo - zdarzyło się kilka razy coś na imprezie, zawsze z niesmakiem dla tych chłopaków.
Nie mam kasy na operację na zmniejszenie piersi, więc chyba zdecyduję się na NFZ, o ile mnie przyjmą... Teraz to nie ma co liczyć. Jak byłam młodsza, to mi mówili rodzice, że skoro baby powiększają, to ja powinnam być dumna z takich ogromnych...Taa, dumna - dla mnie to tylko ból kręgosłupa.
A teraz historia właściwa.
Pewnego dnia koleżanka opowiadała mi o swoich miłosnych podbojach, których jej zazdrościłam. Więc w nocy wpadłam na pomysł, że zaloguję się na czat erotyczny, popiszę z kimś chociaż. I zaczęłam pisać z jakimś panem, nic o sobie nie wiedzieliśmy. W pewnym momencie poprosił mnie o zdjęcie mojego ciała, a ja je wysłałam jak gdyby nigdy nic i WIECIE CO? Po chwili odpisał: „Nie prosiłem cię o zdjęcie twojej babci”. Kolejny napisał: „Jem, sorry”...
Jestem załamana.
Brzydzę się sama sobą. Wiecie dlaczego?
Otóż wiedząc, że facet jest żonaty i ma dzieci, ja się z nim przespałam.
Teraz zastanawiam się nad tym, czy nagrać jakąś naszą rozmowę i pokazać ją jego żonie, czy po prostu o tym zapomnieć (co nie będzie łatwe). Choć strasznie się obawiam, to chyba powoli będę próbowała realizować opcję pierwszą. Niech ta kobieta wie, jakiego ma męża.
I tak, wiem, jestem szmatą.
Jestem z facetem od pięciu lat, oświadczył mi się kilka miesięcy temu i przyjęłam oświadczyny. Bardzo go kocham, to fajny facet, ale sama myśl o ślubie tak mocno mnie paraliżuje, że robię wszystko, żeby nie poruszać tego tematu. Boję się, że jak zostaniemy małżeństwem, to wszystko się zepsuje, nie będzie już tak fajnie, bo rutyna nas zabije.
Nie wiem, czy paniczny strach przed ślubem i małżeństwem ma jakąś nazwę w medycynie, ale jeśli tak, to jestem idealnym przykładem.
Dodaj anonimowe wyznanie
