#1fDuB
Do tej pory żałuję tylko jednego - że nie widziałam jego miny, kiedy przeczytał miłosną wiadomość w czerwonej kopercie dostarczoną przez szkolną pocztę walentynkową.
Do tej pory żałuję tylko jednego - że nie widziałam jego miny, kiedy przeczytał miłosną wiadomość w czerwonej kopercie dostarczoną przez szkolną pocztę walentynkową.
#8LZRH
Jednak niedawno rodzice dali mi szansę na zrobienie obiadu.
Ja cała szczęśliwa, ale i przerażona, zaczynam robić jedzenie, kiedy to rodzice byli u siebie i oglądali jakiś film.
Siedziałam w kuchni dobre 1,5 h. A co w tym czasie zdarzyłam zrobić? Podpalić ścierkę, przez którą podpaliłam dywan i stłukłam talerz.
A wiecie co jest najlepsze? Robiłam sałatkę.
#L4jbJ
Do dziś nie wie, że to moja sprawka, a na moje sugestie, że to on jest sprawcą tego odoru odpowiedział, że żaden człowiek nie puszcza takich śmierdzących pierdów.
#pDkJj
Gdy była mała, wkręciłam ją, że dzieci są na gwarancji do 15 roku życia i jeśli będzie mnie denerwować, to powiem rodzicom, aby ją oddali.
Uwierzyła :D
#r7GaN
Ostatnio leciałem samolotem - lot niedługi, 4 godziny. Oczywiście jeden z pasażerów niemiłosiernie chrapał, w życiu bym się nie spodziewał, że można tak zaciągać, ale tak strasznie, że koleś siedzący obok niego postanowił go nagrać na komórkę i potem mu pokazać filmik.
No więc obejrzałem ten filmik i z pokorą przeprosiłem wszystkich pasażerów za wydawane przeze mnie odgłosy. Nawet nie wiecie jak mi wstyd, bo wiem jak to potrafi denerwować.
#lEjbo
Moi rodzice mają dom - ani stary, ani młody, ot, nieco ponad ćwierć wieku sobie stoi. Gdy zaczynali budowę, byli nastawieni na jej szybko koniec - mieli znajomości, by zdobyć materiały (tak, to te czasy, gdzie nie wszystko dało się dostać od ręki), ręce do roboty i zapał. Nie przewidzieli tylko jednego - drugiego dziecka i zwiększonej liczby obowiązków i wydatków - i tak dom stoi do tej pory "do finalnego wykończenia''. Wygląda to tak, że parter jest gotowy, a w kilku pomieszczeniach na piętrze wylana jest posadzka, zatynkowane na szybko ściany i wstawione okna. Pokoje te służą jako składzik (na zabawki i inne graty, które "jeszcze kiedyś się przydadzą''. I tu rozpoczyna się moja historia.
Dzieciństwo moje należało do tych szczęśliwych - niczego mi nie brakowało, rodzice zajmowali się mną i rodzeństwem, żyliśmy na stabilnym średnim poziomie ;) Jedzenia nam nie brakowało nigdy, ale moim ulubionym posiłkiem był odspojony ze ścian tynk cementowy, zagryzany odłupanym fragmentem posadzki. Stan ten trwał kilka lat, rodzice nie zauważali uszczuplającego się stanu wykończenia w tych pokojach (rzadko tam w sumie wchodzili) i nigdy mnie nie przyłapali - a widok siedzącego w kącie dzieciaka, uśmiechającego się psychopatycznie pod nosem i szepczącego do kawałków ściany w dłoni mógłby być widokiem, który zapamiętuje się na całe życie.
Lata mijały, trzeba było rozpocząć studia... No i cóż, rozpoczęły się, a jakże. Na budownictwie.
Moją pierwszą pracą w zawodzie była praca u dewelopera - zakres prac szeroki, gdzie uczestniczy się od momentu wbicia łopaty w ziemię do przecięcia wstążki z napisem "Budynek ukończony - nie powinien się zawalić''. Moim ulubionym etapem było wylewanie ścian i stropów (beton mocno), murowanie ścian (zaprawa taka cementowa) i wykonywanie posadzek (słodki piaseczku półsuchy płukany). Moim zadaniem było nadzorowanie prac, a łatka "nadgorliwca'' przylgnęła do mnie na kolejne lata - było mnie na budowie pełno, patrzyłam wykonawcom na ręce, kręciłam się od siódmej do siedemnastej po placu, byleby tylko być w pobliżu tych prac... Gdy ktoś pyta o moją ulubioną potrawę, w nozdrzach czuję aromat cementu, świeżego, który jeszcze przelewa mi się przez palce... Największym rozczarowaniem w moim życiu okazały się nie zawody miłosne, małe zarobki czy inne niepowodzenia. Moje serce pękło, gdy okazało się, że rzadko kiedy robi się tynki cementowe, że w mieszkaniówce dominuje gips. Od jedzenia się powstrzymałam (ze względów higienicznych, brudnymi rękoma pracowali, hłehłe), ale napawałam się tym aromatem cementu. I takim sposobem łączę przyjemne z pożytecznym - pracuję w zawodzie, gdzie regularnie się odurzam i dostaję dreszczy na samą myśl o kolejnym dniu w pracy. A wykonawcy... Żodyn nie wie, że sprawdzałam ich po to, by się sztachać. Żodyn.
#FHmih
#xjjsC
#A4bzt
Tu należy nakreślić kontekst. Naszej sytuacji nie poprawiał fakt, że nasza rodzina, jeśli chodzi o relacje damsko-męskie, jest dosyć zero-jedynkowa. Ze względu na limit znaków, opisze tylko jedną sytuację. Pewna ciotka, która przyjechała z Niemiec, zapraszając nas na obiad z okazji swoich okrągłych urodzin, wyraźnie zaznaczyła, że chce, żebyśmy przyszli z chłopakiem/dziewczyną (serio). Pech chciał, że ten obiad wypadł tydzień przed moją studniówką i wszyscy spodziewali się, że przedstawię rodzinie swoją partnerkę. W trakcie imprezy okazało się, że faktycznie, zostały przygotowane dwa dodatkowe miejsca, mimo że tłumaczyliśmy solenizantce to, że nie jesteśmy w związkach i jej pomysł jest głupi.
Podobnie było w przypadku wyżej wspomnianego wesela. Matka panny młodej, po przekazaniu jej córce, że na wesele idziemy we własnym gronie, dosłownie 10 minut później zadzwoniła z pytaniem, co my mamy zamiar robić na weselu sami i zaczęła mówić, że to bez sensu i tak dalej. Na szczęście po tekście mojego ojca: „Jak chcecie, to możemy wcale nie przychodzić” temat się urwał.
Przyszło do zabawy. Od początku mieliśmy wrażenie, że połowa weselników co jakiś czas obserwuje, co robimy. Faktycznie, byliśmy jedynymi osobami bez pary na sali, ale bawiliśmy się świetnie. W pewnym momencie obok nas usiadł pewien wujek, który z uśmiechem na ustach powiedział: „Wiecie, że związki kazirodcze są nielegalne?”. To jeszcze nic. Matka pana młodego postanowiła do mojej siostry skierować słowa: „Masz 26 lat i nie masz chłopaka? Przecież to wstyd”. Do fali negatywnych komentarzy dołączyło jeszcze kilka osób, z coraz bardziej żenującymi i obraźliwymi tekstami. Szybko poczuliśmy, że chyba nie jesteśmy mile widziani na weselu, więc postanowiliśmy je opuścić.
Oczywiście potem lawinowo spływały do nas przeprosiny, część osób próbowała wyjaśnić sytuację, mówiąc, że już byli wstawieni i tak dalej. Nas to jednak nie obchodziło.
Za miesiąc odbędzie się wesele brata pana młodego z powyższego wyznania. Dowiedzieliśmy się z różnych źródeł, że skład gości będzie podobny. Możecie się domyślać, że drugi raz w takiej farsie nie będziemy uczestniczyć. Niech gadają, mamy to gdzieś ;)
#xphtD
Sytuacja miała miejsce dzisiaj w sklepie spożywczym. Stoję w kolejce do kasy, ja i i starszy pan. Ni z gruszki, ni z pietruszki zjawia się ONA. Kobieta średniego wzrostu, koło pięćdziesiątki.
Podchodzi i mówi:
- Przepraszam, czy ja mogłabym tak szybciutko przed pana wejść? I tak mam tylko jeden produkt, a do tego śpieszę się do pracy.
Starszy pan odwrócił się, spojrzał na babsko i...
- Takk? Do pracy? A kto wczoraj mówił to samo, a potem jak gdyby nigdy nic zapierdalał na hali w poszukiwaniu różowych majteczek z koronką?! Co pani myśli, że stary jestem, to i głupi? Na koniec kolejki proszę.
Ja stoję jak wmurowana, kasjerka prawie brodą jedzie po podłodze, a babsko niczym najlepszy maratończyk wyparowało ze sklepu.