Ja bardziej to rozumiem, że autorkę męczą bliższe kontakty z kolegami. Z biegiem czasu mimo wszystko ludzie poznają się bliżej. Sądzę, że taka sytuacja jest dla autorki trudna do zniesienia.

Jeśli się nie chce poznawać bliżej, to nie trzeba, jestem tego doskonałym przykładem. 10 lat w jednym miejscu i ani jednego bliskiego przyjaciela. Mam znajomych z pracy, z którymi raz na miesiąc - dwa wyjdę na drinka i to wszystko. Przecież nikt nie ciągnie na siłę na spotkania, imprezy, nikt nie zmusza do rozmawiania, zwierzania się, plotkowania, słuchania plotek.
Skoro mi się udaje iść samotnie przez ten dziki świat, to każdy może, jeśli naprawdę będzie tego chciał.

Ten komentarz bardzo mnie rozbawił <3

Właśnie to samo pomyślałam, jeśli chodzi o punkt 4. Ludzie nie oczekują nawiązania z nimi kontaktu. Jak kilka razy wykręci się od wspólnego wyjścia to zwykle już nie proponują.

ad1. klasyfikacja sie smienia, w obecnych wersjach owszem, jest to podpiete pod osobowosc dyssocjalna, ale utarlo sie w srodowisku, ze to nazwa zwyczajowa
poza tym nie wiemy, kiedy autorka dostala diagnoze, moglo to byc i 10 lat temu i wiecej
ad2. to nie chodzi o problemy, to chodzi o brak potrzeby
ad3. tu tez nie chodzi o "czytanie" innych ludzi, a po prostu o obserwacje ich- bezposrednia, a takze w filmach, czytanych ksiazkach i wypracowanie sobie powtarzalnego wzorca emocji, ktorych ludzie wymagaja w danych sytuacjach; psychopata nie czuje tych emocji lub odczuwa je bardzo slabo, ale to byloby dla reszty dziwne, wiec czesto maskuja sie i odstawiaja takka szopke na pokaz, by nie wzbudzac sensacji. a inspiracje skads wziac trzeba
ad4. moze za bardzo poplynela w te mimikre?

Skoro co kilka lat i 8 przeprowadzek to na pewno więcej niz 10 lat temu

Bazienka
1. Klasyfikacja w tej kwestii jest od co najmniej 20 lat niezmienna, psychiatrzy bardzo niechętnie stosowali określanie kogoś mianem psychopaty, poza tym z tekstu wynika, że autorka nadal jest pod opieką psychiatry, więc tym bardziej powinna znać aktualną diagnozę. Już pomijam, że prawdziwość wyznania mocno obniża pisanie jako kobieta, bo te trzykrotnie rzadziej cierpią na tę przypadłość, wpływa też ona w mniejszym stopniu na ich życie.
2. To już trochę czepianie się semantyki, jeśli autorka nie czuje potrzeby utrzymywania kontaktów to jak już napisałam - nikt od niej tego nie oczekuje i mogłaby mieć to spokojnie w nosie
3. Tu już wybitnie kwestia semantyki bo dla mnie obserwacja i czytanie ludzi to to samo.
Do 4 nawet nie odczuwam potrzeby się odnosić.
Btw. Wiecie dlaczego w dzisiejszych czasach nie mamy już tylu skrajnych psychopatów popełniających gwałtowne zbrodnie? Między innymi dlatego, że czasy się zmieniły i w dzisiejszym społeczeństwie psychopaci funkcjonują znacznie lepiej. Mamy mniej reguł, więcej ludzi może żyć jak chce, znacznie mniejszy odsetek osiąga punkt zwrotny.

Jakby wszyscy mieli siebie nawzajem w poważaniu, to nigdy nie spotykalibyśmy się z czymś takim jak obgadywanie za plecami.

psychotesty! do pracy! na zaburzenia osobowosci! XD i to mowi "specjalistak”

byc moze zostala zdiagnozowana w dziecnstwie/okresie adolescencji, a wtedy do lekarza prowadza cie rodzice i tyle

Ale twierdzi, że poza psychiatrą i nią samą nikt o tym nie wie, więc rodzice odpadają. To po pierwsze. Po drugie, jednym z kryteriów diagnostycznych jest ukończone osiemnaście lat.

ukonczone 18 lat tez jest taka umowna granica
ogolnie wtedy okresla sie zaburzenia osobowosci, bo u dzieciakow to roznie bywa
ale nie oszukujmy sie, jak ktos ma dany styl zachwoan 17 lat i 11 miesiecy, to rokuje to dosc jednoznacznie
a bo ja wiem, czemu ona to zrobila? moze z ciekawosci, moze przy okazji jakichs psychotestow do pracy?

Widzę taką możliwość przy testach na pozwolenie na broń, chociaż tutaj pewnie by oszukiwała w miarę możliwości. Nie ma co zgadywać. Najsłabszym punktem wydaje mi się to zainteresowanie tym, co inni pomyślą na tyle, by zmieniać miasto czy nawet kraj.

Młody wiek rokuje dobrze i myślę, że o ile nie mamy do czynienia z niebezpieczną jednostką, rozsądny psychiatra powinien wstrzymać się z równie poważną diagnozą młodego człowieka. W tym roku kończę dwadzieścia trzy lata i z tego względu specjaliści długo się wstrzymywali przed postawieniem mi diagnozy mieszanego zaburzenia osobowości. Słyszałem naprawdę różne bezsensowne diagnozy, więc nie zdziwiłbym się, gdyby psychiatra z wyznania popełnił błąd.

Nie czepiałbym się, jednak jeżeli to wyznanie nie jest prawdziwe, to dokładamy kolejną cegiełkę do budowania stereotypów. Gdyby nie to, to niech sobie ludzie opowiadają wymyślone historie do woli, ale w takim przypadku szkodzą osobom zaburzonym czy ich bliskim.

Psychopaci nie sprawdzają się jako żołnierze, bo podejmują zbędne ryzyko i nie słuchają poleceń - tak przynajmniej twierdzi Hare. Jeśli dobrze pamiętam, ktoś próbował wykorzystać ich w lotnictwie i kończyło się tak, że mieli w poważaniu poziom paliwa i zwyczajnie się rozbijali.

za to sa znakomitymi politykami, czasem ksiezmi, prezesami korpo itp.

Zależy od poziomu funkcjonowania. Mogą świetnie radzić sobie na prestiżowych stanowiskach, ale, podobnie jak w przypadku osób neurotypowych, to dotyczy tylko pewnego odsetka tej grupy. Był taki artykuł, że wśród zawodów z nadreprezentacją psychopatii pojawią się na przykład zawody zaufania publicznego (poczucie kontroli, cudze zaufanie, możliwość czerpania zysków). To jeszcze nie implikuje jednak tego, że świetnie sobie z czymś radzą. Przy chirurgu mógłbym się zgodzić, pod warunkiem, że zaburzenie umożliwi ukończenie studiów.

Przy polityce czy prezesowaniu na pewno przeszkadza ograniczona zdolność do długodystansowego planowania. Pomóc tu może wsparcie albo wysoki iloraz inteligencji (nie znalazłem wyników żadnych badań, ale mam taką hipotezę, że poziom funkcjonowania różnych zaburzeń psychicznych zależy od zdolności intelektualnych jednostki. Widziałbym to nawet w przypadku psychozy).