#uH8JE
Przez pół roku byłem „bogaty”, żyłem pełnią życia, spłacałem jedną chwilówkę kolejną. Do momentu, kiedy wziąłem chwilówkę na cztery i pół tysiąca. Wtedy dobry okres się skończył. Przy mojej rencie nie dałem rady. Rzuciłem studia przez osobiste problemy, przez które również pogrążyłem się w alkoholu, renta odpadła, a ja zostałem z jakimiś dwudziestoma tysiącami długu. Zacząłem pracę, po pół roku na wypłatę wszedł mi komornik, dostawałem połowę pensji, więc zapierdzielałem po 230 godzin w miesiącu, żeby mieć za co żyć. Po czasie doszedł drugi, trzeci komornik, a inne moje długi (miałem zaciągniętych kilkanaście chwilówek) wciąż rosły. Przeszedłem ciężką depresję, zapożyczałem się u znajomych, żeby mieć co jeść.
W końcu poznałem jego. Człowieka z zupełnie innego świata, dobrze zarabiał, mógł sobie pozwolić na bardzo dużo. Zakochałem się. Chciałem mu dorównać, też dobrze żyć, jeździłem z nim na wakacje, na które nie było mnie stać, w pewnej chwili zrozumiałem jednak, że u niego również zacząłem się zapożyczać. Po roku związku przyznałem mu się do długów. Zrozumiał, obiecał, że wesprze, ale ja wciąż, zamiast z tym walczyć, zapożyczałem się u niego. Teraz mieszkamy wspólnie w Holandii, jestem zapisany na terapię u psychologa, chcę nauczyć się rozporządzania pieniędzmi. Swoje długi powoli spłacam, ale jeszcze długa droga przede mną. Na szczęście zarobki mam dobre, więc jest światełko w tunelu.
Niby się wie, że nic na świecie nie jest za darmo. Jednak przez darmową pożyczkę przy odrobinie nieostrożności można znaleźć się w naprawdę ciężkiej sytuacji. Ja przez własną nieostrożność i głupotę, zamiast czerpać z życia, ciągle się zastanawiam, jak wyjść z długów.
Narobiłeś bałaganu, ale go sprzątasz i wychodzisz na prostą - to jest najlepsze w tej historii :) masz nauczkę na przyszłość, nauka czasem jest kosztowna. Ja wyniosłam z domu zasadę żyć o stopień niżej niż mnie na to stać i to się sprawdza. Polecam najpierw odłożyć, zgodnie ze swoimi założeniami, a reszta dysponować.
Wychodzi na prostą, bo znów się zapożycza, tylko tym razem u kogoś prywatnie, a nie biorąc chwilówki.
Z tego co pisze to ja rozumiem, że zadłużał się u swojego chłopaka, a teraz mieszkają za granicą, zarabia i spłaca. Skąd wniosek, że nadal się zadłuża?
„ ale ja wciąż, zamiast z tym walczyć, zapożyczałem się u niego”.
Zapisał się na terapię i może z tego wyjedzie, ale jest dopiero na początku drogi.
No tak, ale teraz mu spłacą te długi pracując w Holandii, to jak zapożycza się i spłaca jednocześnie to by była paranoja: ,, Swoje długi powoli spłacam”
Widzę że nie tylko światełko jest w tym tunelu :)))
🤦♀️ masz chłopie problem
Żart jest jaki jest, ale to Ty masz z nim jakiś problem.