Paradoksalnie ta mała może mieć lepszą odporność na infekcje, niż stare piecuchy jak ja.

No i? Moje dzieciaki nie noszą szalików. Nie znoszą, drapie,ciasno - nie i koniec. Czapki są głównie jak wieje albo jest mróz, rozpięte kurtki to norma, bo JAK SIE BIEGA, TO JEST GORĄCO, trzeba regulować temperaturę. Lepsze to niż chodzić zapoconym i zgrzanym a później pierwszy lepszy wiaterek i pyk, tydzień choroby. Adidasów bym się przyczepiła tylko dlatego, że mam na podwórku błoto i już przy samym przejściu do samochodu, pewnie by przemokły (często zmieniam kalosze na już w samochodzie). Suche adidasy przy ruchu spokojnie do zera dociągną. Spódnica z bawełnianymi rajtami jest ok.

Makijaż? Ja bym tak córki z domu nie wypuściła, ale pamiętam, jaką moja miała frajdę jak mogła wyciągnąć moje kosmetyki i się nimi pomazać przed lustrem. Pamiętam, jak sama wymykałam się do kiosku pod blokiem, umalowana niebieskim cieniem do powiek i czerwoną szminką, obwiązana apaszkami, jak babcia gotowała obiad.

Moja córka lubi ubrać się cała na różowo, połączyć ze sobą jednorożce na spodniach, kwiatki na koszulce, bluzę z kapturem, spódnice z tiulu i lakierki z kokardką. Wygląda idiotycznie, ale wychodzę z załeżenia, że jest mała, więc niech korzysta, póki może. Niech się nie przejmuje opinią innych, może być dziewczęca i różowa do obrzydzenia.

Wnioski: nie oceniaj po pozorach, bo się możesz zdziwić.

Jest olbrzymia różnica pomiędzy szanowaniem zdania dziecka (czy mu zimno, czy ciepło, czy jest głodne) i pozwalaniu my być na bycie dzieckiem (losowy, dziwaczny ubiór), a robieniem z dziecka lalki (celowym makijażem i nieadekwatnym, zaplanowanym ubiorem) i znając ludzi, prawdopodobnie miałas styczność z tym drugim przypadkiem.

W ogólnym rozrachunku polecam schować swoje święte oburzenie w kieszeń i zająć się swoimi sprawami. Żaden nawiedzony czapeczkowiec nigdy nie sprawił, że rozważyłam swoje zachowanie i założyłam dziecku czapkę. Ja jestem mamą, ja decyduję i nic na to nie poradzisz, więc odpuść i zajmij się czymś innym.