#t4059
W pewnym momencie zaczęłam bliżej współpracować z jednym z kolegów z biura – on potrzebował mojej pomocy, ja lubiłam robić akurat to, czego on potrzebował. Dogadujemy się świetnie – żadnych problemów w pracy. Oboje jesteśmy pracoholikami, on często prosi o coś po godzinach, ja po godzinach to dla niego robię. Nigdy nie doszło do niczego niestosownego, myślę, że nie padł nawet jeden nieprzyzwoity żart, ale ten człowiek pociąga mnie bardziej niż ktokolwiek inny do tej pory. Nie tylko fizycznie – to wysoki i bardzo przystojny sportowiec, z błyskiem w oku, świetnymi pomysłami, trochę zadziorny. Najgorsza jest zależność emocjonalna – czuję się źle, kiedy on jest przygnębiony, denerwuję się, kiedy on jest zdenerwowany. Ja pomagam mu, w czym tylko mogę, on robi dokładnie to samo. Troszczy się o mnie, ale na tyle stosownie, żeby żaden gest nie wyszedł poza ramy koleżeństwa, jednak całość tej relacji wykracza daleko poza... przeszywa mnie dreszcz, kiedy siada obok – kiedy ja mam gorszy dzień i pomijam nasze zwyczajne wygłupy, on zerka na mnie cały dzień, a potem wychodzi z biura przygnębiony.
Prywatnie raczej nie dzielimy zbyt wielu pasji, ale charaktery mamy bardzo podobne.
W pracy układa się nam idealnie, firma pnie się w górę dzięki temu, co robimy razem. Ale moje emocje są w rozsypce. Naprawdę zależy mi na moim chłopaku, nie chcę się z nim rozstawać. Ale coraz częściej, kiedy się kochamy, wyobrażam sobie na jego miejscu tego drugiego.
Z pierwszym byłabym szczęśliwa, gdyby ten drugi nie istniał. Ale wcale nie chciałabym, żeby zniknął.
Zaborczość to nie jest drobiazg
Ten drugi zawsze się pojawia. Nawet w zmyślonych historiach.
Gdyby to wyznanie dotyczyło realnej sytuacji, a nie było miernym wysrywem rodem z jakiegoś babskiego szmatławca, powiedziałbym, że już zdradziłaś swojego partnera, choć bardzo unikasz na wszelkie możliwe sposoby przyznania tego wprost. I byłoby mi go szkoda.
Bycie w związku nie wyklucza skoków w bok. Człowiek ewolucyjnie został stworzony do poliandrii