#qG8Mu
Mąż skręcił na pobocze, wyszliśmy pomóc. Auto uszkodzone, ale kobieta była sama i nic jej się nie stało, była cała i zdrowa. Po zabezpieczeniu auta i kobiety usiedliśmy i czekaliśmy na odpowiednie służby. Kobieta płakała, że ma takiego okropnego pecha i tyle pieniędzy stracone. Pocieszaliśmy.
A ja siedziałam obok i nie wiem co czułam.
Parę miesięcy wcześniej straciliśmy tragicznie całą rodzinę męża, w tym jego małą siostrę, którą kochałam jak swoje dziecko.
Siedziałam i nie wiedziałam co czuć, bo gdyby cokolwiek mogło temu zapobiec, rozwaliłabym nasze auto, spaliła dom i pieniądze i patrzyła, czy się równo pali, byle oni wrócili.
Ach i jeśli znacie kogoś, kto przeżył tragedię, pamiętajcie o nim. O nas już mimo obietnic nie pamiętają, a wbrew pozorom, parę miesięcy później nadal boli. A zwykle "jak sobie radzicie?" i chwila, w której ktoś słucha bardzo pomaga...
A jak można okazać pamięć? Gdzie jest ta granica, że nie wypada męczyć, przypominać, a gdzie, że fajnie, że ktoś zapytał? Albo czy jak się nie jest z kimś obecnie aż tak blisko, to też można się odezwać, czy lepiej po prostu odwiedzać regularnie cmentarz, ale rodzinę zostawić w spokoju?
Tego się nie da określić w żadnych ramach. Każdy ma inaczej. Dla mnie miesiąc po śmierci mamy zapytanie mnie czy za nią tęsknię było jak wypalanie dziury w sercu rozgrzanym prętem. Pół roku minęło, aż zaczęłam potrzebować o tym rozmawiać.
Ktoś inny może mieć zupełnie odwrotnie.
Ale się z autorką zgadzam w jednym - żałoba trwa dłużej, niż się wydaje. Rok to bardzo mało czasu.