Kilkanaście lat temu do mojego domu przyjechała rodzina wujka, który niedawno ożenił się z moją ciocią (dom dzielimy z ciocią; ja, moja mama i siostra mieszkamy na górze, a ciocia na dole). Ja z dzieciaków obecnych tam byłem najstarszy, więc to mnie przypadł obowiązek zajmowania się innymi. Zaproponowałem pójście do mojego pokoju, żeby pobawić się moimi zabawkami. Żaden dorosły z nami nie poszedł, bo stwierdzili, że ja (miałem wtedy około 9-10 lat) doskonale sobie poradzę, bo jak na swój wiek byłem całkiem odpowiedzialny. Byliśmy w 3 osoby, warto wspomnieć, że był tam chłopiec, który miał 3 latka. Wchodzimy do mojego pokoju, ja pytam, co chcą robić i wymieniam możliwe opcje, a tu nagle chłopczyk zdejmuje spodnie razem z majtkami i zaczyna sikać na środek pokoju, gdzie znajdowały się wszystkie zabawki. Ja oszołomiony tym widokiem stoję i patrzę, jak wszystkie autka zmieniają kolor pod wpływem ciepła. Kiedy chłopiec skończył, złapałem go i poszedłem z nim do łazienki dokończyć sprawę, omijając wielką kałużę. Kiedy już zeszliśmy na dół powiedzieć o tym dorosłym, usłyszałem ''spokojnie, to tylko dziecko''. Później okazało się, że mały ze strachu przed wszystkimi dorosłymi walnął kloca w majty, za co zostałem obwiniony, że niewinne dziecko straszę. Koniec końców sprzątać wszystko musiałem ja, i nawet nie usłyszałem po wszystkim głupiego przepraszam.
Po całej akcji brzydziłem się przez następne kilka miesięcy dotknąć jakiejkolwiek zabawki. Potem żałowałem, że sam na niego nie nasikałem. :D
Mam 24 lata, dostałem w życiu już kilkanaście koszy i aktualnie dalej jestem samotny.
Należę do tych "miłych" facetów, a miałem niestety niesamowitego pecha natrafiania na kobiety, które we mnie widziały "przyjaciela", natomiast szalały za "bad boyami". Ileż to razy słyszałem, że "byłbym idealnym mężem", "jesteś taki dobry i ciepły", a nagle przeskakiwały na zupełne przeciwieństwo. Nigdy nie pokazuję również tego, że mam trochę grosza, delikatnie mówiąc.
Mam ogromną satysfakcję z tego, jak owe kobiety później do mnie piszą, chcąc odnowić kontakt lub się spotkać i narzekając na owych bad boyów...
"To był błąd, naprawimy to?", "Nie chciałam, żeby tak wyszło", "Głupia byłam, przepraszam"
...widząc moje zdjęcia z egzotycznych wakacji.
A ja wtedy wysyłam im zapętlony fragment (refren) starej piosenki zespołu Boys - Łobuz. I na tym kończy się rozmowa.
Miałam przyjaciółkę Anię. Poznałam ją, gdy miała już jedno dziecko. Dziecko, które przez chyba 3 lata nigdy nie zostało z babcią, dziadkiem czy ojcem. Ania i jej syn byli od siebie uzależnieni. Mąż spał osobno, bo przecież chwila bliskości z własnym facetem powodowała chwilowy brak bliskości z synkiem. Spali razem, bawili się razem, srali razem i szczerze mówiąc, Ania miała szajbę na punkcie dziecka, jednak na szczęście dało się z nią pogadać na życiowe tematy, tyle, że zawsze w asyście synka.
Cała ta szopka nie przeszkadzała mi, do puki Ania nie zaczęła mnie wręcz męczyć tym, abym zaszła w ciążę, bo to mnie dopełni, poczuję się prawdziwą kobietą, będzie mi wręcz idealnie. Nie broniłam się przed tym jakoś szczególnie, tylko dawałam rzeczowe i prawdziwe argumenty - najpierw musimy (ja i partner) znaleźć pracę, która pozwoli nam na wychowanie dziecka. Praca znaleziona, Ania nie odpuszczała. Jeszcze trzeba skończyć studia. Studia skończone, Ania nie odpuszczała. Nie odpuszczała jeszcze bardziej wtedy, gdy byłam już na tyle ułożona i ustatkowana, że mogłam się postarać o dziecko, ale po prostu jeszcze nie chciałam, o czym Ania wiedziała - że jeszcze nie mój czas. Ale męczyła, dzień w dzień.
Była to jednak dobra i ciepła osoba i nie chciałam zrywać z nią kontaktu z powodu tego, że namawia mnie do posiadania dziecka. Miałyśmy dużo innych tematów i gdy akurat mnie nie męczyła, spędzałyśmy fantastycznie czas, nawet z jej synkiem, bo to grzeczne dziecko. Jednak w końcu byłam już dość poważnie zdenerwowana zmuszaniem mnie do posiadania dzidziusia, powiedziałam Ani, że tak na prawdę to ja nie mogę mieć dzieci. Myślałam, że odpuści, że będzie mi chwilę współczuć i skończy temat, aby mnie nie ranić. O naiwności!
Zaczęła mi podsyłać artykuły o leczeniu bezpłodności, wyszukiwała kontakty do prywatnych klinik i fantastycznych specjalistów. Bo przecież tyle osób usłyszało, że nie będzie nigdy mieć dzieci, a potem ich wyleczono! Mówiłam jej, że się nie da, że już próbowałam, że to dla mnie trudne, ale ona drążyła, szukała, chciała pomagać i wozić mnie do ginekologów. Do tego sama zaszła w drugą ciążę (ciekawe, czy synek był w tym czasie z nimi w łóżku).
W końcu się pokłóciłyśmy, co prawda nie o dzieci, ale tez z jej winy, bo poznałam ją od bardzo złej strony, ale z ust innych.. a potem twarzą w twarz osobiście poznałam ją z tej najgorszej strony, jaką chyba posiadała. Powiedziała mi, że jestem pustą wydmuszką i kobieta bez wartości i mąż powinien mnie zostawić dla kogoś, kto da mu dziecko, a nie męczyć się z kimś, kto jest tak wybrakowany...
To było takie podłe, nawet nie sądziłam, że coś takiego, nawet w największej kłótni można wykrzyczeć drugiej kobiecie, przyjaciółce...
Zerwałyśmy kontakt i nigdy jej się nie przyznałam, że mogę mieć dzieci.
Za każdym razem, gdy ktoś mówi, że jestem głupsza od Julii, to przypominam sobie jak w wieku pięciu lat wmawiałam jej, że jako jedyna jest adoptowana, a ona w to wierzyła.
Jesteśmy bliźniaczkami.
Od zawsze straszliwie bałam się wszelkich pajęczaków, lecz nigdy żadnego nie zabiłam. Zakryta od stóp do głów w goglach i chuście cierpliwie łapałam wszystkie w miskę i gazetę wynosząc na dwór. Tydzień temu siedząc około 3 w nocy na fotelu poczułam gilgotanie na udzie, gdy spojrzałam zobaczyłam dość dużego, ale chudego pajączka. Nie myśląc wiele wzięłam go do ręki odstawiając na podłogę patrząc jak oddala się w kierunku stolika do kawy. Chwilę zajęło mi rozumienie, co właśnie zrobiłam, nigdy nie byłam z siebie równie dumna niż w tej chwili.
Tak się przyzwyczaiłam do upominania swoich sióstr, które chodzą jak pijane, że ostatnio na ulicy powiedziałam "no weź zejdź ze środka" do gołębia...
Jestem w związku z chłopakiem, który kiedyś został w podły sposób zostawiony/zdradzony przez dziewczynę. Wiedziałam o tym, to ukształtowało jego myślenie o kobietach, ale mimo to chciałam tego związku, zakochałam się.
Minął rok, a ja wciąż zbieram cięgi za jego byłą. Ciągłe podejrzenia o zdradę okazywane w bardzo obraźliwy dla mnie sposób, wytykanie mi delikatnego makijażu (dla kogo ja się tak maluję idąc do pracy?!), o ubiorze już nie wspomnę, bo bluzka z dekoltem do kości obojczykowych to „komu ty chcesz cycki pokazywać?!”. Zero kontaktu z kolegami, z kuzynami też nie bardzo, bo to przecież mężczyźni. Nawet z jego kolegami nie mogę się przywitać, bo jednemu się spodobałam, czego nie ukrywa, i oczywiście to mi się obrywa, bo „pewnie go sprowokowałam”.
Nigdy nie zdradziłam, nie dałam powodu do zazdrości, a on przez tego kolegę potrafi mi powiedzieć „że skoro przy nim tak jest, to co ja dopiero wyprawiam, jak go przy mnie nie ma...?”. Znosiłam to wszystko bo myślałam, że w końcu uwierzy w moje szczere intencje i moją miłość. Jednak dziś rano przeszedł samego siebie.
Gdy siedziałam na przystanku i czekałam na autobus słuchając muzyki, nagle rozległ się głośny klakson jednego z przejeżdżających aut na drodze, to był mój chłopak. Uśmiechnęłam się i mu pomachałam, a następnie do niego zadzwoniłam zdziwiona, że on jeszcze nie w pracy. W odpowiedzi usłyszałam „Dlaczego oglądasz się za autami, które trąbią? Jak mnie nie ma, to już marzysz nie wiadomo o czym”. Myślałam, że on żartuje, ale nie... rozłączył się.
Takich absurdalnych dla mnie sytuacji było kilka, ale ta przelała czarę goryczy, nie wiem, czy życie z takim człowiekiem ma sens. Bardzo mi na nim zależy, ale chyba opadam z sił.
Anonimowe dlatego, że nikomu nie mogę o tym powiedzieć, dla niego wyjechałam ze swojego miasta, nie mam tu nikogo. Tylko on i praca.
Z racji tego, że mam teraz wakacje, a nudziło mi się niemiłosiernie, postanowiłam odwiedzić babcię.
Jest to już 85-letnia kobieta o trudnym charakterze i ciesząca się zdrowiem.
Jeżeli nie wypije kieliszka, ciężko ją rozbawić, jednak rozmowa całkiem się kleiła.
W pewnym momencie babcia wyszła z pokoju i po chwili wróciła z opakowaniem Ptasiego Mleczka oraz innymi ciastkami.
- Jedz, bo marnie wyglądasz - stwierdziła poważnie.
Odmówiłam, a ona spojrzała na mnie groźnie. Zaproponowała ciasto, również odmówiłam.
Babcia spojrzała na mnie i zapytała z krzywym uśmieszkiem
- Odchudzasz się, co? To ja ci przyniosę coś smacznego!
Przyniosła.
Całe opakowanie tabletek na przeczyszczenie...
Gdzieś w podstawówce, piąta, może szósta klasa, WF. Dziewczyny z klasy w coś tam grały, a ja postanowiłam pójść do łazienki, która była w szatni. I tak stał sobie po drodze plecak takiej jednej Moniki. Generalnie zadufane w sobie, wredne dziewuszysko, czerpiące satysfakcję z traktowania ludzi jak śmieci. Nie doświadczyłam tego na sobie, ale widziałam nie raz, jak miesza ludzi z błotem dla zabawy. I wstąpiło we mnie coś dziwnego, impuls, jakby moje ciało robiło co chciało, a mózg był na standbayu. Otworzyłam jej plecak, wyciągnęłam pierwszy lepszy zeszyt i podarłam cały. Nie do posklejania. Włożyłam zeszyt na miejsce w plecaku i wróciłam na salę gimnastyczną.
Monika odkryła zniszczenia na lekcji po WF-ie, była rozpacz, awantura, łzy. Nigdy się nie przyznałam, że to ja, zresztą nikt mnie nie podejrzewał.
Nie żałuję.
Dostałem ostatnio zapytanie od ministerstwa w oficjalnym piśmie, czy mogliby wykorzystywać fragmenty moich tekstów w systemie szkolnictwa.
Odpowiedziałem, że nie.
Wiecie czemu? Miałem serdecznie dość tego durnego systemu edukacji, kiedy sam chodziłem do szkoły. I nie chciałbym, żeby jacyś uczniowie mieli problemy przez to, że jakiś kretyn lepiej od autora wie co ten miał na myśli i tworzy durny klucz odpowiedzi, mający się nijak do rzeczywistości. Analizowanie dzieł ze zbyt dużą drobiazgowością odbiera im całą magię i często prowadzi do błędnych wniosków. Większość klasyków omawianych w szkole złapałoby się za głowę, widząc, co poloniści robią z ich utworami.
Dodaj anonimowe wyznanie