#8vLqh

Moi rodzice znają się od przedszkola. To pierwsza i prawdziwa miłość obojga. Moja mama mieszkała na wzgórzu, w starym wiejskim domu (niebieskie ściany, te sprawy). Mój tata ze swojego domu miał do niej jakieś 10 minut. Przyjaźnili się ze sobą i spotykali przez lata i to tata zawsze przychodził do mamy, bo jak to na wsi, inaczej nie wypadało.

Pewnego dnia, a raczej wieczoru, mój tata siedział razem z mamą na schodach jej domu. Przed chałupką był, jak to na wsi bywało, gnój. Było lato, więc zapach był jeszcze bardziej intensywny. Rodzice sobie siedzą, rozmawiają. Po chwili ciszy tata mówi "Gośka, wyszłabyś w końcu za mnie i u mnie zamieszkała, bo ileż ja tu jeszcze będę chodził do ciebie i wąchał tego gnoju?".

No cóż, może to i nietypowe oświadczyny, ale mimo wszystko to nadal piękna para. :-)

#1RYJr

Jestem ciekawa ile osób mnie potępi, ale ja nadal uważam, że postąpiłam słusznie.

Moja córka (lat 17) pewnego dnia oznajmiła mi, że chyba jest w ciąży. Późniejsza wizyta u lekarza to potwierdziła (5 tydzień).
Co zrobiłam później? Zabrałam ją do Czech na zabieg aborcji.

Gdy emocje opadły, córka opowiedziała mi o wszystkim. Od jakiegoś czasu uprawia seks ze swoim chłopakiem (którego ja również dobrze znam), zawsze się zabezpieczali, więc obydwoje nawet nie wiedzą jakim cudem mogło dojść do zapłodnienia, bo na ogól nawet po fakcie sprawdzali, czy w gumce nie ma dziurki. Uwierzyłam im, moja córka jest bardzo ułożoną dziewczyną, nie sprawia problemów, jest odpowiedzialna i ambitna. Jej chłopak podobnie, spotykają się już jakieś 2 lata. Bardzo go lubię, świetny chłopak z podobnymi ambicjami i zainteresowaniami do mojej córki.

Gdy ciąża się potwierdziła, młodzi powiedzieli mi, że oni absolutnie nie chcą tego dziecka. Widziałam jak obydwoje byli załamani, przerażeni i zmartwieni. Sama wyszłam z inicjatywą aborcji, choć zapewne gdyby nie to, i tak by to zrobili w bardziej prymitywny sposób. Powiedziałam, że mogę pokryć koszta wyjazdu do kliniki (bo oni mieli niewiele pieniędzy), a oni mi się później jakoś za to zrehabilitują. I tak też się stało, jakieś 2 tygodnie później córka w ciąży już nie była. Wszyscy odetchnęliśmy z ulgą.

I nie, nie było opcji, aby córka to dziecko zatrzymała czy nawet urodziła. Bo po co? Dla 17-latków był to istny koszmar, który dodatkowo kolidowałby z ich rozwojem. Są ambitnymi dziećmi, rewelacyjnie się uczą, zdobywają nagrody naukowe i na tym się skupiają. Ani oni, ani ja nie pozwolilibyśmy, aby to wszystko zrujnowało złe zrządzenie losu, na które MA SIĘ WPŁYW.

Od tego momentu minęło 7 miesięcy, córka za kilka dni kończy 18 lat. Nikt nie ma traumy po tamtym wydarzeniu, młodzi dostali lekcje życia, zapewne są teraz jeszcze bardziej uważni, a do tego przez te złe wydarzenia wręcz zbliżyłyśmy się do siebie z córką, tak jak i ona z chłopakiem. Wiem, że kiedyś będą chcieli mieć dzieci, ale to nie jest absolutnie czas dla nich. Dziecko w tym momencie całkowicie zrujnowałoby życie mojej córki, a szczególnie psychikę, bo widziałam, jak to na nią działało. Cieszę się, że mogłam im pomóc. Jako rekompensatę postanowiłam, że przez wakacje będą pracować i pomagać mi w moim sklepie, po czym zwrócą mi koszta aborcji. I nie, nie chodzi mi o ukaranie ich. Nie będę ich karać za wypadek, losowy bieg wydarzeń, bo nie zawinili celowo i była to sytuacja do uratowania, lecz chcę ich nauczyć już na przyszłość, że należy oszczędzać pieniądze na awaryjne przypadki, bo różnie się dzieje w życiu.
A do fanatyków - nie gloryfikuję aborcji ani nie traktuję jej pobłażliwie, po prostu uważam, że jest rozsądnym rozwiązaniem, gdy ciąża może dosłownie zniszczyć komuś życie.

#ZGWWR

Miałam wtedy 20 kilka lat, jechałam z mamą do sąsiedniego miasta na zakupy, ale wcześniej w naszej miejscowości chciałyśmy załatwić kilka spraw. Ja skoczyłam do sklepu, a mama do urzędu. Umówiłyśmy się, że podjedzie po mnie pod sklep.

Wychodzę na parking i widzę, że nadjeżdża jej samochód, więc pomachałam do niej, podbiegłam do auta, wsiadłam, położyłam torebkę na kolanach, zamknęłam drzwi i mówię: "No, to jedziemy!". W tym momencie spojrzałam w bok... a za kierownicą siedzi starszy pan i patrzy na mnie, jakby zobaczył ufo. Ja burak, a dziadek do mnie: "Co pani robi?". Niewiele myśląc powiedziałam do niego: "Czemu pan się zatrzymał?", a on mi na to: "a bo pani machała"...


Do dziś mieszkam w tej miejscowości i czasem go widuję. Witamy się jak starzy znajomi :D

#G93mD

Udzielam korepetycji. Kilka lat temu uczyłem dziewczynę 3 lata młodszą ode mnie (ja 19, ona 16). Byłem grzecznym uczniem liceum, więc dyrekcja pozwoliła mi uczyć w sali szkolnej. No i tak z lekcji na lekcję coś zaiskrzyło. Później to już średnio to można było nazwać nauką ;)

Któregoś razu "uczymy się" i słyszę, że ktoś idzie! Szybko koszulkę na siebie, dziewczyna zapina guziki - nigdy się tak szybko nie ubierałem. Wchodzi sprzątaczka... Myślę - dobra, może nie widziała... Chociaż dziewczyna nie całkiem dokładnie ubrana siedzi mi na kolanach, a ja jej coś tam niby tłumaczę... Na bank widziała! Pani sprzątaczka nie odezwała się ani słowem, spojrzała spod byka, wzięła kosz na śmieci i wyszła.

Myślałem, że konsekwencji nie będzie, ale nic z tego... Po tej akcji straciłem jedną uczennicę - córkę sprzątaczki, której też dawałem korepetycje :D

#E0M2m

Jakiś czas temu mojej mamie ginęła bielizna. Pytała ojca, czy nie widział czasami czerwonych majtek z serduszkami itp. Warto nadmienić, że prania u nas nie robi tylko mama - w zależności od tego kto jest w domu, ten włączy pralkę i rozwiesza później pranie. Zaczęły się tworzyć historie, że może pralka połyka, jak skarpetki, że takich nie miała i najróżniejsze teorie na temat jak zginęły.

Pewnego dnia przychodzę do kolegi, jego ojciec mnie wpuszcza, mówi, że Tomek się kąpie i żebym poczekał w jego pokoju. Wchodzę, czekam, a jako że się nudziłem, to zacząłem rzucać sobie piłeczką, aż ta wpadła mi pod łóżko. Szukam piłeczki i znajduję stertę gaci. Przyglądam się - widzę czerwone z serduszkami i inne, o których mówili w domu, więc od razu skojarzyłem, że gość ma majtasy mojej rodzicielki w pokoju. Myślę sobie co za ku**a zbok, był u mnie i kradł brudną bieliznę matki.

Wraca spod prysznica, we mnie się gotuje, więc uderzyłem go i pytam co tu robi ta bielizna. Na co on, że to nie dla niego, a na handel. Okazało się, że sprzedawał napalonym gościom bieliznę mojej mamy przez internet.

Nikomu o tym nie powiedziałem, z nim nie rozmawiam od tamtej sytuacji, natomiast oficjalna wersja jest taka, że ukradł mi pieniądze, dlatego z nim nie gadam. Nie wiem, czy to dobre rozwiązanie, ale wydaje mi się, że pomimo obrzydliwości całego zajścia, lepiej żeby zostało to między mną a nim. Do teraz jak o tym pomyślę, to chce mi się rzygać.

#9Pbkl

Sytuacja miała miejsce jakieś 15 lat temu, gdy miałam około 4-5 lat. Mama dostała jakieś bilety z pracy do teatru na Czerwonego Kapturka, ale niestety w ten dzień wypadł jej dyżur. W tej sytuacji mój dumny tata wybrał się tam ze mną i z moim o 6 lat starszym ode mnie bratem. Po drodze upominał nas, że na spektaklu mamy być cicho, nie możemy śmiecić itp.

Dotarliśmy na miejsce, Czerwony Kapturek hasa na scenie, a w pewnej chwili tata mówi mi na ucho, że musi wyjść do łazienki i żebyśmy grzecznie sobie siedzieli. Niestety kiedy oddalił się już na znaczną odległość, moją małą główkę ogarnął strach - nie chciałam zostawać sama z bratem, bo bałam się, że potem nie znajdziemy taty :) Chcąc dowiedzieć się, czy długo go nie będzie wstałam i krzyknęłam ile sił w płucach: TATO, IDZIESZ NA SIKU CZY KUPĘ?

Wtedy zmartwiłam się, że tata nawet się nie odwrócił, ale teraz wcale mu się nie dziwię :D

#Q0wo5

Jestem policjantką od sześciu lat, ostatnia sprawa natchnęła mnie na napisanie tego wyznania. Z góry zaznaczam, że nie chodzi mi o żadne szkalowanie wiary, Boga czy czegokolwiek z tym związanego. Chodzi mi tylko o ukazanie zjawiska, którego sama do końca nie rozumiem, a opiera się ono właśnie na wierze. Osobiście nie mam nic do ludzi wierzących, jestem zupełnie neutralna, jednak ilość podobnych spraw lub zachowań zaczęła mnie coraz bardziej zastanawiać.

1) Dostajemy wezwanie od sąsiadów, że jest jakaś bójka w mieszkaniu wyżej, słychać wyzwiska, krzyki, rzucanie przedmiotami. Na miejscu w domu zastaliśmy około 40-letniego mężczyznę i jego żonę, zapłakaną, przerażoną, z wyraźnymi oznakami pobicia. Chcemy pana zatrzymać, na co pan stwierdza "przecież ja katolikiem jestem, nic złego bym nie zrobił, żona się przewróciła tylko", przy czym argument o byciu katolikiem pojawił się chyba z 10 razy podczas zatrzymania. Później okazało się, że z owym państwem mieszka jeszcze matka mężczyzny, która podczas składania zeznań upierała się, że jej syn jest wierzącym katolikiem, więc niemożliwe, aby coś takiego zrobił.
Sprawa wygrana w sądzie na korzyść żony. Jak się okazało, mąż bił ją od jakiegoś czasu, a jego matka przymykała oko, bo do kościoła uczęszczał, Biblię znał, więc jego czyny musiały pochodzić od Boga.

2) Przychodzi do nas młoda dziewczyna w strasznym stanie, podbite oko, obrażenia głowy, złamany nadgarstek. Mówi, że od lat jest bita przez matkę i ojca. Na pytanie czemu nie zgłosiła tego wcześniej stwierdza, że to wbrew przykazaniu o czczeniu własnych rodziców i ona nie mogła postąpić wbrew zasadom wiary, ale tym razem już się poddaje i woli zgrzeszyć. Nie piszę tego żartobliwie, ale dziewczyna nawet na komendzie próbowała się modlić i przepraszać Boga za ten grzech.

3) Setki wezwań do spraw, które można by było rozpatrzyć może jedynie przez Biblię, a nie polskie prawo. Np. pan dzwoniący do nas z podejrzeniami, że jego córka mogła mieć aborcję, a to grzech ciężki i mamy natychmiast ją aresztować. Kolejny pan zawiadamia, że jego żona go zdradziła, a to cudzołóstwo, grzech, więc mamy interweniować. Starsza pani przychodząca co jakiś czas zgłosić, że jej córka z mężem nie wychowują dziecka w religii katolickiej, a przecież przed ołtarzem to przysięgali. Młody chłopak, ledwo 18 lat, chciał donieść na swojego sąsiada, że ten ciągle przychodzi do domu z nową kobietą i on nie może znieść patrzenia na takie grzeszenie.

4) Szczytem było, gdy 25-letnia matka powiesiła się wraz z 2-letnim synem, aby trafić do nieba, bo ona przeczuwała, że są święci.


To tylko kilka przykładów, ale naprawdę przeraża mnie nagminność tego typu spraw opartych na religii. Szczególnie bolą mnie przypadki, gdy faktycznie komuś dzieje się krzywda, a ta osoba nie może uzyskać pomocy przez czyjąś lub własną wiarę.

#DBB0R

Dzień jak co dzień, wstaję, jem śniadanie, idę do szkoły. Jest lekcja matematyki. Nauczycielka podchodzi do mnie, bierze moją głowę i wkłada ją sobie w biust, a później zaczyna się ze mną całować. Otwieram oczy, myślę - ale zwariowany miałem sen. Ogarniam się, wykonuję poranne czynności i idę do szkoły. Jest lekcja matmy, cały czas pamiętam ten sen i o nim myślę. Nauczycielka podchodzi do mnie i mówi: "Tak, Maciek, ja też pamiętam". Ja zszokowany, co ona ma na myśli? Na co ona, że pamięta o pracy domowej. Mam wziąć zeszyt i rozwiązać równanie. Podchodzę do tablicy, zaczynam rozwiązywać równanie, odwracam się, a tam cała klasa na czele z nauczycielką zaczynają tańczyć w kółeczku jak na weselach. Myślę - co tu się wyprawia?
Otwieram oczy. Cholera, miałem sen w śnie. Znowu muszę wstać i iść do szkoły.

Najgorzej. Jem śniadanie, opowiadam bratu jakie bzdury mi się śniły, na co on patrząc na mnie z uśmiechem na ustach przemawia: "to ja jestem twoją nauczycielką od matematyki" i zamienia się w nią.

W tym momencie dzwoni budzik, znajomy głos mówi: "Maciek, wstawaj, bo zaśpisz do pracy", a ja przekręcam głowę, widzę moją żonę i uświadamiam sobie, że od 11 lat nie chodzę już do liceum i jestem dorosłym facetem z żoną i robotą.

#ws1Fb

Zacznijmy od tego, że mam 26 lat, niedawno wpadłam z długoletnim chłopakiem, nazwijmy go Daniel.
Jestem w 7 miesiącu ciąży, więc brzuszek widać. Byłam bardzo szczupła, więc nie jest jakiś ogromny, a dzidziuś ułożył się w taki sposób, że nie wygląda to na aż tak zaawansowaną ciążę.
Kiedyś przeczytałam gdzieś artykuł typu "Jestem w 8 miesiącu ciąży, a mój chłopak debil dalej nie może tego przyswoić i proponuje mi wspólne wypady na siłownię, bo ostatnio trochę mi się przytyło".
Pomyślałam wtedy, że to na 100% zmyślona historia, ale jednak tacy ograniczeni ludzie istnieją (czyt. mój drogi Daniel).

Zaczęło się od tego, że powiedziałam mu o dziecku, przyjął tę wiadomość tak jakby dowiedział się, że trawa jest zielona, mleko białe itp.
Brak reakcji, no ale cóż.
Nie zarabiamy mało, żeby nie móc utrzymać siebie i dziecka, a mieszkamy od dawna razem, więc uznałam, że komentarz w tej sprawie uważa za zbędny.
No i się zaczęło chodzenie do lekarza, niestety wychodziło tak, że nie mógł być ze mną na badaniach ze względu na pracę biurową (obydwoje pracowaliśmy w jednej firmie, ale na innych stanowiskach, a jako prawa ręka szefa musiał zostawać często na nadgodziny).
Jak wiadomo, żeby dobrze wyglądać, trzeba się ruszać, zwłaszcza kiedy ma się pracę, gdzie 8 lub więcej godzin cały czas się siedzi.
Nie zrezygnowałam z siłowni, na którą uczęszczaliśmy razem w weekendy, ale kiedy zaczęłam mieć problemy i okazało się, że ciąża jest zagrożona, musiałam się oszczędzać.
4, 5, 6 miesiąc, więc i brzuszek rośnie. Kiedy Daniel to zauważył, zaczął mi sugerować, że się zapuszczam powoli i że mam więcej ciałka niż kiedyś, chociaż rośnie mi tylko brzuszek.
Od samego początku tłumaczę mu, że będziemy mieć dziecko, a do niego nadal to nie dociera! Mimo że kupiłam już sporo akcesoriów, by nie zostawiać wszystkiego na ostatnią chwilę.
Serio, albo jest tak głupi, albo nie chce dopuścić do siebie tej myśli, że teraz będzie nas troje.
Nie wiem co on ma w głowie, widząc zdjęcia USG. Poważnie zastanawiam się nad zakończeniem związku, bo rozmowy nic nie dają. Skoro teraz myśli, że sobie z niego żartuję, to jak zacznę rodzić, to może pomyśli, że to kolejny kawał?
Nie wiem, co jest przyczyną tego zachowania, bo nigdy nawet nie żartowałam sobie z takich rzeczy. No ale kurde no, DEBIL.

#qbeXZ

Pamiętacie historię dziewczyny, która miała w pracy swojego toaletowego wielbiciela (wchodził zaraz po niej do ubikacji)? Wracam z zakończeniem historii.

Tydzień temu mieliśmy spotkanie integracyjne, wyszliśmy do pubu na kilka drinków, super atmosfera, każdy w dobrym nastroju. Po kolejnym piwku poczułam, że pęcherz domaga się wizyty w toalecie. OK, wstaję i za ułamek sekundy tyłek z krzesła podnosi mój "wielbiciel''. Spojrzał na mnie z poważną miną i mówi: "Albo to jakieś żarty, albo jesteśmy jak Ferdek z Paździochem, nawet nie wiecie ile razy chciałem iść do WC. Patrzę, a toaleta zajęta, głupio stać pod drzwiami, ale z drugiej strony przecież nie będę trzymał pół godziny...'' ekipa ryknęła śmiechem.
W lokalu każda płeć miała swoją łazienkę, więc tym razem nikt nie musiał na mnie czekać, a ośmieleni alkoholem zaczęliśmy w holu obok łazienek analizować nasz przypadek. Jak się okazało, wstajemy o tej samej godzinie, ja mam w zwyczaju pić rano szklankę wody z cytryną, on herbatę, do biura docieramy praktycznie o tej samej godzinie około 07:45 i obydwoje robimy sobie kawę... dlatego mniej więcej po godzinie chce nam się sikać.
W tym tygodniu sytuacja kiedy w tym samym czasie musieliśmy skorzystać z toalety zdarzyła się tylko raz, a to dlatego, że kawę robię sobie teraz koło 10.

PS Ślubu nie będzie :-) za to nasze relacje bardzo się poprawiły, bo przestałam go w końcu podejrzewać o tak dziwne upodobania... Głupia ja mogłam z nim po prostu pogadać, zamiast wymyślać głupoty z liścikami - wstyd mi jak nie wiem.
Dodaj anonimowe wyznanie