"Mogę zaproponować 1300 zł na rękę".
Potrzebowałam tej pracy, więc się zgodziłam. Magazyn. Ok. 100 metrów. Dostawy, przyjęcie i rozłożenie towaru, pakowanie paczek. Asortyment: zabawki.
Ciężko wyżyć za 1300 na umowie zleceniu, ale nie narzekałam, robiłam swoje. Firma się rozwijała, pracy przybywało. Dostaw było coraz więcej i coraz cięższe. Czasami kilka palet jednego dnia. Pracowało nas tam trzy. Ja ogarniałam magazyn, a dwie dziewczyny siedziały w biurze. Szefowa? Dla klientów złota kobieta, dla pracowników... Cruella. Łaskawie po dwóch latach podniosła pensje o 200 zł. Umowy na stałe nie mogłam się doprosić, bo jak twierdziła to są koszty i ich nie stać. Obowiązków przybywało z każdym miesiącem. Miała na towar. Zamawiałam aż nadto. Urlopy czy zwolnienia - nawet nie było o tym mowy. Tzn. mogłyśmy wziąć wolne, które było odciągane z naszej pensji. Ludzie jeździli na wakacje, a my obliczałyśmy ile nam zostanie pensji, jak weźmiemy trzy dni wolnego.
Szefowa wiecznie niezadowolona, mimo że w sprzedaży i obsłudze klienta mieliśmy same pozytywne komentarze.
Nigdy nie zapomnę, gdy przed świętami przychodziły dostawy, jedna po drugiej. Kilka ciężkich palet każdego dnia. To wszystko trzeba rozpakować, przyjąć na stan, poukładać na półki, w międzyczasie przychodzą faktury i trzeba pakować paczki dla klientów. Ok. 200 paczek + robić inne drobne rzeczy, jak opisywanie produktów. I to wszytko na mojej głowie. Pot leciał po dupie. Czasami nie było czasu zjeść. Odpocząć. Bo ciągle wchodziła i pytała, czy to już przyjęte, dlaczego to jeszcze nieopisane... A na koniec te 1600 zł. To dobijało. Kiedy byłam chora, przychodziłam z gorączką i katarem, bo każdy dzień nieobecności to mniej przy wypłacie.
Po kilku latach (byłam tam chyba przez zasiedzenie) zaczęłam walczyć. Miałyśmy zgrany zespół, chciałyśmy mieć podwyżkę i stałą umowę. Ale pani szefowa stwierdziła, że i tak dużo zarabiamy, że wcale nie mamy tak dużo pracy i w ogóle to mamy wolne weekendy i stałe godziny, więc na co narzekamy.
Zwolniłyśmy się. Wszystkie.
I wiecie co? Mam pracę. Zarabiam trzy razy tyle co tam, mam umowę i nie wracam utyrana jak osioł. Moje koleżanki również nie narzekają. Z tego co wiem, poprzednia firma upadła. Nie znam powodu, ale jeśli pracownika traktuje się jak osła, to prędzej czy później karma wraca. Ta kobieta nie miała szacunku do ludzi, którzy pracowali fizycznie, pracowali na jej majątek. Kiedyś chciała, bym przeszła do biura mówiąc "A tu na magazyn znajdzie się jakaś tania siła robocza"... No cóż.
Mieszkam w małym (naprawdę malutkim) miasteczku. Jestem jedynaczką (co jest tutaj dość istotne). Rodzice prowadzili całkiem dobrze prosperującą kwiaciarnię. Studiowałam w tzw. "dużym mieście" (chociaż to tak naprawdę nadal dość małe miasto, ale ja nie o tym).
Na kilka miesięcy przed moją obroną magisterki zmarł mój tata. Nagle, na wylew. Mama się totalnie załamała. Wróciłam do domu, żeby jakoś jej pomóc, chociaż mnie też nie było łatwo. Studia udało mi się jakoś skończyć, ale nie wróciłam potem do tego dużego miasta. Zostałam z mamą, bo prosiła mnie o pomoc w prowadzeniu kwiaciarni. No i tak trwam. Mieszkam tylko z mamą i we dwie jakoś ciągniemy ten biznes. Problem w tym, że ja absolutnie tego nienawidzę! Nie mam ręki do kwiatów, nie umiem układać wiązanek i ta praca w ogóle mnie nie "kręci". Chciałabym wrócić do miasta i spróbować żyć na własny rachunek. Mama jest oczywiście przeciwna. Mówi, że o pracę tam ciężko, bo to nie jakaś metropolia, a konkurencja duża. Poza tym po co mam gdzieś jechać, jak pracę mam tutaj? Każdy chciałby mieć taki biznes podany na tacy, a ja nim gardzę. Mówi, że jest jej przykro, że chcę zniszczyć coś, co ona z ojcem budowali całe życie i że tego nie szanuję i jestem niewdzięczna. Ona sama nie poradzi sobie z tym wszystkim i muszę zostać i jej pomóc. A najlepiej to wyjść za mąż, z mężem zamieszkać u niej (bo ma duży dom) i narodzić jej wnuków. A wszyscy będziemy szczęśliwi i będziemy pracować w tej kwiaciarni po wsze czasy.
Tymczasem moja przyjaciółka wyjeżdża, bo znalazła pracę w mieście. Wynajęła tam mieszkanie i namawia mnie, żebym pojechała z nią, to we dwie będzie na początku łatwiej.
Złożyłam CV do kilku miejsc (tak żeby chociaż spróbować) i... dostałam pracę! Na recepcji w hotelu. Niby nic wielkiego, ale to zawsze coś. Miałabym swoje pieniądze i może wreszcie bym się uniezależniła? Wszystko co zarabiamy w kwiaciarni mama uważa za swoje (bo to jej biznes), a ze mną się po prostu dzieli, bo jestem jej córką.
Kiedy powiedziałam jej, że dostałam pracę i chcę wyjechać, to stwierdziła, że zwariowałam. To fatalna robota, za małe pieniądze, w dodatku na zmiany po 12 godzin i na noce. Na pewno sobie nie poradzę i nikt normalny nie rzuca lepszej pracy (w kwiaciarni) dla gorszej, i to jeszcze daleko! I za mieszkanie trzeba płacić! A tutaj mam wszystko za darmo i na miejscu. A w ogóle to jestem samolubna, bo chcę ją zostawić samą chociaż wiem, że sobie nie poradzi.
Nie wiem już co mam robić. Mam tak zryty mózg i takie wyrzuty sumienia względem mamy, że zaraz oszaleję! Kocham ją, kiedyś była całkiem inna. Po śmierci ojca się tak zmieniła. Chce, żebym była cały czas przy niej. Nawet ją rozumiem, ale ona nie rozumie, że ja już tak nie mogę dłużej. Ona cały czas podcina mi skrzydła. Zwariować można. Fatalna sytuacja.
Wyznanie dziwne i trochę nienormalne.
Mam 17 lat. Od kilku miesięcy mój tata pracuje za granicą, wracając na nieliczne weekendy czy święta, więc przez większość czasu jesteśmy z mamą same w domu. I tutaj zaczyna się robić dziwnie.
Kiedy na początku nie mogłyśmy przyzwyczaić się do nowej sytuacji, pewnego rodzaju samotności, lgnęłyśmy do siebie, czasem spałam z mamą w łóżku, żeby nie czuła się sama. Były to normalne relacje mama-córka.
Od jakiegoś czasu, gdy tęsknota robi się coraz większa, mam wrażenie, że hm... moja mama się do mnie po prostu dobiera. Gdy się wygłupiamy, ona mnie łaskocze, często "przypadkiem" jej ręka sięga zbyt nisko bądź na wysokości piersi.
Rzuca seksualne żarty, czego wcześniej raczej nie robiła. Wieczorem nim sama pójdzie spać... usypia mnie, bo ja oddaję się w objęcia Morfeusza dość wcześnie. Zwracałam jej uwagę - kiedy podczas wygłupów przekraczała granicę, rzucałam w żartach, żeby mnie nie molestowała. Peszyła się wtedy, choć oczekiwałam innej reakcji, że chociażby się oburzy. Mówiłam, że nie potrzebuję przytulania przed spaniem, bo cóż, jestem już dużą dziewczynką.
Jest naprawdę wspaniałą osobą i moim wzorem, lecz to zachowanie naprawdę mi do niej nie pasuje.
Mam mętlik w głowie i czuję się naprawdę dziwnie. Najgorsze, że mam wrażenie, że zaczyna mi się to podobać.
Mój 75-letni dziadek nie jest na czasie z najnowszą technologią, ale niedawno stwierdził, że życie mu się kończy i chciałby przynajmniej trochę poznać, co to jest. Dlatego z moim kuzynem złożyliśmy mu się na laptopa, bo "telefon mam stacjonarny i dzwonię tylko do Mirka i do was, i tyle mi wystarczy".
Każdy z nas przyjeżdżał dwa razy w tygodniu i krok po kroku uczyliśmy go, jak z niego korzystać. Powoli, nie spieszyliśmy się. Dziadek nauczył się włączać urządzenie, otwierać stronę z wiadomościami, by mógł poczytać i mój kuzyn nauczył go jeszcze grać w pasjansa, bo dziadek uwielbia gry w karty.
Wszystko było okej, dopóki "wieczny żartowniś" aka mój wujek, a tata mojego kuzyna, na pytanie mojego dziadka zadane przez telefon - co się dzieje, bo na ekranie pojawiły mu się jakieś procenty (aktualizacje) - mój wujek odpowiedział "to wirus i gdy dojdzie do 100%, laptop wybuchnie". Wujek zawsze był trochę nieodpowiedzialny, ale no cóż, mój dziadek, czyli jego ojciec, już się przyzwyczaił do wygłupów syna. Tylko że teraz mu uwierzył i przerażony wyrzucił laptopa na pole.
Jestem pracownicą żłobka od ponad 30 lat, ostatnio ze względu na miejsce zamieszkania zmieniłam oddział. Opiszę Wam historię, która niedawno mi się przydarzyła.
Co się tam wyprawia, to głowa mała. Normą jest to, że opiekunki nie interesują się i nie zajmują dziećmi. Żadnych zabaw, wierszyków, czytania bajek. Panie siedzą w telefonach lub bez przerwy przez nie nawijają. Gdy dziecko płacze i nie może się uspokoić lub źle się zachowuje, potrafią uderzyć, a szarpanie i krzyczenie na dzieci jest na porządku dziennym.
Pampersy dzieciom są zmieniane chwilę przed przyjściem rodziców, jeżeli dziecko narobi w pampersa rano, to do wieczora chodzi z pełnym. Mycie rąk przed i po jedzeniu? Zapomnijcie, żadnej pani się nie chce pilnować Waszych pociech podczas mycia rąk.
Nie mówię, że wszystkie opiekunki są złe, ale przez lata doświadczenia przewinęło mi się wiele zachowań. Rodzice wcale nie są lepsi. Traktują żłobki jak przechowalnię, przyprowadza rano, odbiera wieczorem. Większość dzieci lepiej słucha się opiekunek niż własnych rodziców.
Najgorsze jest to, że rodzice wcale nie myślą o dobru swoich pociech, przyprowadzają dzieci z gorączką lub chore, na wezwania nie chcą przyjechać i odebrać. A takie dziecko, siedząc 10h w żłobku, chore, bardzo się męczy, już pomijam to, że zaraża zarówno inne dzieci, jak i opiekunki.
Niektóre dzieci przychodzą do żłobka brudne, albo z niezmienioną od dłuższego czasu pieluchą. Normą są odleżyny na pupie.
Dlatego przestrzegam rodziców, którzy traktują żłobki jak przechowalnię, nigdy nie wiesz na jaką opiekunkę trafisz, z drugiej strony nie sądzę, aby takich ludzi interesował zbytnio los ich dzieci, skoro potrafią przyprowadzić 1,5-roczne dziecko z prawie 40-stopniową temperaturą.
Denerwuje mnie mówienie, że prowadzenie domu to praca na pełen etat. Moja matka to idealny przykład. Zaznaczam, że jest osobą po studiach, skończyła architekturę. Choć nie pracuje, bo wolała się opiekować i wychowywać trójkę dzieci - pomijam fakt, że wszyscy od dawna jesteśmy samodzielni, rodzeństwo -16 i 21 lat, ja 18 (za miesiąc matura). Ojciec zarabia bardzo dobrze, więc problemów finansowych nigdy nie było.
Kura domowa (sama się tak określa, absolutnie nie my) wiecznie zmęczona, stoi przy garach od 6 rano do 15. Wiecznie zapracowana, czasu nie ma, a wszyscy zawsze niewdzięczni. Nie doceniają męczeństwa. Gdyby nie to, że wszyscy przez pierwsze pół dnia są poza domem, to szło by zwariować od tego narzekania.
Teraz kluczowe jest to, że w końcu nie wytrzymałem i wygarnąłem matce, że też bym umiał obiad ugotować i wcale 6 godzin bym nie musiał stać przy garach. Z racji że miałem tydzień wolnego w czasie ferii, to założyliśmy się, że ja ogarnę dom lepiej.
Z gotowaniem mam niewiele wspólnego, wiadomo, "pomagałem" babci na święta, a sam gotowałem obiad może 10 razy w życiu. Ale od czego jest cała wiedza ludzkości. Dostałem hajs na zakupy i wolny dom. Wszyscy mieli przed 14 nie wracać. Poszedłem do sklepu, kupiłem to co trzeba, reszta rzeczy wiadomo, jest w domu.
Nie będę was zanudzać szczegółami, ale wyszło mi wszystko przez te 7 dni - spaghetti, kebab, pizza, kurczak, żeberka, barszcz z uszkami, zupy, pierogi i nawet ciasto owocowe na deser. Większość z tych rzeczy robiłem pierwszy raz. Tylko z tutorialami z neta i książkami kucharskimi.
Pomijając to, że mało soli, to nikt nie narzekał (uwierzcie, że narzekaliby, bo nie są mili), siostra nie zjadła ciasta, bo nie lubi śliwek, a ojciec nie je uszek.
Dwa razy w tygodniu byłem w sklepie (od razu zakupy na kilka dni). Gotowanie zajęło mi ok. 3 godzin dziennie + 3 godziny dziennie oglądanie filmików i czytanie książek, w międzyczasie posprzątałem cały dom, umyłem podłogi, poczytałem książki.
Więc naprawdę nie wiem, jak można ślęczeć przy garach cały dzień... Jak coś ma się piec 2 godziny, to się piecze, ale ja w tym czasie robię coś innego. Musiałem nieźle kombinować z nauką przepisów, ale to pierwszy raz, jak ktoś gotuje codziennie od 20 lat, to jednak pamięta co i jak i nie musi czytać o tym, czym smaruje się blachę do pieczenia albo czy do ciasta daje się jajka... Samo gotowanie 3 dań (zupa, drugie i deser) zajęło mi może z 1,5 godziny, nie licząc sprawdzania wszystkich kroków przepisu i szukania w grafice, jak wygląda ziele angielskie... Po prostu fajna zabawa. Zazdroszczę kobietom, które nie muszą pracować, tylko zajmują się domem, a ja głupi kuję po 5 godzin dziennie do matury.
Oczywiście matka się obraziła. Bo jej nikt nie docenia. Owszem, jak ma się małe dzieci, to trudniej, ale niestety nikt nie chciał pożyczyć swoich...
Kiedy miałem 8 lat, zmarłam moja babcia, kilka miesięcy po niej odszedł dziadek.
Cała rodzina do dziś wspomina, jak bardzo przeżyłem śmierć babci i jak za nią tęskniłem, bo codziennie po szkole prosiłem mamę, aby pójść odwiedzić babcię na cmentarzu (na szczęście to 15 min spacerkiem od naszego mieszkania).
Żodyn do dziś nie wie, jaka jest prawda.
Otóż na pogrzebie dziadka usłyszałem, jak któraś z ciotek mówi, że babcia po prostu zatęskniła za dziadkiem i zabrała go do siebie.
Tak mnie przeraziło, że może i za mną zatęsknić, że postanowiłem odwiedzać ją codziennie :D
Ale łatka wrażliwca przylgnęła do mnie na zawsze :D
U mnie w domu nigdy jakoś super bogato nie było. No głodować nie głodowałam, jednak zawsze czułam się trochę gorsza na porównaniu z rówieśnikami - najbardziej za sprawą ciuchów. Ja moje szmatki kupowałam w najtańszych sieciówkach i to tylko na wyprzedażach, tymczasem wokół mnie wszyscy byli prawdziwymi okazami "streetwearu". Chociaż nikt mi z tego powodu nie dokuczał, to wiadomo, że czasami trudno uniknąć tego żalu..
Odkąd skończyłam 16 lat, zaczęłam ostre poszukiwania pracy. Na weekend, sezonowej, ulotkowej... Wszystko co się dało. No i ze wszystkiego nic nie wypaliło, bo mieszkam w prawdziwej dziurze.
Jednak w wakacje przed 2 klasą liceum cudem udało mi się po znajomości dostać pracę na całe 2 miesiące w jakimś ośrodku kolonijnym nad morzem. Potem poszło już z górki - oprócz normalnych godzin pracy doczepiałam się do każdego zlecenia, propozycji jakichś sklepikarzy, coby popilnować, chwilę posprzedawać itp.
No wiadomo, że nie miałam nie wiadomo ilu umów, wszystko oprócz tej głównej pracy "jako miły gest pomocy" - czasami spałam po 4h, byle tylko więcej i więcej zarobić.
Taki styl życia przez bite 2 miesiące upałów raczej odpowiedzialny nie był, ale spełniałam swój cel i do domu wróciłam z prawie 7 tysiącami złotych.
Wiadomo, trochę ponad połowę odłożyłam już jako pewne oszczędności na studia, jednak zdecydowałam, że czas również zrealizować te marzenia ciągnące się za mną od podstawówki i obkupić w markowe ciuchy.
Buty za około 600 zł, do tego jakieś bluzy, spodnie, bluzki... W sumie wydałam prawie 2000 złotych. I wiecie co? Niczego bardziej nie żałuję.
Tyle lat planowałam sobie takie zakupy, kupiłam prawdziwe wymarzone rzeczy i obecnie nie mogę sobie tego darować. Bluza za 250 zł a bluza za 50 zł niczym się dla mnie nie różnią. Jakość praktycznie ta sama, tylko na jednej jest wielkie logo, które po czasie wcale mi się nie podoba.
Spodziewałam się jakiejś większej pewności siebie, pokazania światu, że mnie też stać i sratata (tak, wiem, że w większości ludzie mają w dupie co noszę, ale mój mózg nie chciał tego widocznie przyswoić).
Jedyna rzecz, której nie żałuję to buty - bo serio wygodne i wytrzymałe.
Teraz, prawie rok od tamtych wakacji, szykuję się do wielkiej odsprzedaży nowych markowych ubrań.
Za pieniądze z nich kupię sobie gry.
Pracuję w dużej korporacji, gdzie „dziś jesteś liderem, jutro każdy o tobie zapomina. Niech tylko powinie ci się noga, a każda hiena pomoże cię pogrążyć”.
Mój szef to przystojny, żonaty facet przed 40. Ma żonę, ale wiem, że jest z nim głównie dla kasy. Nie interesuje mnie, czy ją zostawi czy nie.
Co robię, żeby się utrzymać i dostawać premię co miesiąc?
Proste - sypiam z szefem.
On ma satysfakcję, ja dobrze płatną pracę i pewne miejsce pracy bez względu ma wyniki.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Jestem 30-letnim facetem i nawet nie jestem gejem.
Robię to, póki przynosi mi to realne korzyści materialne. Nie mam poczucia, że kogoś krzywdzę.
Mam 18 lat i dopiero teraz dotarło do mnie, że to w jaki sposób byłam wychowywana, jeżeli chodzi o moją seksualność, nie jest normalne. Od małego powtarzano mi ,że mam nie ubierać, nie zachowywać się jak “mała zdzirka” (dosłowny cytat). Nawet jako mała dziewczynka nie mogłam nosić strojów kąpielowych, bluzek na ramiączkach itp. Rodzice byli starej daty, seks był tematem tabu, więc gdy miałam ok. 10 lat, na moje pytanie “jak właściwie powstają dzieci” dostałam odpowiedź, że od Boga i tyle. Możecie uwierzyć lub nie, ale prawdę poznałam dopiero w wieku 14 lat na lekcji WDŻ.
W wieku 15 lat wybrałam się, aby kupić mój pierwszy stanik. Parę dni po zakupie zauważyłam, że wkładki, które miały nadać pełności i kształtu zostały wyjęte. Okazało się, że matka wyjęła wkładki z biustonosza, żeby chłopcy się na mnie nie patrzyli. Skwitowała, że robi mi przysługę, bo inaczej jeszcze wrócę z bachorem.
W wieku 17 lat kupiłam (za własne pieniądze) pierwszy push-up. Matka oczywiście znalazła ten stanik i zrobiła ogromną aferę. Pocięty stanik znalazłam następnego dnia w koszu.
Gdy byłam młodsza, nie wolno mi było mieć kolegów. Będąc w gimnazjum miałam problemy z fizyką. Pomoc zaoferował mój starszy o 4 lata sąsiad. Zgodziłam się bez wahania, bo zawsze dbałam o oceny. To był błąd. Po wspólnej nauce zostałam przywitana wyzwiskami, a pierwsze słowa mojego ojca to "Spałaś z nim? Przyznaj się!".
Do dnia dzisiejszego tampony trzymam w pudełku po ciastkach pod łóżkiem.
Dopiero koleżanka musiała mnie uświadomić, że to nie jest normalne zachowanie. Jestem strasznie pruderyjna, nie z wyboru. Nienawidzę swojego ciała, ukrywam każde krągłości, nigdy w życiu nie miałam na sobie makijażu czy szpilek. Został mi tylko jeden rok liceum, więc wiem, że już niedługo skończy się to wariactwo. Jednak ja sama boję się, że nigdy nie będę w stanie stworzyć normalnego związku bez ogromnych wyrzutów sumienia.
Dodaj anonimowe wyznanie