Dokladnie tak. Nie powinno sie walczyc z natura. Ona na ogol jest i tak silniejsza. Lepiej zdac sie na to co ma byc. Zmienia sie to oczywiscie tak gdzies od 20 tygodnia.

Corazwiecej - moja walka z naturą ma już skończony rok. Jak kobiecie zależy to warto.

Ja mam dwoje dzieci z takiej walki. Jakbym liczyła na samą naturę to nie wiem ile poronień jeszcze musiałabym przeżyć.

OK, uzupelniam. Mam na mysli sytuacje normalne, standardowe, bedace wiekszoscia. Business as usual. Tylko te.

Corazwiecej - a co to są sytuacje normalne i standardowe? ;) Ja miałam sytuację taką jak autorka, z której udało się nam wyjść. Dziewczyna nic nie wspomina o lekarzu, lekach, więc prawdopodobnie z jakiejś przyczyny nie walczyła o ciążę, tylko pozostawiła to naturalnemu porządkowi rzeczy (i też miała do tego prawo). Poronienia są naturalne i na ogół nie da się ich zatrzymać, ale różnie to bywa, dlatego ja uważam, że z naturą warto walczyć. Nie jest nieomylna.

alee jakmozna walczyc z czyms, co sie juz dzieje i wydalasz skrzep?
troche za pozno na walke

Bazienka - autorka zaczęła krwawić pierwszego dnia, dopiero drugiego wydaliła skrzep. Gdyby trafiła do szpitala od razu dostałaby leki na podtrzymanie ciąży i musiałaby leżeć. Ciąża może by się utrzymała a może nie.

@PrzezSamoH tak, a Ty siedziałaś jej w macicy i widziałaś moment, w którym zarodek obumarł xD Weźcie już dajcie żyć, bo nie wiecie, kiedy zaczęła ronić, a kiedy było to widać, nie zawsze to się dzieje w tym samym momencie. Co to za shamingowanie? Kobieta tutaj przeżywa trudną sytuację, nie wie, co myśleć, a wy prujecie się na nią, że mogła coś tam zrobić. Może była pewna, że ta krew to już koniec. Może zresztą tak było. Fajnie, że macie swoje dzieci z trudnych ciąż, ale nie projektujcie na innych swoje odczucia.

Oczywiście, że każda sytuacja jest inna i nie można generalizować. Ja w ciążach donoszonych krwawiłam kilkukrotnie, a moje dzieci są ze mną. W przypadku poronień szłam na rutynową wizytę u gina a tu brak czynności serca, płody opuchnięte i nie można było stwierdzić ile dni chodziłam z martwym dzieckiem. Także u autorki to mogło być nie do uratowania i nie można tego oceniać. Ja i @przezsamoh podajemy szczęśliwie zakończone historie pomimo prób ze strony natury

Olczix - czytaj ze zrozumieniem. W poprzednim poście napisałam, że autorka miała prawo nic z tym nie robić. Dodatkowo nie twierdzę nigdzie, że ciążę dałoby się uratować. Gdzie tu obwinianie jej? Jeśli kobieta chce zachować ciążę to w momencie krwawienia powinna jechać do szpitala lub swojego ginekologa. Tyle i aż tyle, nie napisałam nic ponad to. Bazienka stwierdziła, że było za późno na walkę, ale takie rzeczy to ocenia lekarz, a nie ludzie na forach internetowych, chyba że siedzimy razem w macicy autorki ;) Dziewczyna przeżywa trudną sytuację, ale ona w pewien sposób podjęła decyzję, z którą teraz musi się oswoić. Duża szansa, że gdyby była w ciąży to teraz planowałaby z chłopakiem aborcję.

I co ma mu powiedzieć? "Nic nie mówiłam, bo nie chciałam cię martwić, ale wpadliśmy, jednak poroniłam i dziecka nie będzie" Już widzę tę rozmowę, to byłby horror. Najpierw wyrzuty, że była cicho, potem że pewnie zrobiła to celowo, że zabiła "dziecko", bo go nie chciała i nic nie mówiła bo jest zimną suką, a teraz dopadło ją sumienie i szuka usprawiedliwienia.

Serio, lepiej siedzieć cicho. Autorka wie, że jej partner by się nakręcił, lepiej uniknąć tego. Wiele wczesnych ciąż tak kończy, gdyby kobiety mówiły o tym za każdym razem (większosc nawet nie zauwaza że poronila), to społeczenstwo by je zjadło za bycie nieodpowiedzialnymi, bo nie potrafia same się sobą zająć i niepełnowartościowymi jako kobiety, bo nie potrafią utrzymać ciąży.

Lepiej nic nie mówić...
Przecież to jest wyznacznik naszych współczesnych, poprawnych politycznie czasów... Dzielimy życie. Razem śpimy, kochamy się. Całujemy nasze ciała, masujemy nasze czułe, erogenne punkty. Szepczemy sobie różne rzeczy przytulając się razem do snu. W tej błogiej ciemności. Wiemy jak się doprowadzić nawzajem do orgazmu. Wiemy też kiedy usiąść obok siebie ze skrzyżowanymi nogami i patrząc w horyzont rozmawiać o wszystkim co czujemy. Wiemy kiedy się powygłupiać, szturchając się nawzajem łokciami po błahej, nic nie znaczącej kłótni. Ale nie potrafimy spojrzeć sobie w oczy i z własną duszą na otwartej dłoni porozmawiać szczerze o naszym życiu i wspólnych problemach. Już dawno mówiłem, że ten nieszczęsny świat zmierza w strasznym kierunku. Pociesza mnie to, że sam się też niedługo zabiorę razem ze swoimi wspomnieniami.

@Ostrzenozeinozyczki
Świat jest okrutny ale nie cały. Wszystko będzie dobrze

Spokojnie, z tym zabieraniem się to było tak na żarty xD ale przyznam, że takie wyznania niesamowicie mnie dołują...

Jezu dziękuję !
Tak usilnie próbuję wkładać kij do mrowiska i przedstawiać się z jak najbardziej wrednej i złośliwej strony, że wasze słowa aż mnie ścisnęły za serce :)
Chyba jednak trzeba się bedzie uspokoić z tym kozaczeniem i pajacowaniem 😅

Ale żeby co wiedzieć? Że jej sie okres 2 tygodnie spóźniał? Mi się też spóźniał wiele razy ale testów nie robiłam, może to też była choć raz ciąża, a może nie. Po co facetowi o tym opowiadać? Gdyby nie zrobiła testu to pewnie sama by nawet nie wiedziała.

czesto kobieta nawet nie wie, mysli ze to przesuniety o kilka dni okres, tylko troche ciezszy

Czasami czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. Lepiej aby mu nie mówiła. Nie wiadomo jak facet się zachowa, może przyjąć to na klate i wesprzeć dziewczynę albo, co gorsza, obwiniać ją o wszystko.

"Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal".
Ona wie. On nie wie. Czasami zdarza się, że On o czymś wie, lecz Ona tego nie wie. I dalej siedzą w pozornie szczęśliwym związku. Wszystko jest piękne z pozoru bo tak wypada. Nie wypada mówić tego o czym się nie gada. A ja nie chcę oceniać. Jestem tylko narratorem.

"Ja nie oceniam. Jestem tylko narratorem. Opowiadam o tym,co jest bez wątpienia chore." 🎶🎶🎶

Tak mi się skojarzyło.

To nie był jeszcze płód, nie mylmy faktów.
Niezależnie od ilości materiału genetycznego, to osoba, która jest w ciąży ma więcej do powiedzenia w jej kwestii. Zwłaszcza w takiej sytuacji. To ona odczuwa wszelkie konsekwencje ciąży, nie partner. Dziewczyna już podświadomie wie, że nie do końca może ufać partnerowi, ale poronienie jest zbyt delikatną sprawą, aby teraz dokładała sobie stresów i problemów ze związkiem.