#Visbk
Z jednej strony podnosi mnie na duchu, z innej potrafi obrazić i powiedzieć wiele krzywdzących rzeczy i tego, co tak bardzo jej we mnie przeszkadza. Jak bardzo ją wkurwiam tym, jaki jestem.
No cóż, wytłumaczyłem rzeczowo, że to mnie boli... Robi to jednak nadal, mimo że ja staram się pomóc, nie wytykam bezczelnie i dokuczliwie tego, czego w niej nie lubię. Jeśli mam coś powiedzieć, jest to na zasadzie konstruktywnej krytyki, nie chamsko i nie wyciągnięte niespodziewanie, lecz w rozmowie, w której tego dotyczy, gdy ona sama o tym mówi.
Ostatnio zacząłem rozumieć, że coś do niej czuję. Bardzo głęboką przyjaźń, a to naprawdę wiele dla mnie znaczy, ten rodzaj ciepłego uczucia.
Miałem naprawdę kiepskie 2-3 dni.
Znów mnie obraziła, zażartowała ze mnie tak, że odechciało mi się żyć. Zrobiła rzeczy, których nienawidzę, zniszczyła moje jedyne granice, jakie mam wobec ludzi, zbrukała moje strefy komfortu. Poczułem się jak nic niewart, nikomu niepotrzebny, nic nieznaczący śmieć.
Zawsze staram się być w porządku, akceptuję ludzi takimi, jakimi są, próbuję pomagać, jeśli tego potrzebują. Wobec przyjaciół wyznaję zasadę, że jeśli potrzebują, to mogą zadzwonić o każdej godzinie. Takie mam zasady, że jeśli ktoś dla mnie coś znaczy, to zawsze pomogę. Jednak w drugą stronę to już nie działa. I to nie tak, że nie może w ten sposób działać. Czuję się tak, jakby ludzie, których z wzajemnością nazywam przyjaciółmi, brali, ile tylko się da i zostawiali z emocjonalną pustką. Lub, co gorsza, jak w tym przypadku, zostawiali z krzywdą i ranami.
Nie brak mi poczucia własnej wartości. Zaznaczam, że nie o to tu chodzi. Być może jestem zbyt naiwny, zbyt głupi, by w końcu w pełni zrozumieć i przyjąć do wiadomości, że ludzie to egoiści, którzy chcą tylko brać i nie dawać nic w zamian.
Mam cholernie dosyć bycia pieprzonym, nadwrażliwym empatą, który daje sobie robić krzywdę i jest zwyczajnie zbyt naiwny. Lub dobiera sobie niewłaściwych ludzi. Nie wiem. Mam zwyczajnie dosyć.
Masz co najwyżej znajomą, źle definiujesz znaczenie słowa "przyjaciółka".
To raczej nie jest przyjaciółka tylko terrorystka emocjonalna, jakiś czas temu znałem bardzo podobną osobę jeśli chodzi o zachowanie, co ciekawe to była znajoma mojego kumpla (znał ją jeszcze ze szkoły) i mnie ostrzegał "uważaj bo jest mocno zj*bana", ale ja uznałem, że powinienem sam się przekonać, na początku po prostu towarzyszyła mi jak jeździłem z dostawami, więc miałem przynajmniej z kim pogadać i było wszystko fajnie, po ponad tygodniu znajomości zaczęła mi działać na nerwy tymi swoimi odpałami i miałem ochotę wyrzucić ją z auta, na szczęście się od niej odciąłem bo nie toleruję braku szacunku
Lepiej byc samemu niz z takimi przyjaciolmi. Prawdziwi przyjaciele Sami sie znajda, kiedy bedziesz ich potrzebowal.
Jakosc nad ilosc.
Jeśli ktoś sprawia, że czujesz się jak śmieć i odechciewa Ci się żyć, to wyraźny sygnał, by ograniczyć, a najlepiej zakończyć znajomość. Przestań nazywać ją przyjacielem, bo nim nie jest. To osoba najpewniej niedojrzała i niezrównoważona psychicznie, jeśli nie psychopatka.
Może być to trudne, gdy są też miłe chwile, jednak taka znajomość jest patologiczna i niezdrowa.
To jest chora relacja. Nie krzywdź siebie, nie brnij w to.
Po pierwsze bardzo dramatycznie napisane, ciekawe czy w prawdziwym życiu też tak dramatyzujesz.
Po drugie, jeśli tak się czujesz, to po co trzymasz się tej „przyjaźni”?
Patryk?