#UG20o
Mam 20 lat i od 4 lat jestem w związku z Wojtkiem, w tym samym wieku. Ja wiem, że faceci dojrzewają dłużej, są większymi leniami i tak dalej, ale problem jest w tym, że mój chłopak nie pracuje. Nie od zawsze, po liceum znalazł pracę, zaczął zarabiać. Co prawda narzekał, mówił jak to każdego dnia mu się nie chce tam chodzić, ale jednak pracował. Ja pracuję już kilka lat, nawet kiedy chodziliśmy do szkoły już pracowałam, po prostu wiem, że tak trzeba i na tym polega życie. On chyba tego nie wie.
Nasz związek przechodził kryzys i rozstaliśmy się na parę miesięcy. Wojtek w tym czasie stracił pracę (został zwolniony podobno za miesięczny urlop zdrowotny) i kolejnej już nie znalazł. Trwa to już prawie pół roku. Ja chodzę do pracy codziennie, weekendami uczę się do wybranego przez siebie zawodu, a on nie robi kompletnie nic. Spędza czas z kolegami, siedzi w domu i nie ma żadnych planów na życie! Ostatnio zaczęłam naciskać na wyprowadzkę, mamy już odpowiedni wiek i staż, aby wyprowadzić się od rodziców, ale do diabła nie jestem w stanie utrzymać nas dwojga ze swojej wypłaty. Wojtek podobno szuka pracy, wysyła zgłoszenia gdzie tylko może, ale zaczynam wątpić, czy to w ogóle prawda, no bo jak to możliwe, skoro tyle czasu sytuacja nie ulega zmianie? Męczy mnie już powoli to, że za każde wyjście praktycznie płacę ja, zabieram nas na rożnego rodzaju koncerty i tym podobne, przez co niekiedy nie wyrabiam finansowo. Zastanawiam się też, czy warto w ogóle myśleć o wyprowadzce, bo jeśli Wojtek już znajdzie jakąś pracę, to nie wiem, czy po kilku tygodniach mu się nie odwidzi, a co wtedy zrobię? Nie wyrzucę go przecież, a sama nie dam rady zarobić na utrzymanie mieszkania i nas.
Opadają mi już ręce, każda rozmowa kończy się kłótnią, bo przecież on ciągle szuka i „to nie jego wina, że nikt nie oddzwania”. Przez to wszystko Wojtek strasznie mnie irytuje, nie mam ochoty na spotkania z nim, a w głowie coraz częściej definiuję go jako zwykłego życiowego nieudacznika. Nie wiem, czy ten związek ma jeszcze sens, mimo tego, ze podczas naszego rozstania okropnie za nim tęskniłam i byłam przeszczęśliwa, kiedy udało nam się odbudować relacje. Wiem, że tym razem też bym okropnie cierpiała i tęskniła, ale jestem na takim etapie życia, że oczekuję mężczyzny, który zapewni mi stabilizację, bezpieczeństwo i stworzy ze mną dom, a Wojtek buja gdzieś w obłokach i chyba nie ma takich samych planów i potrzeb jak ja.
Chyba sama wiesz co trzeba zrobić i szukasz tutaj tylko potwierdzenia.
To w takim razie potwierdzam, nie ma sensu tego ciągnąć. Jak będziesz chciała mieć dziecko do opieki to sobie zrobisz z kimś odpowiedzialnym, a nie starego konia będziesz niańczyć
Nie będę bronić lenia, ale realia na rynku pracy są na prawdę trudne. Pomiędzy jedną a drugą pracą byłam bezrobotna przez ponad pół roku i byłam tylko na dwóch rozmowach (trzech licząc pracę którą dostałam). Nie ma lekko, więc wesprzyj go trochę i przy okazji delikatnie skontroluj czy faktycznie szuka pracy. Jeśli facet rzeczywiście nic nie robi i nie stara się żeby zapewnić swojej dziewczynie szczęście i dobrobyt, no to cóż, związek tworzą dwie osoby.
Sama sobie odpowiedziałaś... Jak sobie wyobrażasz wasz dalszy związek? Ty pracujesz i utrzymujesz was oboje?
A wyobrażacie sobie komentarze pod opisem z odwróconymi rolami? Chyba nawet był taki post.
Różnica jest taka, że facetowi dużo łatwiej jest znaleźć pracę, przynajmniej "na przeczekanie". Na przykład dla potencjalnego pracodawcy nie ma znaczenia, czy Wojtek ma albo planuje mieć dzieci
Czasami uczucia sa glupio ulokowane. Tak Jak u cb.chyba wiesz , co musisz zrobic , ale Tez jest to DLA cb trudne. Zrozumiale.
To trudne , ale alternatywa zycia z gosciem , ktorego musisz utrzymywac jest jeszcze gorsza.