Ludzie mają mnie za osobę bardzo kulturalną. Nawet nie przeklinam. Nie wiedzą, że często rzucam mięsem w myślach. Dziwią się, gdy mówię, że lubię rap, w tym soczyste dissy. Dwie godziny słuchania takiej muzyki i jestem odprężona, a cała złość i frustracja mija, tak jakby zastępowało mi to powiedzenie komuś tego, że jestem zdenerwowana.
Dodaj anonimowe wyznanie
Powiedzieć że jesteś zdenerwowana możesz w 2 sekundy a nie dwie godziny. 2 godziny słuchania przechwałek o tym kto jest większym patusem i gangstą na dzielni i kto by co zrobił temu drugiemu, gdyby tylko zdobył pistolet i miał okazję? To już lepiej pograć w Goticzka :)
Muzyki? Szczekanie do zapętlonych dwóch nut to muzyka?
To, że rzucę soczystą curwą nie musi mi ujmować kultury. Trzeba wyczuć kiedy i co powiedzieć. Samo słownictwo jeszcze nie generuje kultury jako takiej.
Podejrzewam, że postronne osoby niewiele obchodzi, jakiej muzyki słuchasz.
Dopóki nie muszą słuchać tego stękania: e, e, aha, aha, joł.
@Dragomir
Nie jestem fanką ani rapu, ani hip-hopu, ale z ciekawości zapytałam, skąd TO się wzięło i dlaczego aż tak szeroko poszło. Odpowiedź jest naprawdę bardzo ciekawa, ale długa. Przytoczę tylko jedno zdanie:
"Rap nie jest już tylko amerykańskim brzmieniem, lecz globalną formą autoekspresji, która w każdym kraju przybiera lokalny kształt, zachowując rdzeń: szczerość, rytm i bunt."
Coś z cyklu "śpiewać każdy może", choć realnie nie ma to nic wspólnego ze śpiewaniem, a bardziej z odgłosami hmm, problemów gastrycznych.
Rytm i bunt, hehe...