Mam 15 lat, wychowałam się i w sumie wychowuję w bardzo konserwatywnej katolickiej rodzinie. Codziennie się modliliśmy rano i wieczorem, co niedzielę i w każde święto chodziliśmy do kościoła. Jednak koło roku temu zrozumiałam, że nie jestem taka jak inni, „normalni” ludzie. jestem biseksualną ateistką. Podobają mi się zarówno chłopcy, jak i dziewczyny. Mam ZUPEŁNIE inne zdanie na wiele tematów niż kościół i moja rodzina (prawo do aborcji, LGBT, kolorowe włosy, tatuaże itd.). Ciągle modlę się z nimi jak dawniej, ale każde słowo to dla mnie udręka i strata czasu.
Nie wiem co mam robić. Rodzice zupełnie nie szanują mojej przestrzeni prywatnej, tak samo jak młodsi bracia, zabierają mi telefon „bo już jestem agresywna od tego siedzenia”. Każdej nocy płaczę, bo mam już po prostu dosyć tego. Pewnie część z was uzna mnie za atencjuszkę, ale naprawdę nie miałam komu o tym powiedzieć :(((
Dodaj anonimowe wyznanie
Konserwatywna rodzinka najgorzej. Przerabiałam to i wspôłczuję.
Jesteś jeszcze tylko dzieckiem. To, co odczuwasz jest naturalną fazą rozwojową, bo ciągle szukasz swojej tożsamości. Agresja jest też formą nastoletniego buntu. Nie zna Cię nikt lepiej niż Twoi Rodzice, a oni zawsze próbują chronić swoje dziecko, więc też powinnaś okazać im zrozumienie.
Pamiętaj, że szczera rozmowa to podstawą wszystkiego! A jeśli rodzice są wierzący to jako katolicy powinni miłować każdego człowieka nieważne, kim jest, bo na tym bazuje ta wiara, a nie na klepaniu modlitw.
"jeśli rodzice są wierzący to jako katolicy powinni miłować każdego człowieka nieważne, kim jest"
Niech ktoś im o tym powie, ale z bezpiecznej odległości. A więc nie autorka wyznania, skoro jeszcze musi z nimi żyć.
Wstrzymałabym się z tym coming outem w takiej sytuacji. Może lepiej pogadać z pedagogiem lub jakąś mniej konserwatywną ciocią, babcią czy kimś bliskim. Nie wiadomo jakie mogą być konsekwencje ze strony rodziców, a to może być tylko faza przejściowa.
Oczywiście w idealnym świecie warto mówić rodzicom o swoich wątpliwościach, potrzebach itp., ale w nieidealnym trzeba czasem kalkulować ryzyko
musisz wytrwać - jeszcze 3-4 lata, skończyć szkołę, pójść do pracy i się wyprowadzić. Potem możesz cieszyć się swoim życiem bez nich.
Jesteś w wieku, w którym właśnie odkrywasz swoją tożsamość, oddzielasz się od swoich rodziców i szykujesz do samodzielnego życia.
Jeszcze wiele rzeczy prawdopodobnie Cię zafascynuje, a potem przestanie interesować. Próbuj, bądź ciekawa, czytaj, dowiaduj się i interesuj.
Spróbuj na spokojnie z rodzicami porozmawiać i ustalić pewne granice. Pewnie dalej będą od Ciebie wymagali modlitw i w pewnym sensie jest to zrozumiałe, bo chcą Cię wychować na dobrego i prawego człowieka.
To, co przechodzisz jest normalne, jesteś w bardzo burzliwym, nastoletnim wieku. Oczekiwania spotykają się z możliwościami, chęci z wymaganiami i obowiązkami. A wyobrażenia z rzeczywistością