#BtWAS
Kiedyś związałam się z facetem, który dość szybko okazał się pomyłką. Być może byłam głupia, że kilka razy z nim zrywałam i zgadzałam się wracać, bo „on się zmieni”. Jak pewnie wielu z was się domyśliło, ta zmiana nigdy nie miała miejsca. Rozstanie było niby spokojne, on zaczął się z kimś spotykać, choć ukrywał to przede mną. Potem ja zaczęłam się z kimś spotykać – i wtedy zaczęła się awantura. W skrócie: okazałam się dziwką, która go zdradziła, bo nikt go nie zapytał o zdanie w tej kwestii.
Od tamtych zdarzeń minęły lata. Zdążyłam wyjść za mąż, urodzić dziecko. Dla mnie sprawa już dawno zamknięta. Jednak zaczęłam go spotykać na moim osiedlu. Trochę dziwne, zwłaszcza że mieszkał dość daleko, ale może jednak się przeprowadził? I tak widywałam go z odległości parę razy w miesiącu. Nie będę kłamała – na co dzień o nim nie myślę, ale za każdym razem, jak go zobaczyłam, od razu byłam cała zestresowana. Potem zaczęło być jeszcze dziwniej, bo zaczęliśmy łapać z oddali kontakt wzrokowy. Potem jakby zmniejszał dystans. Czułam się po prostu zagrożona, ale przecież patrzenie się na człowieka to nie przestępstwo. Trwało to długo. Któregoś dnia robiłam zakupy i usłyszałam z tyłu: „Cześć”. Odwróciłam się i stał tuż za mną. Ja już cała spocona ze stresu, ale kurde, sklep! Nie odwali nic w sklepie, wśród ludzi! Odpowiedziałam: „Cześć” i chciałam iść dalej, ale nie, on miał swój plan. Pytał, co u mnie, jak się miewam, a ja odpowiadałam zdawkowo, cały czas próbując go spławić i iść dalej. W końcu on wypalił, czy myślę o nim, bo on mnie cały czas pamięta, żałuje, że nam się nie udało i chciałby spróbować jeszcze raz. Ja zapytałam, już zła, czy jego szpiedzy (bo wiem, że na początku było kilka osób z jego grona, które sprawdzały, co u mnie) nie wspomnieli może, że mam męża i dziecko. On jak gdyby nigdy nic, że wie, ale on też jest z tamtą dziewczyną i można to zmienić. Cały czas był taki... dziwny. Jakby spłaszczona mimika, spłaszczony ton głosu, patrzył się na mnie jakoś tak... niby bez emocji, ale jakby z przejęciem? Trudno to opisać. Zaczął opowiadać, że on już wtedy wiedział, że byłabym dobrym wyborem i że teraz on jest innym człowiekiem, ja też i teraz to może się udać. Zszokowana odpowiedziałam, że nie zamierzam do niego wracać i uciekłam.
Niby wiem, że on nigdy nie był jakiś agresywny w czynach, ale i tak jakoś tak się obawiam. Czy to możliwe, że serio coś ode mnie chce po tylu latach? Czy możliwe, że zachorował na jakąś chorobę psychiczną i stąd jego dziwne zachowanie? Dlaczego w ogóle zajmuje się mną, a nie swoją dziewczyną? Czy powinnam się martwić?
Wiesz, od zakupu gazu pieprzowego na niedźwiedzie jeszcze nic się nikomu nie stało, a jak minie jego termin ważności, a ty go nie użyjesz, to można napić się szampana. Wybieraj taki w żelu
Na pewno bym była ostrożna. Skoro wcześniej nie był agresywny, to teraz mała szansa, że będzie, ale zawsze warto uważać.
A w ogóle to może pytanie nie na miejscu, ale dlaczego okazał się pomyłką? Jakie cechy na to wskazywały?
Pewnie będę.
A Red flagi... Było kilka rzeczy, które po prostu drażniły, jak to, że sam nigdy nic nie robił, tylko wykorzystywał innych.
To, że jak ja wydałam na niego więcej, to był mój problem, a jak on wydał więcej, to wyliczał mi co do złotówki ile mam mu oddać.
To, że w czasie związku ze mną chciał się umawiać z dziewczyną poznaną kiedyś na tinderze zanim mnie poznał, ale ona go wtedy olala, a teraz się rozstała z chłopakiem i zaproponowała mi kawę we dwoje. Chciał pojechać z byłą FbB na weekend w góry. Która w dodatku nie ukrywała, że wolałaby być na moim miejscu. A mnie mówił, że jak się nie ogarnę z tymi awanturami to inne kobiety, to mnie rzuci. I w sumie to stało się przyczyną ostatecznego zerwania, bo stwierdziłam, że niech sobie robi co chce i z którą chce, ale nie będąc ze mną w związku. Kiedyś nawet opisałam go na piekielnych, ale nawet nie wiem czy mogę tu podać numery do tamtych wyznań :)
Szokuje mnie, że ktoś może być takim człowiekiem jak on. I jeszcze bardziej mnie szokuje, że ktoś taki znalazł sobie dziewczynę, która jeszcze nie rzuciła go po maks miesiącu.
W sensie jak go zdradziłaś, bo nikt go nie zapytał? W sensie, że miałabyś iść i zapytać go czy możesz się z kimś spotykać?
Dokładniej to, że mój nowy partner nie zapytał go o to. Ponadto z jakiegoś powodu uważał, że zerwanie jest tylko na chwilę i pewnie zaraz do siebie wrócimy, co jest o tyle ciekawe, że miał już nową dziewczynę wtedy.
Z jakiego powodu uważał, że nowy partner powinien o to pytać? I rozumiem, że jego nowa dziewczyna nie pytała cię czy może się z nim umawiać? Co za hipokryta.
Z jego słów wynikało, że skoro aktualny wie kim jest mój były, bo jego brat ma kolegę, który ma kolegę, którego kuzynem jest były (!), to obejmuje go męski kodeks i musi uzyskać zgodę.
Ale rekomendacje, ocenę różnych pozycji czy zezwolenie, o co miałby pytać?
Zgodę na spotykanie się ze mną, ponieważ "byłej kumpla się nie tyka". Pomijając już fakt, że oni się nawet nie znali realnie poza luźnymi powiązaniami wspólnych znajomych/krewnych.
wariat, normalne to nie jest. Kontaktu unikaj, o wszystkim opowiadaj mężowi (bo kij wie, jaką narrację zbuduje były i co mu powie), i kup dobry spray (żel) na niedźwiedzie. Przy następnej próbie kontaktu poproś o jego zaprzestanie, najlepiej nagrywaj. A potem na policję, że się czujesz osaczona, coby notatkę zrobili, nie zaszkodzi
Mąż od początku wie o wszystkim. Pieprz gazowy mam od dawna, tak na wszelki wypadek.
Tak czy inaczej, może jest już ok, bo jego dziewczyna odkryła co robi i przyznał się, że chciał mnie trochę nastraszyć dla żartu i trochę zemsty.
Może ostatnio oglądam za dużo dokumentów o seryjnych mordercach, ale to pierwsze, co mi przyszło na myśl. Uważaj tam na siebie.
Przyznał, że podobno to były żarty, żeby mi dokuczyć...
Ja się zestresowałam od samego czytania o jego zachowaniu.
A może warto zapytać co ta jego aktualną dziewczyna na jego próby powrotu do ciebie?
Raczej unikać gościa ile się da.
I nagrywać. I udostępnij swoją lokalizację mężowi.
Ale w sensie to ona teraz miałaby pytac jego dziewczynę tak jak wcześniej jej mąż powinien był jego pytać? W sumie niegłupie :)
Nagrywaj, rób zdjęcia za każdym razem, jak go widzisz, a on wyraźnie szuka kontaktu. Napisz mu wyraźnie (na jakimś komunikatorze, żeby był ślad), że nie życzysz sobie kontaktu. Jeśli nadal będzie Cię prześladował, idź na policję i zgłoś nękanie. Piszę, bo ja nie dokumentowałam poczynań mojego stalkera i to utrudnia potem poradzenie sobie z nim.
Na razie od paru dni spokój. Przyznal, że chciał mnie dla żartu i zemsty nastraszyć.
W sumie dziwnie się sprawa rozwiązała. Chyba. W każdym razie od kilku dni spokój.
Jego aktualna dziewczyna poszła za nim, żeby dowiedzieć się gdzie znika. Gdy zobaczyła, że za mną łazi, postanowiła wziąć go na konfrontację ze mną. Zażądała wyjaśnień. Od niego i ode mnie. On od razu spuścił z tonu, zaczął się tłumaczyć, że on tylko tak, że to nic nie znaczyło, po prostu był ciekaw jak zareaguję i dla żartu chciał mnie postraszyć, tak odgryźć za dawne czasy. Ona ostro go obsobaczyła i zagroziła, że jeśli dowie się o chociaż jednej tak glupiej akcji, to z nimi koniec. A on stał tam jak zbity pies, kajał się, prosił, aż w końcu obiecał, że to się nie powtórzy. No i poszli. Cóż, przynajmniej mu się zemsta udała, bo nastraszył mnie solidnie.
Idiota. Tylko pokazał jak dobrze zrobiłam zostawiając go.
Dlaczego go zostawiłaś?