#B8RgY
Chodziłem do tej samej szkoły co mój przyjaciel z podstawówki, do nas dwóch przyłączyło się dwóch znajomych, z którymi we czwórkę stworzyliśmy jako taką paczkę do wspólnych wyjść. Z jednym z tych dwóch dogadywałem się coraz lepiej, jakąś więź z nim miałem i również mogłem na niego liczyć gdy potrzebowałem pomocy w postaci pogawędki i porad. Gdy widziałem że coś nie gra u niego pytałem się o co chodzi, lecz odpowiedzi nigdy nie uzyskiwałem, mówił, że sam to sobie przemyśli itp.
Od jakiegoś czasu przestał w ogóle inicjować konwersacje, rozmowy jakby chciał się ode mnie odciąć a o wyjściu nie wspomnę. Zaczął się coraz bardziej dogadywać z moim przyjacielem, z którym znam się z tej paczki najdłużej. Zwykle to ja wychodziłem z inicjatywą spotkań, ale tym razem oni mają mnie zupełnie gdzieś. W konwersacjach są ze mną pasywno agresywni, w sensie tacy, że niby mają jakąś urazę, ale jak już się spytam o co chodzi to wygląda to tak jakby chcieli ukryć temat pod dywan. Dodam, że spośród ich trójki ja miałem najlepsze życie towarzyskie i uczuciowe. Uczuciowe pod tym względem lepsze, że w jakichkolwiek związkach byłem, z czego jeden był w miarę udany. Nie miałem też oporu przed nowymi ludźmi, oni natomiast są typowymi introwertykami, z czego jak potem mniej więcej rok temu wyszło z badań dwóch z nich ma aspergera, jeden z aspergerem miał wielkie problemy ze sobą i łyka antydepresanty, drugi natomiast życie sobie jakoś układa, ale kontakt z nim jest trudny ponieważ sam się pierwszy do nikogo nie odezwie i jest jakby wyprany z emocji, czasem nerwowy i wstydliwy.
Trzeci czyli przyjaciel, którego znam najdłużej w ogóle w życiu sobie nie radzi plus udaje nie wiadomo jakiego samca alfa, a nigdy w życiu nawet jednej dziewczyny nie miał. Często miałem wrażenie, że podcina mi skrzydła docinkami w stylu o znowu coś ci nie wyszło, najlepsze jest to że on w ogóle nic nowego nie próbuje.
Zastanawiam się czy warto marnować życie na nich, skoro ewidentnie mają jakiś ukryty problem do mnie, ale nie mają tyle jaj żeby mi o tym powiedzieć nawet jak sam prosto z mostu o to spytam. Uważam się za normalnego, całkiem towarzyskiego gościa, podczas gdy oni są zadufani w sobie, zazdrośni i najlepiej by tylko w jednym gronie się widywali raz na miesiąc. Cały czas by gadali co to by nie zrobili, a umieją się tylko onanizować i dzielić się swoimi fetyszami, których i tak nie spełnią z racji, że nie radzą sobie w kontaktach z ludźmi.
Zastanawiam się czy nie powinienem sobie znaleźć znajomych bardziej pasujących do mnie, a ich zostawić w spokoju skoro nawet nie chcą ingerować w kontakt.
Nikogo nie zmusisz do przyjaźni. Jeżeli nie możesz się porozumieć co jest problemem to po prostu odpuść. Tak samo nie daj sobie umniejszać. Zadbaj o siebie po prostu.