#8J2uF
Zamysł podobny do poprzednich produkcji reżysera, kto potrafi się pośmieje, inny popłacze. Kompletnie nic nie wiedziałam o tym filmie poza tym, że jest w nim mocno poruszony wątek alkoholu. Jakoś nie miałam okazji go wcześniej zobaczyć do czasu, gdy mąż przypadkiem wpadł na niego skacząc po kanałach telewizyjnych. Nie oglądałam od początku, ale zauważyłam, gdy ochłonęłam, znaczną różnicę między naszymi reakcjami.
Mąż wiele razy potrafił się śmiać, ponieważ nikt w jego domu nigdy nie miał problemów z piciem, podczas gdy ja przepłakałam praktycznie cały film. I to nie pojedynczymi łzami, momentami się aż zanosiłam od płaczu, a twarz miałam mokrą, jakby ktoś oblał mnie wiadrem wody. Tak wiele słów, zachowań, reakcji, nawet tych błahych dla innych osób, przypomniało mi moje małe piekło, które zafundował mi ojciec, że nie byłam w stanie spokojnie oglądać. Momentami chciałam to wyłączyć, do czego nawet mąż mnie nakłaniał widząc moje zachowanie, ale bardzo chciałam zobaczyć zakończenie i niemal modliłam się, by było szczęśliwe. Byłam przerażona. Kocham horrory, ale żaden, kompletnie ŻADEN tak mną nie wstrząsnął w całości jak pojedyncze sceny z tego filmu.
Co prawda nigdy z moim ojcem nie było aż tak źle, jak z głównym bohaterem, jednak po obejrzeniu filmu jedyne, co chciałam zrobić to mocno przytulić się do mojego taty i po prostu powiedzieć jak bardzo jestem z niego dumna, że z tego wyszedł i podziękować, że miał i ma tyle siły, by być dobrym, trzeźwym ojcem dla mojego rodzeństwa, które tego piekła nie pamięta. Godzina była późna, więc zrobiłam to na drugi dzień.
Nikt nie wie, że płakałam też dlatego, że mój własny mąż potrafił się z tego filmu śmiać. Rozumiem, że tego nie przeżył i w ogóle, jednak doskonale wie, co ja przeszłam i chyba nie ma nic śmiesznego w scenie, gdy zdesperowana, zmęczona chlaniem męża matka rzuca niemowlakiem? Czasem mnie przeraża jego postrzeganie świata...
A na terapii byłaś?
Patrzysz przez film przez pryzmat własnej traumy, zastanowi się czy jak oglądasz horror/thriller, w którym ktoś jest poddawany torturą, albo kobieta jest gwałcona to porusza cię to tak jak osobę jak osobę, która przeżyła coś takiego? PS Wszyscy jesteśmy Chrystusami to rzeczywiście mocny film, który zmusza do refleksji. Ale jednak ludzie mają różną wrażliwości, szczególnie jeśli wiedzą, że to tylko film. Koniec końców Twój mąż może miał inną reakcje niż Twoja, ale wobec Ciebie wykazał się zrozumieniem i zaproponował wyłączenie, więc chyba jednak nie taki najgorszy z niego typ :)
Reakcje na film mogą być różne, sama nie raz byłam zszokowana gdy cała sala w kinie zanosiła się śmiechem w najbardziej dramatycznych momentach filmu, które dla mnie nie były śmieszne. Jednak gdy oglądam film, i mój partner płacze, to staram się wejść w ten stan a nie zaśmiewać się obok płaczącej osoby.
JuzObecna nie jestem pewna czy każdy jest zdolny do takiego poziomu współodczuwania, żeby odizolować się od własnych emocji w stosunku do filmu i jak to określiłaś wejść w emocje/stan drugiej osoby. Nawet nie wiem czy to zdrowe - dlaczego emocje/stan tej drugiej osoby uważasz za lepsze i rezygnujesz z własnej spontanicznej reakcji? Mówię tu o filmach, jeśli kogoś bawiła by życiowa tragedia drugiej osoby to powinien to stłumić, ale w przypadku sztuki nie chodzi o przejmowanie interpretacji innej osoby przecież, a o indywidualny odbiór.