#7TV6S
Urodziłam niedawno dziecko, z ojcem dziecka nie jesteśmy razem (zdrada), więc mała jest ze mną. Ale ona tak mnie drażni... każdy jej płacz podnosi mi ciśnienie, a gdy płacze godzinami płaczę razem z nią, bo już na to po prostu nie mam siły. Chwilami siedzę i tak cholernie żałuję. Nie mam czasu dla siebie, nawet żeby dobrze zjeść. A najgorsze w tym wszystkim chyba jest to, że ja bym chciała oddać ją ojcu, bo widzę, że psychicznie nie daję rady, ale zaraz będzie jaka ze mnie matka i że myślę tylko o sobie. Nie potrafię cieszyć się z tego, że ją mam, że jest ze mną. Może łatwiej by mi było, gdybyśmy znowu byli we trójkę, ale to jest niemożliwe.
Czy ktoś Ci pomaga? Czy zostałaś sama?
Opieka nad dzieckiem to nie jest taka prosta sprawa, zwłaszcza gdy dochodzi depresja poporodowa. Potrzebujesz pomocy, zwłaszcza psychicznej.
Początki są bardzo trudne, ale zapewniam że to minie. Najlepiej gdybyś mogła poprosić kogoś o pomoc żebyś mogła chociaż chwilę odetchnąć. Jeśli nie ma takiej opcji w realnym świecie to jest naprawdę sporo grup na facebooku gdzie mamy dzielą się swoimi doświadczeniami i dają dużo wsparcia. Napewno którąś by Ci podpasowala. Dla córki jesteś najważniejsza na świecie. Pozdrawiam.
Czyli takie samo podejście, będzie dobrze, to minie. Może baba nie chce zajmować się dzieckiem? Może lepiej by było dziecku zostać z ojcem? Dlaczego jest ok ojciec zostawia dziecko z matką a matka jak zrobi to samo to jest takie osadzanie? Skad wiesz ze dla córki jest najważniejsza na świecie? 🙄
A ojciec nie widuje się z dzieckiem? Idź do sądu żeby ustalić widzenia z dzieckiem i niech on chociaż się nie chwilę zajmie A Ty coś sobie zjesz chociaż
Nie dziwie się, zostałaś ze wszystkim sama. Ojciec powinien Ci pomagać, nieważne ze Cię zdradził, jest przecież ojcem i powinien się poczuwać do odpowiedzialności.
Twoje dziecko ma oboje rodziców, a wy rozstaliście się tylko ze sobą.
Babcie? Opiekunka? Ojciec dziecka? Ty też masz prawo do odpoczynku.
Początki macierzyństwa zawsze są trudne. Teraz masz już dość dziecka, ale może za jakiś czas będzie dla Ciebie najważniejszą osobą na świecie. Może warto zwrócić się o pomoc do rodziny/przyjaciółki, aby chociaż trochę pobyli z dzieckiem, abyś mogła odpocząć? Tatuś też powinien zainteresować się swoją pociechą. Rozstanie z matką nie zwalnia go z ojcowskiego obowiązku. Trzymam kciuki ;)
Ja będąc z ojcem dziecka ledwo ciągnęłam fizycznie i psychicznie. Najgorsze pół roku mojego życia. Na szczęście po tym okresie, z każdym miesiącem, rokiem, coraz łatwiej. Ale przez wspomnienie tych wykanczajacych pierwszych miesięcy na drugie dziecko w życiu się nie zdecyduje.
Nos do góry i wytrwałości! To kiedyś minie
Jeśli tego nie zrobiliście, to ustalcie kontakty ojca z dzieckiem. Choćby co drugi weekend. Ty odpoczniesz, a dziecko zbuduje więź z ojcem. Z tego co opisałaś jesteś po prostu przemęczona, nie wykluczone, że cierpisz również na depresję. Spróbuj poszukać jakiejś pomocy. U rodziny, przyjaciół, a nawet byłego partnera. Nie jesteście razem, ale on nigdy nie przestanie być ojcem. Niech weźmie dziecko na spacer, zabierze na noc, czy po prostu posiedzi z nim, żebyś ty mogła znaleźć chwile relaksu. Zastanów się też nad psychologiem, jeśli nie zauważysz poprawy. Początki są zawsze trudne, a ty musisz mierzyć się z nimi sama. Powodzenia.
A dlaczego nie możesz dziecka dać ojcu? Nawet tydzień zrobiłby ci dobrze. Chcesz odpocząć, masz do tego prawo, to nie czyni Cię złą matką.