Może też powstać combo typu "Ja cię wcale nie biłem, a powinienem, bo może wtedy by z ciebie coś wyrosło" powiedziane przez kogoś, od kogo się co chwilę dostawało kablem po plecach. Czasem też coś typu, że "może biłem, ale za mało, bo jakbym dobrze walnął, to wtedy by może zaskoczyło".

Tylko często jest taki problem, że właśnie tacy ludzie idą do takiej pracy albo mają dzieci na siłę. Często są to ludzie, którzy chcą władzy. Ale nie chcą pracować na tyle dużo, żeby zostać generałem w wojsku albo jakimś dyrektorem czy samemu Januszex założyć. Chcą po prostu być takimi właścicielami niewolników. A kto w naszym społeczeństwie jest legalnym niewolnikiem? Dzieci głównie. Nawet, jeśli jest w prawie powiedziane o prawach dziecka, to wielu ludzi jest przeciwnym jakimkolwiek lekcjom właśnie o prawach dziecka, zdrowiu fizycznym i psychicznym, czymkolwiek, co mogłoby nauczyć dzieci mówić "nie" w jakiejkolwiek sprawie. I właśnie tacy ludzie poszukają sobie miejsca z dziećmi, albo sami mają dzieci po to, żeby im rozkazywać i nimi pomiatać. "Dopóki mieszkasz w moim domu to musisz przestrzegać moich zasad", a że zasady są zupełnie nielogiczne to inna kwestia. I też ktoś taki może zostać nauczycielem albo ordynatorem na psychiatrii dziecięcej, bo właśnie, rodzice nie będą się interesować. Bo kiedyś nauczyciel mógł dać po łapach i był spokój, więc dzisiaj też się oczekuje, żeby dziecko po prostu było cicho. A jak się poskarży na nauczyciela to dostanie pasem w domu. I też jak jest coś typu psychiatrii dziecięcej to nie dość, że dziecko, to jeszcze "wariat". Nawet jak wróci do domu z siniakami to wystarczy powiedzieć, że sam sobie zrobił. Więc można robić co się chce bez żadnych konsekwencji. I niestety mówię to z własnego doświadczenia z czasów przed pełnoletnością, bo się niestety zdarzył ktoś, kto potrafił kazać dziewczynkom się rozbierać na korytarzu, oczywiście po to, żeby sprawdzić, czy nie mają nic niebezpiecznego. Też w damskim prysznicu nie było nawet drzwi. I teraz ta ordynatorka pracuje w sądzie jako biegły i sprawdza czy ktoś jest jakoś uzależniony czy chory psychicznie. Chociaż tyle dobrego, że już z dala od dzieci, ale chyba też robi przy niebieskich kartach.

Mi się właśnie wydaje, że są często takie komentarze, ale jednak nie pokazują zbyt dobrego obrazu. Jest na wielu stronach dużo komentarzy typu "Bicie dzieci jest dobre, bo moi rodzice mnie bili i zobaczcie jak dobrze wyrosłem". Właśnie jest cały opis, że jak ktoś był mały to się bał rodziców, bo ojciec zawsze z pasem, matka ciągle powtarzała, że dzieciak ją zaraz do grobu wpędzi, ale dzisiaj ten ktoś jest jakimś szefem, dużo zarabia, więc uważa, że go dobrze wychowali. Ale zwykle z takich komentarzy wynika, że ktoś uważa, że trzeba sobie zasłużyć na prawa człowieka, na jakikolwiek szacunek. Uważa, że wolno innych bić, poniżać, dopóki nie są jakoś wysoko w hierarchii, bo sobie nie zasłużyli, żeby traktować ich jak ludzi. I właśnie to myślenie opisuje jako dobre, którego nauczyli go właśnie ci "trudni" rodzice. Też zdarzają się historie właśnie o tym jak to rodzice mieli trudno. Ale zwykle coś typu "wiem, że jestem ostatnim śmieciem i moi biedni rodzice musieli mnie bić". Czyli ewidentnie widać, że ktoś uważa, że sam fakt, że żyje jest jakimś niewybaczalnym grzechem i dlatego jego święci rodzice musieli go bić. Historii typu "rodzice rzadko pokazywali emocje, ale wiem, że mnie kochali" jest już dużo mniej. Ale zdarzają się też historie, gdzie po prostu potrafili i nakarmić, i przytulić i właśnie takich rodziców najbardziej dzieci kochały. Ale właśnie, tacy rodzice nie są "trudni", tylko normalni. Jednak ludzie oczekują, że ktoś pomiatany przez rodziców "doceni" to, co robili. I są ludzie, którzy to "doceniają" i biją swoje dzieci, bo przecież ich rodzice ich tak dobrze pasem wychowali, albo nienawidzą siebie, bo przecież musiał być jakiś powód w nich, że rodzice ich nienawidzili. Nazywanie przemocy "byciem trudnym" to jak nazwanie morderstwa "małą sprzeczką".