#5YlhM

Moja babcia to bardzo poczciwa kobita. Urodziła się w przeddzień II wojny św., którą – jak sama przyznaje – najwyraźniej wywołała. Przepracowała w górniczej garkuchni połowę żywota (i wyniosła stamtąd kopę rubasznych, kopalnianych dowcipów, którymi dzieli się z rodziną do dziś). W przeddzień wprowadzenia stanu wojennego opijała z dziadkiem rocznicę ślubu tak hucznie, że żadne z nich nie zwróciło uwagi na to, że rocznica dawno minęła (z poprawinami włącznie), a gdy po kolejnym z bimbrowych klinów zebrali manele, by wrócić do mieszkania, to bohaterka mojej opowieści na widok czołgu jadącego ulicą grubo po godzinie milicyjnej z humorem zawołała: „Patrzaj, Adam, żółwia nam z oczka ukradli” na całą dzielnicę, aż bramy drżały.
Babcia mogłaby też, do tego wszystkiego, przybić żółwika z Terencjuszem, bo jej też nic, co ludzkie, nie jest obce, a ilekroć coś powie, to nie ma członka we wsi. Według opinii rodziny odziedziczyłam po niej tę umiejętność.

Jako że babcia jest rówieśniczką hitlerowskiej masakry, to swoje lata już ma, przez co mieszka w naszym domu i obdarowuje wszystkich swoimi mądrościami, najczęściej w najmniej spodziewanym momencie.

Pewnego dnia zaprosiłam mojego ówczesnego chłopa z rodzicami na obiad, by lody przełamać. Niedoszli teściowie – kulturalni naukowcy, literaci, z lekkiej wagi kijami w dolnych partiach ciała. Po najedzeniu i napojeniu moje własne ciało „się odezwało”, więc pognałam tam, gdzie nawet król piechotą. Wracam „ulżona” do stołu, a po mnie do toalety wchodzi babcia. Wychodzi po chwili i przerywa kulturalną rozmowę przy stole, mierząc we mnie słowami: „Aleś mi siodełko wygrzała. Klapa przyjemnie cieplutka”.
Nie należę do osób wstydliwych, ale chciałam mieć w tamtej chwili dźwignię przy stole, która posłałaby mnie głęboko pod podłogę. Do tego wszystkiego, po godzinie męczarni w towarzystwie, już przy kieliszku (babcinego, swoją drogą, bimberku z pigwy), niedoszły teść wstał od stołu i powiedział: „Zmierzam na tron. Siodełko już wygrzane?”.

Teściowie i narzeczony już co prawda niedoszli, ale lody zostały przełamane, a nawet roztopione, i przyjaźnimy się do dziś. A babcia, jak zawsze, przoduje humorem.
Meanness Odpowiedz

Opowie Pani więcej o babci? Bardzo pięknie Pani pisze. Ma Pani już jakieś książki wydane? Bo by było smutno, jakby Pani nie pisała książek tym stylem.

NiebieskiJezozwierz

Ja za to nienawidzę jak ktoś na siłę piszę w taki sposób próbując zabłysnąć swoją erudycją i połechtać sobie ego dzięki takim komentarzom jak Twój

Apatia

Prawda, i potem wychodzą potworki w stylu "przodować humorem". Umiar jest istotny, bo inaczej wychodzi grafomania.

Dragomir

Jeżozwierzu w jednym zdaniu ostudził autorkę i Mineskę. Chylę czoła. Fakt, taki styl to co najwyżej poziom "Przygody Filonka Bez Ogonka", "Koszmarny Karolek" albo "Detektyw Konopka".

PaulineSanne Odpowiedz

Bardzo długo o niczym szczególnym...

Dodaj anonimowe wyznanie