W zeszłym roku, w październiku zmarła moja babcia. Jak wiadomo w takich sytuacjach w domu smutno, tęskno... Jednak czas leci, mijał dzień za dniem. Minęło pierwsze osobne wszystkich świętych, kolejne dni, aż w końcu zaczęły się przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia. Ale wszędzie smutno, brak świątecznego nastroju i radości...
Mój 5- letni siostrzeniec zapytał wtedy, czemu na święta nie jest jak zwykle, czemu mamy tak smutne miny. Po opowiedzeniu mu, że to pierwsze święta bez babci i że w takich chwilach człowiekowi najczęściej brakuje bliskiego, który odszedł, odpowiedział - "Już się tak nie martwcie, w tym roku zamiast o zabawki poprosiłem Mikołaja, żeby dał nam babcię na ten jeden dzień, żeby mogła być z nami w Wigilię i żeby święta były wesołe!". Takie słowa z ust pięciolatka... Nigdy nie zapomnę tych łez w oczach i tego uczucia głosu, który więźnie w gardle...
Podczas mojego ostatniego lotu do Wielkiej Brytanii zgubiono moją walizkę. Okazało się, że wysłano ją do Australii. Cóż, przynajmniej ona zwiedziła trochę więcej świata :)
Moja żona zdradziła mnie i zostawiła dla innego mężczyzny, poznanego kilka miesięcy wcześniej. Jakiś czas później zabrała go do miasta, skąd oboje pochodzimy. Zamierzała pokazać mu wszystkie fajne miejsca, które miło wspomina, oprowadzić go po swoich dawnych dziejach. Bolało mnie to tym bardziej, że wiedziałem, że ona zabierze go w miejsca, które dotąd były "nasze". Miałem wtedy złamane serce, a myśl o tym, jak spędzą weekend na romantycznych spacerach i randkach, sprawiała tym większy ból.
Aż wstyd się przyznać, że poprawił mi się humor, gdy dowiedziałem się, że z tych planów nic nie wyszło. Otóż pierwszego dnia po przyjeździe, gdy tylko zaparkowali, na auto spadł konar. Na szczęście nikt nie ucierpiał, jednak oni zamiast romantycznego weekendu odbyli pielgrzymkę po warsztatach. Karma wraca.
Mieszkam w bloku, przez jakiś czas mieszkanie obok mnie było puste. W końcu wprowadził się tam, jak dla mnie, przystojny facet. Wszystko okej, miesiące mijały, gadaliśmy na balkonie, czasem jakaś kawa czy herbata. Myślałam, że jest wolny, bo wydawało mi się, że mnie podrywa. Pewnego pięknego dnia wracam ze sklepu, pomaga mi z zakupami, bo ja drobna, a zakupy ciężkie. Jesteśmy w połowie drogi do domu, a tu co?
Jakiś facet rzuca mu się na szyję i całuje... okazało się, że jest gejem i ma partnera. A ja biedna myślałam, że w końcu sąsiad się we mnie zakochał.
Pewnego dnia postanowiłam z moim rumakiem wyjechać w teren. Ubrałam konia w sprzęt i pogalopowałam. Przejechałam las, a tu nagle patrzę stoi grupka bardzo przystojnych chłopaków. Wyprostowałam się i jadę bardzo dumna z siebie. Gdy usłyszeli odgłosy kopyt wszyscy jak na rozkaz odwrócili się w moją stronę. Nagle patrzę mój koń się zatrzymuje. Podnosi ogon do góry i... robi kupę wprost przed chłopakami. Spaliłam buraka i pojechałam dalej. Nigdy tego nie zapomnę :)
Oto historia z mojego dzieciństwa, którą uwielbia opowiadać moja mama. Jako kilkuletnia dziewczynka (miałam wtedy 4, 5 lat) podchodziłam do obcych nastoletnich chłopców, obchodziłam ich w kółko, patrzyłam prosto w oczy, a na koniec pytałam: "Masz siusiaka?". Podobno niektórzy byli w takim szoku, że odpowiadali, że nie.
Jako dziecko chciałam być taka, jak moja mama. Nic w tym dziwnego, dzieci raczej miewają zwyczaj małpowania czegoś po rodzicach. Mama od zawsze bardzo dużo paliła, co czasami obserwowałam i wydawało mi się to fajnym, dorosłym zachowaniem. Oczywiście też chciałam być już dorosła. Po długiej obserwacji, jak mamuśka pali, stwierdziłam, że jestem gotowa by zacząć robić to samo.
Wyszłam na poszukiwanie swojego pierwszego papierosa. Przyjrzałam się krzewowi, który miał wiele cienkich gałązek. Voila! Znalazłam niekończące się źródło "fajek". Zerwałam jedną gałązkę, wzięłam do ust, udawałam, że ją podpaliłam i proszę bardzo! Zapaliłam moją pierwszą fajeczkę. Na jednej się nie skończyło, o nie. Wpadłam w nałóg "palenia" mojego własnego wyrobu. Robiłam to w ukryciu, nie chciałam, żeby mama się dowiedziała, jakich okropnych czynów dokonuję. Przez długi czas bardzo dobrze się z tym ukrywałam. Pozbywałam się dowodów zbrodni, czyli po wszystkim rzucałam na ziemię, przydeptywałam i wyrzucałam do kosza.
Pewnego dnia jednak gdy paliłam w swoim tajnym miejscu na dworze przyłapała mnie mama. Nie zorientowałam się, że idzie, więc ujrzała mnie opartą o budynek, zaciągającą się kawałkiem gałązki. Wpadłam w panikę, rzuciłam gałązkę na ziemię, przydeptałam ją dwa razy i uciekłam.
Mama do dziś wypomina mi mój nałóg, całej rodzinie też opowiedziała. I nie, nie palę już gałązek, a prawdziwych papierosów nigdy nie tknęłam :)
Historia mojego życia mogłaby zostać zekranizowana jako ilustracja pójścia na dno... ale z morałem. Pochodzę z małego miasteczka, gdzie moja rodzina, w czasach, powiedzmy, "prosperity", uchodziła niemalże za arystokrację. Rodziców wszyscy znali. Mama była symbolem kobiety sukcesu (skończone studia medyczne, stali pacjenci z różnych województw), a tata - faceta przedsiębiorczego (jego firma miała na rynku całkiem niezłą pozycję i wkrótce rozszerzyła działalność na za granicę). I gdzieś tam byłam sobie ja, córka bogatych rodziców.
Cieszyłam się opinią wzoru wszelkich cnót dziecięcych: byłam posłuszna, dobrze wychowana i wszechstronnie uzdolniona. Czy byliśmy szczęśliwi? Na początku myślałam, że tak. Rodzice wybudowali dom, największy i najładniejszy w okolicy, na uboczu i z dużym ogródkiem. Często wyjeżdżaliśmy, niekoniecznie za granicę. Dzięki rodzicom w dzieciństwie zwiedziłam dosłownie całą Polskę i naprawdę dobrze wspominam te wyjazdy. Żadne tam pięciogwiazdkowe hotele, to nie było w naszym stylu. Agroturystyka i jedzenie w tanich knajpach. Nigdy nie obnosiliśmy się z tym, że dobrze nam się powodziło, ale w tak małej miejscowości nie dało się uniknąć plotek i łatek. O mnie mówiło się jako o "córce lekarki", bo przecież mamę znał każdy. W szkole (zwykła rejonówka) zawsze byłam gdzieś na boku i nie miałam przyjaciół. Mówili na mnie "ta bogata", co bolało, bo nigdy nie dawałam nikomu odczuć tego, że żyję inaczej.
Wydawało mi się, że jesteśmy szczęśliwą rodziną, ale rodzice zaczęli się od siebie oddalać przez nierealistyczne plany taty, który wydawał więcej pieniędzy niż miał i słuchał rad niewłaściwych ludzi. I poszliśmy na dno. Jego firma zbankrutowała, rodzice wzięli rozwód, dom został zajęty przez bank. Zostaliśmy wyrzuceni na bruk, nie mając gdzie się podziać, i z długami do spłacenia...
Wtedy okazało się, kto naprawdę jest kim. W mojej mieścinie aż huczało do plotek, ale ludzie, ci naprawdę dobrzy ludzie, starali się pomóc mnie, mamie i bratu. Jedna pani nawet za darmo przygotowywała mnie do matury. Każdy wspierał nas, jak mógł... O ile chciał, rzecz jasna, bo było też wielu zawistnych. Byliśmy zmuszeni drastycznie zmienić tryb życia, czasem nie starczało pieniędzy na najprostsze rzeczy, bo wynagrodzenie mamy zajął komornik. Nie było pieniędzy nawet na przysłowiowy chleb, ale dawaliśmy radę. Odbiliśmy się od dna.
A teraz? Kontaktu z ojcem nie mam ("tatą" może być co najwyżej we wspomnieniach). Jestem szczęśliwa. Szczęśliwsza niż kiedykolwiek, mając mniej niż kiedykolwiek. Mniej... A może więcej? Kochającą rodzinę, wspaniałego chłopaka, prawdziwych przyjaciół i życie, w którym oddaję się temu, co kocham. A jaki z tego morał? Oczywisty. Pieniądze nie dają szczęścia. Zasmakowałam bogactwa. Zasmakowałam biedy. I już wiem, że najlepiej mi pośrodku.
Miałam wtedy 7 lat, siostra 9. Zawsze to ona była bardziej przebiegła, zaś ja uchodziłam za grzeczne dziecko. Chodząc do szkoły podstawowej dostawałyśmy od rodziców drobne kieszonkowe na małe wydatki. Moja siostra wpadła na pomysł, że trochę zaoszczędzimy i kupimy sobie coś bardzo fajnego, na spółkę. Postanowiłyśmy, że nie będziemy kupować w szkole słodyczy, tylko przeznaczymy te pieniądze na szczytny cel.
Przez ok 2 tyg. wszystkie drobne, które dostawałam od rodziców składałam do naszej wspólnej szuflady. Odmawiałam sobie wszystkiego... jednak spostrzegłam, że moja siostra nie odkłada pieniędzy. Wszystko co było w szufladzie zgromadziłam ja. Postanowiłam jej o tym powiedzieć. Kolejnego dnia do szuflady wrzuciłyśmy pieniądze obie, tak żebym widziała, że ona też to robi. I tak przez kolejne 2 tygodnie nadal odmawiałam sobie przyjemności, żeby jak najwięcej zaoszczędzić.
Pewnego dnia otwieram szufladę, jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że jest pusta! Pobiegłam powiedzieć o tym mamie. Rozpłakałam się, ktoś nas okradł! Jednak nie trzeba było długo szukać winnego, nagle w drzwiach pojawiła się moja siostra. Słuchawki na uszach, kiwająca się głowa, a na szlufkach od spodni on - nowy, piękny walkman! Którego nigdy mi nie było dane posłuchać...
Test gimnazjalny - jak wiadomo trzeba się elegancko ubrać, więc do całego stroju wybrałam szpilki (15 cm). Po napisaniu egzaminu można było wyjść z sali, ale oczywiście bardzo cicho. OK skończyłam, odsunęłam krzesło, wstałam - idę. Słychać tylko moje stukanie szpilek o parkiet sali gimnastycznej. Dodam, że siedziałam na samym końcu sali, a wyjście było w rogu, po przekątnej. Widzę, że każdy z nauczycieli pilnujących z irytacją w oczach patrzy na mnie.
Pomyślałam, że przechylę stopę do przodu i będę szła jakby na palcach, na samej platformie. Niewykonalne - platforma wyprofilowana tak, że gdybym próbowała tak iść nie utrzymałabym równowagi i cała przechyliłabym się do przodu. Złapałam kontakt wzrokowy z wkurzoną już wychowawczynią i myślę no nie, jeszcze połowa drogi - albo się wracam (co nie wiem czy byłoby dozwolone ) albo ściągam buty. Wybrałam drugą opcje. Stojąc na jednej nodze na piętnastocentymetrowej szpili, próbując zdjąć pierwszego buta, wyrąbałam kłodę przed stolikiem komisji.
To były chyba jedyne testy gimnazjalne, na których mimo nakazu surowej ciszy przez dobre 5 minut było słychać tylko śmiech. A ja jak gdyby nigdy nic siedząc na tyłku jeszcze na podłodze ściągnęłam drugiego buta, wstałam, powiedziałam 'przepraszam' i wybiegłam już bezdźwięcznie.
Nauczyciele, którzy pilnowali na korytarzu uczniów, którzy już skończyli, kiedy zapytali co się stało, usłyszeli od prawdopodobnie całej czerwonej na twarzy dziewczyny z butami w ręku "W sumie to nie wiem".
Dodaj anonimowe wyznanie