Mój tata jest kanarem. Ostatnio gdy jechałam autobusem wypisał mi mandat, który sam będzie musiał zapłacić. Ale to nie jest najlepsze, otóż jednocześnie mój ojczulek darował starszej pani Grażynie, która wcisnęła kit że zgubiła bilecik na targu.
Należę do rodziny, w której jest 6 dzieci. Ja, jako jedna z najmłodszych, nie rozumiałam, że mimo że i mama i tata ciężko pracują, nie mamy pieniędzy na np. nowy telefon, taki jak mieli moi rówieśnicy, co też bezmyślnie, ale też niestety dość często rodzicom wspominałam. Ale prawdziwa tragedia stała się w naszej rodzinie trochę później. A mianowicie moja mama zachorowała na nowotwór. Leczenie nie pomogło. Niedługo potem zmarła.
A teraz puenta. Nasza sytuacja finansowa przedstawia się teraz o niebo lepiej. Mam wreszcie swój wymarzony telefon i inne rzeczy. Ale teraz oddałabym bez zastanowienia wszystko to, co dostałam byle tylko jeszcze choć raz zobaczyć mamę i ostatni raz powiedzieć, jak bardzo ją kocham.
Wszystko zaczęło się jakieś 3 lata temu. Miałam super chłopaka, skończyłam liceum i postanowiłam iść do pracy, by choć trochę odciążyć rodziców i mieć swoje pieniądze. Rodzice wzięli kredyt na kupno dość starego domu, więc dużą część dochodów pochłaniała im rata kredytu.
Wszystko ułożyło się po mojej myśli - znalazłam pracę. Co prawda za najniższą krajową, ale byłam z siebie bardzo zadowolona. Po jakimś czasie dostałam umowę na czas nieokreślony. Dumą mnie rozpierała. Jako że mamy w domu osobę poruszającą się na wózku inwalidzkim, a dom był nieprzystosowany dla potrzeb osoby niepełnosprawnej, rodzice poprosili mnie abym wzięła kredyt, który oni będą spłacać, by mogli zrobić remont. Z miejsca się zgodziłam. Na drugi dzień wycieczka do banku, po chwili pieniądze były już na koncie. Wszystkie oddałam rodzicom.
Kilka miesięcy później wyprowadziłam się i z różnych przyczyn rzadko przyjeżdżałam do rodziców, przeważnie po prostu z braku czasu. Dziwiłam się że mimo upływającego czasu ani śladu zmian w domu. Mieszkałam z narzeczonym, ale po 3 latach związku przestało nam się układać, wróciłam do rodziców. Od zaciągnięcia kredytu minęło 2,5 roku, a remontu nadal ani śladu. I pewnego dnia, jakoś przed Wielkanocą, sprzątałam dogłębnie wszystkie zakamarki. I gdzieś wgłębi szafy natknęłam się na pudełko z listami. Wszystkie zaadresowane do mnie. Najpierw z banku, później windykacja, a na końcu komornik.
Okazało się że rodzice nie spłacili ani jednej raty. Pieniądze wydali nie wiadomo na co, a ja, mając aktualnie 23 lata, bujam się z długiem ok. 40 tys., a komornik co miesiąc zabiera mi z wypłaty 50%. Jak tu nie kochać własnej rodziny? :)
Mieliśmy bardzo surową matematyczkę, która z czasem się z nami zżyła i na lekcjach nie było aż tak strasznie. Niemniej jednak każdy srał po gaciach. Pewnego razu ktoś poszedł do tablicy, robił jakieś obliczenia i wyszło zero. Na to mój kolega z klasy podniósł rękę i zapytał zupełnie poważnie: "Czy tam nie powinno być minus zero?". Pierwszy raz tak bardzo zwątpiłam...
Moją historię zacznę może od faktu, iż wraz z chłopakiem tworzymy dość luźny związek. Nie spotykamy się codziennie, nie gadamy godzinami przez telefon, ale darzymy się wielkim uczuciem.
Pewnego ponurego wieczoru zechciało mi się dowartościować, chciałam usłyszeć jakiś komplement. Zadzwoniłam więc do mojego ukochanego:
- Kochanie, powiedz mi, ale tak szczerze. Czy ja jestem gruba?
Odpowiedź nie nastąpiła natychmiast, ale mnie zszokowała.
- No jesteś, i co z tego?
Rozłączyłam się.
Późne popołudnie. Jak co tydzień wracałam z korepetycji z matematyki. Z racji tego, iż moja korepetytorka mieszka w bloku na ostatnim piętrze, schodząc zauważyłam przy drzwiach trzech tak zwanych "dresiarzy". Głośno o czymś dyskutowali (oczywiście co drugie słowo było na k. i ch.).Trzymając w ręku smartfona byłam pewna, że mnie zaczepią, pobiją, a nawet myślałam o najgorszym, że mnie zaciągną do piwnicy.. Ku mojemu zdziwieniu oni tylko się uśmiechnęli, otworzyli mi drzwi i jeden z nich powiedział; "Proszę bardzo madame". Ładnie podziękowałam i wracając do domu pomyślałam, że nie każdy "dresiarz" jest jaki jest, a w moim mieście można spotkać "kulturalnych dresiarzy".
We wrześniu przyjechała do Polski moja ciotka, która mieszka w Australii. Z tej okazji urządziliśmy rodzinne spotkanie w pewnej restauracji. Zarezerwowaliśmy kilka stolików, które połączyliśmy, a poza tym w lokalu byli normalnie inni goście.
W pewnym momencie moja kuzynka wyszła do sklepu naprzeciwko po chusteczki (takie mokre, dla dziecka). Chwilę potem ja poszedłem do toalety. Gdy wyszedłem zauważyłem przy drzwiach WC 3-letnią córeczkę tejże kuzynki. Byłem nieco zaskoczony, bo wydawało mi się, że kuzynka wzięła dziecko ze sobą. No ale wziąłem ją na ręce, powiedziałem: "Chodź poczekamy na mamę przed restauracją" i skierowałem się do wyjścia. Ledwo zrobiłem parę kroków, a przez okno, po drugiej stronie ulicy, zauważyłem moją kuzynkę... z jej córką (w takiej samej sukience, takie same włosy...).
Zrobiło mi się gorąco i oblał mnie momentalnie pot, miałem na rękach jakieś obce dziecko. Cały czerwony cofnąłem się i rozglądając się na wszystkie strony odstawiłem podejrzliwie na mnie patrzące dziecko tam, skąd je wziąłem... Rozejrzałem się na wszystkie strony, na szczęście nikt nie zauważył. To była najbardziej żenująca chwila w moim życiu, ale mogła być dużo bardziej żenująca, gdyby rodzice tego dziecka mnie przyłapali na tym "porwaniu".
W liceum podkochiwałam się w chłopaku z klasy. Minęło trochę lat. Po studiach wyszłam za mąż i mam cudowną córeczkę. W ubiegłą sobotę mieliśmy spotkanie z okazji 15-lecia matury. Zaczęłam rozmawiać z tamtym chłopakiem i po kilku minutach doszliśmy do tego, że on też się we mnie podkochiwał.
Nie ma puenty. Po prostu dziwne, jak inaczej mogłoby potoczyć się życie, gdyby ludzie mówili sobie o uczuciach.
Kilka lat temu, gdy nie garnąłem się do nauki, mama mówiła mi: "Ucz się, bo rowy będziesz kopał całe życie". No i kopię tak już parę lat.
Tego dnia miałam mały bałagan w szafce, ale pędziłam na korki i nie zdążyłam posprzątać. Wróciłam do domu, patrzę, a w szafce porządek. Brakowało tylko moich skarpet. Chodzę po domu, szukam. Znalazłam je w śmietniku. Pytam się taty dlaczego je wyrzucił, a on odpowiada, że miały dziury. Nie byłoby w tym nic śmiesznego, gdyby nie fakt, że były to dziury, przez które wkłada się stopy...
Dodaj anonimowe wyznanie