Było to 6 lat temu w lipcu. Szłam wtedy do sklepu, dodam że był to czwartek i i nie należał on do udanych od samego rana.
Gdy przystanęłam aby przejść na drugą stronę jezdni, przejeżdżający obok mnie samochód osobowy zwolnił, a z szyby od strony pasażera pojawiła się goła tylna część ciała. Towarzyszyły temu głośne śmiechy osób w samochodzie. Ja ze szczeną na asfalcie nie mogłam pojąć co to było...
Z tego wszystkiego wróciłam do domu i opowiedziałam o wszystkim siostrze, a ta ryknęła śmiechem.
Wieczorem siostra zaproponowała, żebyśmy wyskoczyły w sobotę na imprezę. No OK, zgodziłam się.
Nadeszła sobota i imprezka. Wbijamy na parkiet pełen ludzi i bawimy się. Po około godzinie podszedł do mojej siostry facet. Jak się okazało był to jej chłopak, o którego istnieniu nic nie wiedzieliśmy w domu...
No dobra, zmierzając do sedna sprawy. Chłopak siostry sobie popił i zebrało mu się na zwierzenia. Przy tym dziwnie się na mnie gapił. No wiec spytałam się go, czy jestem brudna, a on do mnie, że nie, tylko że przypomniało mu się, że pokazał mi dupę w czwartek...
Mina siostry bezcenna.
W moim rodzinnym domu nigdy się nie przelewało. Wychowywałam się w 4-osobowej rodzinie w 18 metrach kwadratowych. Prywatności i swobody psychicznej nie było. Z wiekiem, kiedy zaczęłam odczuwać większe potrzeby, postanowiłam iść do pracy na weekendy. Wychodziłam z założenia, że dzięki temu nie obciążę budżetu rodziny i będę mogła kupić coś dla siebie za własną pracę. Pracowałam tak od 14-15 roku życia. Kiedy nadszedł czas końca technikum, wyprowadziłam się z domu. Chciałam, by mieli więcej swobody i przy tym więcej pieniędzy. Starałam się nigdy nie pokazywać, że jest mi ciężko. Starałam się nie zamartwiać ich i pokazać, że umiem sobie radzić. Niejednokrotnie zmieniałam lokum. Nigdy zaś nie zaproponowali mi pomocy, nawet samo jestestwo byłoby dla mnie pomocą. Nadszedł ostatnio okres, kiedy niestety wpadłam w mały dług z moim chłopakiem. Gdy rodzice się o tym dowiedzieli, zaczęli oskarżać mnie o stracenie głowy, mojego o to, że to przez niego mamy problem. Umoralniają mnie na każdym kroku i najlepiej jakbym mieszkała sama i znalazła sobie bogatego faceta. Zaczęli na mnie krzyczeć, że nie myślę i żebym potem do domu z płaczem nie wracała.
Nie. Nie zaproponowali mi pomocy, nie zaproponowali jakiegoś duchowego wsparcia, za to otrzymałam pretensję. I oni się dziwią, że ich córka nigdy nie chce o niczym mówić, jak nawet ze mną nie rozmawiają. Szkoda, bo tracą moje zaufanie i sprawiają, że nawet nie chcę ich widzieć.
Parę dni temu umówiliśmy się z kolegą, że pójdziemy na imprezę. Poszliśmy, wszystko fajnie, było około 1 w nocy jak wyszliśmy przed klub się przewietrzyć, bo dosyć dużo wypiliśmy. I tak stoimy, rozmawiamy, aż w końcu podchodzi chłopak, zapytał o papierosa, więc go poczęstowaliśmy. Mówił, że jego koledzy gdzieś poszli i został sam, do tego jakieś typy mają do niego problem, więc zaproponowałem, żeby postał z nami. Aż w końcu podchodzi 2 facetów, oczywiście do naszego nowego kolegi, który od razu się schował za nami. Kiedy zacząłem go bronić wyskoczyli do mnie, nie martwiłem się, bo kumpel był ze mną. Niestety bardzo się przeliczyłem, i kiedy tak leżałem nie mogąc nawet wstać, zobaczyłem jak ów chłopak stoi i nawet nie podejdzie, żeby mi pomóc, a mój najlepszy kumpel stoi z tymi facetami, rozmawia z nimi i się śmieje. Tyle właśnie warci są przyjaciele, ludzie i ich wdzięczność ...
Mój pradziadek, pomimo pokaźnego wieku, utrzymuje nadzwyczajną jasność umysłu. Zawsze sypnie jakąś ciętą ripostą, a że kłamstwa nie toleruje, riposty potrafią być bardzo bolesne. Przez 19 lat mojego życia udało mi się ich jednak uniknąć, ponieważ jestem jedyną prawnuczką. Kuzynów strasznie to irytowało, aż do pewnego czasu.
Spotkanie rodzinne, dużo jedzenia, winko i takie tam. Akurat wyszedł w telewizji "Mam talent", więc wszyscy czekaliśmy na kolejny odcinek. W odcinku tym występowały dwie dziewczynki, które zajmowały się akrobatyką.
Nie należę do osób pulchnych, ale mam dosyć pełne kształty.
Oglądając program westchnęłam, że chciałabym kiedyś potrafić tak wywijać jak te dwie blondyny. Pradziadek stwierdził, że to niemożliwe. Zapytałam go więc dlaczego, i jak każdy, oczekiwałam jakiejś miłej uwagi na temat tego, że jestem zbyt kobieca lub coś równie pokrzepiającego. Ale pradziadek spojrzał tylko na mnie z powagą, po czym powiedział:
- No cóż, kochanie, nie wiem, jak ci to powiedzieć... Ty po prostu nie jesteś uwarunkowana genetycznie.
Moje wyznanie może będzie nietypowe albo po prostu na głównej nigdy nic podobnego się nie znalazło.
Jestem raczej otwartą osobą, łatwo nawiązuje kontakty, a mimo to, łatwiej jest mi pisać, niż mówić. Ba! Wręcz blokada ta jest tak duża, że nie potrafię wydusić z siebie słowa jeśli ktoś zapyta "wszystko ok?". Zwykle zbywam krótkim "ok".
Dzisiaj znów tak było.
Powiedziałam to "ok" mojej mamie, tacie, bratu, chłopakowi, koleżance i babci, a tak naprawdę czułam jak mi serce pęka.
Sama nie wiem dlaczego tak się stało, że nikt o mnie nic nie wie. Dosłownie nic... Palę od dziesięciu lat (mam 24), mam nerwicę, problemy z sercem, płucami, leczyłam się u doktorów od głowy po dwóch nieudanych próbach samobójczych, swego czasu też przez bulimię i inne tego typu, w dodatku rok temu w wypadku zginęła osoba dla mnie bardzo ważna, z którą wiązałam przyszłość, po czym do tej pory nie mogę się pozbierać.
Teraz niby mam normalne życie, rodzice myślą, że wszystko jest w porządku. Studiuję, mam chłopaka, pracę w zawodzie i pasję, którą się zajmuję na co dzień.
Mam dla kogo i po co żyć... Ale jak?
Moi rodzice żyją w separacji i nie mogę na nich liczyć, bo zrzucają na mnie swoje problemy. Przyjaciele nie potrafią zrozumieć, że jest mi ciężko, chociaż prosiłam o odrobinę zrozumienia, a w zamian wystawiają mnie do wiatru albo robią mi testy na "wierność" czy tam "wiarygodność". Chłopak, który wie najwięcej i widzi jak codziennie zmieniam bandaże z pociętych rąk, mówi "nie rób tak więcej", włącza grę i proponuje piwo na wyluzowanie.
Tym oto sposobem od dwóch tygodni chodzę pijana.
Zbliża się początek lutego, czyli rocznica wypadku.
Ciężko przeżyłam poprzedni rok, bez wsparcia kogokolwiek.
Mimo, że teraz wiele osób wie, jak wygląda sytuacja i zapewniają, że mi pomogą, to nadal obawiam się, co może się stać.
Doskonale zdaję sobie sprawę, że mam depresję. Czasem mam dość myśli, które siedzą gdzieś w mojej głowie. Sama sobie nie poradzę, ale teraz, kiedy już na głos proszę o pomoc, to nikt nie zwraca uwagi.
Właściwie to nie wiem, dlaczego napisałam to wyznanie. Jest bardzo chaotyczne, tak jak i cała zawartość mojej głowy.
Może powiem... Czasami nie zwracacie uwagi na takie ciche wołanie. Osoby z pozoru poukładane i szczęśliwe, wcale nie muszą być odporne na z pozoru (przez niektórych zwane) głupie urojenia w stylu depresja, czy nerwica.
Zwróćcie uwagę i zareagujcie, zanim będzie za późno.
Od dziecka jestem raczej ruchliwym typem, który uwielbia broić.
X czasu temu, na działce zrobiłem z bratem ognisko. Fajna zabawa i w ogóle. Tylko zawsze ogień budził we mnie piromana i wpadłem na rewelacyjny pomysł.
Mieliśmy w ogrodzie takie duże świece na komary w plastikowych kubkach na metrowym kijku wbitym w ziemię. Świeca się wypaliła, więc ja sru, plastikowy kubek na badylku w ogień. Plastik szybko się podpalił, więc miałem pochodnię i dużo frajdy.
Nagle kawałek płynnego już plastiku spadł mi na dłoń, w której trzymałem pochodnię. Zacząłem krzyczeć i machać ręką jak szalony, byle schłodzić oparzenie.
Brat nagle powiedział, że jest już zmęczony i idzie do domu. Ręka przestała mnie parzyć, więc zgasiłem ogień i poszedłem za nim.
W domu się okazało, że machając ręką z pochodnią faktycznie schłodziłem swoje oparzenie, jednak plastik poleciał też na całe przedramię brata, a on, żeby nie było mi przykro, nie powiedział mi nic.
Podobno kiedy mama spytała się go co się stało, powiedział "Tylko nie krzycz na Marcina".
Do dziś jestem w szoku, że tak się zachował, mimo wieku może 10 lat. Ale wstyd mnie pali, kiedy widzę jego bliznę.
Pamiętajcie! Rodzeństwo to największy skarb!
Od małego byłam kompletną niezdarą.
Zaczęło się, kiedy tylko nauczyłam się chodzić. Rodzicielka wypuściła mnie z bloku, a mój "szaleńczy bieg" zakończył się bardzo efektownym upadkiem na twarz. Nos rozbity, bo nie przyszło mi do półtorarocznej głowy, że wypadałoby wyciągnąć przed siebie ręce.
Jakiś czas później, podczas wakacyjnego lenistwa na wsi, bawiłam się piłką w okolicy wielkiej miski z wodą. Piłka wpada do wody i odpływa na drugi koniec. Oczywiście miska była zbyt duża żeby ją obejść, więc tym razem postanowiłam użyć rąk i... wpadłam do wody. Dzięki szybkiej reakcji mamy, mogę dziś Wam o tym opowiedzieć :)
Wraz z dorastaniem, wypadków było wiele, nawet na prostej drodze, lecz w końcu nauczyłam się zawsze patrzeć pod nogi.
W okolicach 4 klasy podstawówki wracając ze szkoły do domu, postanowiłam zejść podjazdem dla wózków. Ale schodzenie jest nudne, lepiej podskakiwać. Podskoczyłam i zjechałam nagim piszczelem po kilkumetrowym, wyłożonym dość ostrymi kamyczkami podjeździe.
Kolejnym razem, schodząc po schodach obładowana plecakiem, upadłam na dolną część pleców i zjechałam całe piętro w dół.
W gimnazjum zostałam zaciągnięta na osiedlowy skatepark. Pierwsze podejście, próbowałam wjechać na rolkach na piramidę. Niestety prędkość była zbyt mała i zaczęłam zjeżdżać tyłem. Pomyślałam tylko "ok, zjadę tyłem". Następne co pamiętam, to jak leżę plackiem na rzeczonej piramidzie, a przyjaciółka pyta czy żyję, tonem, w którym śmiech mieszał się z przerażeniem.
W liceum, a później kolejny raz na studiach, skręciłam tę samą kostkę schodząc po schodach.
Pomimo prawie 23 lat na karku, nadal chodzę posiniaczona i pokaleczona. Tylko w ostatnim miesiącu próbowałam odciąć sobie palec lustrem łazienkowym.
Dlaczego o tym piszę? Właśnie kończę studia inżynierskie, po których będę pracować m.in. przy maszynach przemysłowych. Tokarki, frezarki, prasy... Patrząc na moje dotychczasowe wyczyny, zastanawiam się gdzie przy wyborze specjalizacji podział się mój instynkt samozachowawczy. Jeśli ktoś go odnajdzie proszę o zwrot.
Jestem doktorem, pracuję na pewnej uczelni. Na innym wydziale tej samej uczelni zaoczne studia magisterskie robi mój przyjaciel z dzieciństwa - nazwijmy go Maćkiem.
Maciek organizował imprezę urodzinową, na którą zaprosił znajomych, od siebie z roku, z pracy oraz między innymi mnie. Podczas imprezy okazało się, że jest kilkoro studentów z mojego wydziału, jednak nie znali mnie, nie miałem z nimi zajęć. W pewnym momencie podeszły do mnie dwie dziewczyny i zaczęliśmy rozmawiać o edukacji (w tym o moim obszarze zainteresowań) oraz tak zwanych "papierkach". Okazało się, że studiują na moim wydziale. Pozwolę sobie przytoczyć rozmowę z jedną z nich:
- Nie wiem czy ten papierek jest wart tylu wyrzeczeń z mojej strony.
- No skoro zaczęłaś to uważam, że powinnaś skończyć - przynajmniej będziesz mogła się pochwalić tytułem magistra.
- A ty jesteś magistrem?
- Niestety nie, magistrem nie jestem.
- Phi, taki mądry. Sam byś studia skończył, a nie ludziom doradzasz. Nawet magistra nie ma.
Po wypowiedzeniu ostatniego zdania, moja rozmówczyni odwróciła się na pięcie i poszła rozmawiać z kim innym. Niestety, nie ma pojęcia z kim będzie miała zajęcia w semestrze letnim :)
Zawsze chciałam mieć starszego brata, który byłby moim najlepszym przyjacielem, miał przystojnych kolegów, którzy by ze mną flirtowali, zabierał na wycieczki, gdy byłabym smutna. Takiego, który przywaliłby kolesiowi, który by mi się naprzykrzał.
Za to mam starszego brata, który usiadł na mnie i pierdział tak długo, dopóki się nie popłakałam.
Nie ma to jak rodzeństwo.
Wczoraj okazało się, że jestem w ciąży.
Dziś rano mój narzeczony wyszedł nagi spod prysznica, siadł koło mnie na łóżku, spojrzał w dół i mówi:
- Pogłaszcz go, bo się spisał :-)
Dodaj anonimowe wyznanie