#7SLhe

Historia sprzed kilku lat.

Wracałam do domu po udanym weekendzie z chłopakiem. Jechałam sobie grzecznie pociągiem i cieszyłam się pustym przedziałem, a mój nastrój był wybitnie dobry - udany weekend po miesiącu rozłąki, połowa czerwca, więc zaraz wakacje i całe 2 miesiące z ukochanym, przepiękna, słoneczna pogoda, a za oknem łąki, pola, lasy, sarenki, strumyki - no cudownie wręcz. Istna idylla.

Stwierdziłam, że co się będę krępować... Otworzyłam na maksa okno w przedziale, po czym mocno się wychyliłam - pęd wiatru cudownie muskał twarz i rozwiewał włosy, słonko grzało, pola oraz łąki przemykały pod torami, a w słuchawkach dudniło nieśmiertelne "Widziałam orła cień". Uniesiona tymi cudownymi okolicznościami zaczęłam najzwyczajniej w świecie śpiewać na cały głos. Nie tam, że gdzieś nucenie pod nosem czy ciche pomrukiwanie... Kilka lat w chórze dało o sobie znać, więc bez skrępowania darłam się na całego.

Po prześpiewaniu całej piosenki kilka razy stwierdziłam, że może jednak wypadałoby skończyć występ i usiąść jak człowiek, bo zbliżamy się do stacji. No więc zamknęłam okno, odwracam się, a tam... drzwi do przedziału otwarte na oścież!

Widocznie konduktor przyszedł sprawdzić bilet, wszedł do przedziału i co zobaczył...? Do połowy wychyloną przez okno dziewczynę, która straciła kontakt ze światem i drze się na całe gardło "Widziałam orła cień", wymachując przy tym rękoma. Biedak najpewniej dał sobie spokój i postanowił mi nie przerywać.

Od tamtej pory nie śpiewam w pociągach... gdy jestem odwrócona tyłem do wejścia. :D

#uXXNZ

Jestem nauczycielką historii i WOS-u w gimnazjum.
W szkole dwa lata temu była dziewczynka, która potwornie bała się wychodzić przed klasę. Przy czytaniu wypracowania widziałam, że powstrzymuje się od płaczu, cały czas się jąkała i ręce trzęsły jej się jak przy początkach choroby Parkinsona.
Uwierzcie mi, że męczenie tego sympatycznego dzieciaka odpowiedzią przy tablicy było ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę, ale dziewczynka miała tylko 2 oceny na semestr, a do klasyfikacji wymagane są trzy.

Chcąc nie chcąc wywołałam dziecko do tablicy. Widzę, że na jej twarzy maluje się strach, zaczyna się trząść, ale podchodzi dzielnie i mimo jąkania i łez w oczach odpowiada na moje pytania. Po wszystkim była tak zdenerwowana, że prawie upadła na środku klasy w drodze do ławki, na szczęście inna uczennica szybko ją złapała i pomogła usiąść. Widziałam, że całą resztę lekcji lekko się trzęsła, ale zajęć przecież nie odwołam. Po prostu odpuściłam jej czytanie na głos.

Po lekcji stało się coś, co zapamiętam chyba do końca życia. Dziewczynka podeszła do mnie i, jeszcze lekko się trzęsąc i z resztkami łez w kącikach oczu, podziękowała, że wypytuję uczniów w taki sposób. Miała na myśli to, że nie naciskam i staram się podpowiadać. Przeprowadziłam z dziewczynką przyjemną i inteligentną rozmowę.
Po latach nauczania zapamiętałam wielu uczniów, ale to mnie uderzyło. Jakim cudem taki sympatyczny dzieciak tak bardzo boi się tablicy, nauczycieli i ludzi? Odpowiedź przyszła bardzo szybko. Do szkoły dotarła wieść, że nasza uczennica jest przenoszona do rodziny zastępczej. Dlaczego? Bo jej rodzice znęcali się nad nią fizycznie i psychicznie z powodu słabych ocen z historii i fizyki.

Dostała się do świetnego technikum. W ten piątek odwiedziła starą szkołę i pierwszą osobą, do której podeszła byłam ja. Nie wychowawczyni. Nie dyrektor. Przyszła do mnie podziękować za tę jedną rozmowę, w której powiedziałam jej, że każdy zasługuje na dobre warunki do nauki i nie ma prawa, które mu tego zabrania.

Dowiedziałam się, że młoda właśnie dzięki mnie zdecydowała się zawalczyć o te właśnie prawa. Ach, jeszcze jedna rzecz. Powiedziała mi też, że tą rozmową wyciągnęłam ją z krańca depresji.
Powtórzę się: po latach nauczania zapamiętałam wielu uczniów. Ta dziewczynka mimo faktu, że nie była specjalnie uzdolniona z historii, zostanie w mojej pamięci bardzo długo i trzymam kciuki, że zostanie mechanikiem, którym tak chce być.

#dLsOh

Aby obalić nowy stereotyp "dobrych sebków" (ku uciesze wielkiego grona czytelników anonimowych wyznań), pragnę opowiedzieć krótką historię, a mianowicie:

Około dwa miesiące temu byłam wieczorem na przystanku, wracałam z pracy. Nie miałam zegarka. Widzę, stoi sobie dwóch sebków, a że czytuję anonimowe, pomyślałam "No dobra, może nie są tacy źli. Zapytam ich o godzinę". To był błąd.

Jeden złapał mnie za włosy, drugi wyszarpał torebkę, dostałam z liścia, później z pięści, a później nie pamiętam już nic. Obudziłam się ze wstrząsem mózgu, wieloma siniakami i złamanymi żebrami. Torebkę ukradli, podobno zostawili mnie na przystanku, a właściwie obok niego, nie pomogli, nie uratowali, zdecydowanie nie byli mili.

Tak więc nie radzę ryzykować i doceniać fakt, że ktoś spotyka tych miłych sebków.

#U4teF

Kiedy jeszcze mnie nie było na świecie, moi rodzice i ich znajomi uwielbiali grać w chińczyka, zawsze wieczorem była gra w chińczyka przy jakimś trunku. Nieraz nawet moja ciocia, gdy była w związku ze swoim przełożonym okłamywała go, że ją coś boli, on ją puszczał do domu, a ona przychodziła do moich rodziców na chińczyka.
W tamtym okresie mój tata lubił nosić skórzane kurtki i miał wąsa (swoją drogą, ma go do teraz), ogółem typowy badass jak na tamte czasy.

Pewnego dnia, gdy moi rodzice byli na typowym rynku, mój tata postanowił podejść do straganu z zabawkami, żeby kupić nowego chińczyka, podszedł do kobiety, która tam sprzedawała i powiedział:
- Dzień dobry, jest chińczyk?
Kobieta z przerażeniem odpowiada: - Nie, nie ma.
Na co mój tata spokojnie: - No to jak nie ma, to do widzenia! - I odszedł w stronę mojej mamy.

Nagle podbiegła do nich ta kobieta ze straganu i pyta się mojego taty ze strachem:
- Przepraszam pana, ale co pan chciał od Chińczyka?
- Nic, zagrać.
- Aaa, to panu chodziło o grę chińczyk!
- No tak, a co pani myślała?
- No bo wie pan, mój szef jest Chińczykiem i myślałam, że pan w jakichś interesach do niego.

W ten sposób mój tata został wzięty za jakiegoś mafiozę, a chciał tylko pograć w chińczyka.

#8OKqn

Tak się jakoś złożyło, że moja przyjaciółka to dokładna odwrotność mnie.

Ja mam brązowe włosy, ona blond.
Moje imię zaczyna się na M, jej na W.
Ja kocham psy, ona koty.
Mam rodzeństwo, ona jest jedynaczką.
Uwielbiam Rosję, ona Turcję.
Jestem praworęczna, ona lewo.
Chodzę spać ok. 3 rano, za to ona ok. 21.00.
Ja jestem uzdolniona muzycznie, ona nie jest nawet w najmniejszym stopniu.
Nie jestem ani troszeczkę cierpliwa, za to jej cierpliwość przerasta ludzkie pojęcie.
Bardzo szybko się poddaję, a ona jest najbardziej wytrwałą osobą, jaką znam.
Jej nikt nie potrafi zdenerwować, oprócz mnie. (Nikt nie wierzy, że ona może się na kogoś zdenerwować. A tu, tadam! Jestem ja i w 2 sekundy potrafi zrobić się czerwona ze złości).
Mnie denerwuje każdy, poza nią.
Nie lubię zostawać sama, ona to uwielbia.
Lubię książki, ona zaś filmy i seriale.
Kiedy ja przeżywam książkę (płacząc albo piszcząc jak opętana), ona oznajmia mi ze stoickim spokojem i obojętnością, że jej ulubiona postać umarła, i że teraz lubi inną.
Jestem przewrażliwiona i potrafię rozryczeć się z głupiego powodu, za to jej nigdy nie widziałam płaczącej.
Jestem bardzo ambitna i robię wszystko po trochu, za to ona wykonuje tylko to co musi i to co jej się podoba.
Mam dużo ograniczeń, za to ona może robić co jej się żywnie podoba i doskonale o tym wie.

Ostatnio, gdy miałyśmy robione testy związane z zainteresowaniami i chciałyśmy być razem w grupie, pani oznajmiła nam, że to absolutnie wykluczone, gdyż nie miałyśmy żadnych wspólnych zainteresowań.

Naprawdę nie wiem, na jakiej podstawie się zaprzyjaźniłyśmy :)

#zvPrr

Pewnego dnia szłam jak zwykle na uczelnię, mijając jedno z bardziej uczęszczanych miejsc dużego miasta. Nagle na mojej drodze stanął młody chłopak, spojrzał głęboko w moje oczy i tajemniczym, zmysłowym głosem wyszeptał:
- Niemożliwe...

W przekonaniu, że czeka mnie jakiś podryw, zaczęłam w myślach szykować inteligentną ripostę i co więcej, w głębokiej podświadomości układałam pewnie ewentualną wizję naszej świetlanej przyszłości, domu z ogrodem, szczęśliwej gromadki dzieci ;)

Wtedy kolega sprowadził mnie na ziemię i z szerokim, hollywoodzkim uśmiechem dodał: - Ta godzina, a ty jeszcze bez ulotki.

I wręczył mi broszurę reklamującą darmową szkołę dla dorosłych ;)

#QvjHr

Matka mojego chłopaka była nauczycielem w szkole, do której oboje uczęszczaliśmy. Uznała, że niepotrzebnie zaprzątam myśli jej syna, bo na pewno nie czas, i postanowiła się za to na mnie zemścić. W dużym skrócie: w krótkim czasie moje oceny zaczęły gwałtowanie spadać w dół. Starałam się jak mogłam, korepetycje, nauka do późnych godzin nocnych i to wszystko po to, żeby ta baba nie miała więcej okazji mnie poniżyć. Nie udało się, gimnazjum zakończyłam ze średnią 5.00 i oceną dopuszczającą z matematyki. Do dziś jak patrzę na moje świadectwo to śmiech przeplata się z płaczem.

Mimo że zależało mi na P., stwierdziłam, że długo tak nie pociągnę. Ta kobieta wykańczała mnie psychicznie, a i nasz związek ciężko było nazwać związkiem. Widywaliśmy się jedynie podczas szkolnych przerw, no i przy dobrych wiatrach, na niedzielnej mszy. Nie było mowy o jakimś wspólnym wyjściu na spacer, do kina, gdziekolwiek. Oberwało mi się nawet za to, że wysłałam pocztówkę ukochanemu z wakacji, albo że zadzwoniłam do niego do domu, bo własnego telefonu nie posiadał, aby złożyć mu życzenia świąteczne. W ostateczności mamusia zwyciężyła, rozstaliśmy się, a on nawet nie miał odwagi o mnie zawalczyć.

Po latach wróciłam do tej samej szkoły jako praktykantka. Znów spotkałam tę kobietę i musiałam znosić jej głupie docinki na temat mnie, mojej rodziny i mojego męża, który również był jej uczniem. Pewnego dnia któryś z uczniów zalazł jej porządnie za skórę, a że w pokoju nauczycielskim byłam tylko ja, postanowiła podzielić się ze mną refleksją na ten temat. Nigdy nie zapomnę jej słów, które brzmiały mniej więcej tak: "Widzisz Anka, bo geny to połowa sukcesu, druga to wychowanie. Kiedyś będziesz matką to bardzo cię proszę - skup się dobrze na wychowaniu, bo na geny nie ma co liczyć". Popłakałam się.

Niedawno udałam się po odbiór dyplomu ukończenia studiów. Co ważne, byłam już w zaawansowanej ciąży i jadąc komunikacją miejską zauważyłam siedzącego, ledwo żyjącego P. Pamiętając o dobrym wychowaniu, przywitałam się. W trakcie podróży dowiedziałam się, że wraca z imprezy i pewnie znów nie zdąży na zajęcia, które poprawia już trzeci rok i że nie poznał mnie, bo zawsze miałam długie włosy, a teraz zrobiłam z siebie "nie wiadomo co". Co ciekawe, mimo mojego stanu nie pokwapił się, żeby ustąpić mi miejsca. Wysiadając miałam w głowie tylko to, jak tu przed nim zwiać. Niestety... Poczekał aż wyjdę i zaczął zagadywać, w międzyczasie wyciągnął paczkę papierosów i mnie poczęstował. Lekko zdziwiona skierowałam wzrok na mój brzuch i odpowiedziałam, że nie palę. O dziwo, załapał aluzję i odpowiedział: "Jezus, sorry, zawsze byłaś przy kości no i nawet nie zauważyłem, że zabrzuchaciłaś".

Nie wiem, po kim P. odziedziczył geny, ale na pewno zwyciężyły z wychowaniem...
Dodaj anonimowe wyznanie