Niedawno postanowiliśmy wywinąć mały żart koledze z naszej paczki.
Otóż do butelki po wódce wlaliśmy wodę, po czym rzuciliśmy mu wyzwanie, aby wypił całą zawartość. Chłopak zawsze chciał zaimponować reszcie i nie byłoby rzeczy, której by nie sprostał, więc wcale nie byliśmy zdziwieni, kiedy przyjął wyzwanie.
Cóż, dwa dni udawał kaca.
Dzisiaj jak zawsze wracam o 15 do domu, a mój tatuś leci do mnie roztrzęsiony i pyta, jak mi poszło.
Nie wiem jakie zdziwienie musiało malować się na mojej twarzy, gdyż zamarł w pół kroku.
Taak. Pytał, jak mi poszedł egzamin gimnazjalny.
Taak. Chodzę do drugiej klasy liceum...
Kochany tatuś :')
Od trzech lat mam dziewczynę, która w sprawach intymnych za każdym razem mnie zaskakuje. Ciągle wymyśla coś nowego, a jej fantazja jest bardzo obszerna. Nigdy nie było takiej sytuacji, żeby między nami było zwykłe titi riti, buch bach, puk puk i koniec. Zawsze wymyśla jakieś efekty specjalne, a to każe się przywiązać jakimś kablem, a to zakłada mi jakiś drut kolczasty, każe się biczować i wiele innych dziwnych rzeczy. Czekam już tylko na to, aż kiedyś stanie z zapalniczką i butlą gazową i będzie chciała mnie podpalić, bo to pewnie też ją będzie podniecać.
Nie wspomnę nawet jak dwa dni się do mnie nie odzywała, ponieważ chciała mi wsadzić dezodorant w ...... a ja się na to nie zgodziłem.
Przechodząc do sedna, pomyślałem, że tym razem ja zaskoczę ją czymś ciekawym. Moi rodzice byli w pracy do wieczora, a ja już około 14 wróciłem ze szkoły. Moja dziewczyna kończyła lekcje jakoś godzinę po mnie, gdzie później miała przyjść do mnie do domu. Wpadłem na pomysł, żeby kupić kilka róż, rozsypałem je przed wejściem do domu, na całe schody aż po mój pokój. Kiedyś od dziewczyny dostałem na urodziny strój Borata, więc pomyślałem, że to czas najwyższy, żeby się w niego przyodziać.
Tak więc ubrany w to coś wrzynającego się mi w dupsko, czekam na moją damę. Nagle słyszę, że wchodzi do domu, słyszę jakieś jęki, stęki och, ach, ech, na widok kwiatów. Słyszę, że wchodzi po schodach i jest już blisko mojego pokoju, więc ja wyskakuję ubrany w ten strój z pokoju na korytarz z różą w zębach krzycząc paaadaaammmmm. Patrzę... a przede mną stoi... moja matka. Okazało się, że wcześniej wróciła z pracy i przed domem natknęła się na moją dziewczynę, więc razem weszły do domu.
Do dziś nie mogę zapomnieć tego śmiechu mojej mamy, która do dziś się ze mnie nabija, a najgorzej, że gdy wyskakiwałem wtedy z pokoju, to spod tego ubrania, że tak to nazwę, wyskoczyło mi jedno jajko.
Przechodziłam uliczkami Muranowa, zobaczyłam starsze małżeństwo. Kobieta już na wózku, widać, że mocno schorowana. Mąż nachyla się nad nią z kwiatuszkami. Nachyla się i mówi:
- Codziennie daję ci te kwiaty, bo codziennie zakochuję się na nowo.
I tutaj gwóźdź, żonka bierze kwiaty i mówi:
- Widać, że codziennie się zakochujesz, i to na nowo w dodatku, bo nie lubię tulipanów! BANG BANG BANG. Pozamiatała, pośmieszkowali, przytuliła go i dała takiego słodkiego, staruszkowego buziaka w policzek. Takie zwyczajne i takie piękne! Uśmiech pojawia się na mojej twarzy za każdym razem, kiedy wspominałam zaobserwowaną scenę. Małe radości dnia codziennego!
Opowieści miłosne robią tutaj furorę dodam i swoją :)
Po zdaniu matury postanowiłam studiować zaocznie. Przeniosłam się do stolicy jednego z województw i zaczęłam szukać pracy. Wreszcie udało się, zostałam sekretarką dyrektora w dużym banku. Mój szef, na oko starszy ode mnie o 7-9 lat, bardzo przystojny (wszystkie koleżanki z biura za nim szalały) do tego czarujący i świetnie ubrany. Tak, czarujący, dla wszystkich dam, poza mną. O ile wszystkie się nim zachwycały i wysławiały pod niebiosa jaki to on miły, jaki dżentelmen zawsze w drzwiach przepuszcza, pamięta wszystkie imiona, zawsze porozmawia. Pech chciał, że mnie nie trawił, jak i ja jego.
Na początku się w nim zabujałam, w końcu młoda 20-latka, co się dziwić. Szybko mi przeszło, był w stosunku do mnie strasznie niemiły, gburowaty, kazał zostawać po godzinach, dawał dodatkową pracę. O ile dla innych był dżentelmenem, tak mnie nigdy w drzwiach nie przepuścił, nigdy za nic nie podziękował, nigdy się do mnie nie uśmiechnął. Ba, nawet po roku pracy przekręcał moje imię, chociaż byłam osobą, z którą spędzał w biurze najwięcej czasu. Jednym słowem dupek, którego nie znosiłam. Na szczęście w pracy znalazłam kilka przyjaciółek, podczas przerw rozmawiałyśmy, dzieliliśmy się problemami.
Wreszcie obroniłam licencjat i pierwsze co zrobiłam, to rzuciłam szefowi na biurko wymówienie, zwyzywałam go od najgorszych przy otwartych drzwiach do jego biura i ruszyłam w kierunku windy. Musiałam przejść obok biurek wszystkich pracowników piętra. W połowie drogi szef złapał mnie i pocałował na środku biura. Tak, pocałował. Okazało się, że zakochał się we mnie od pierwszej chwili. Ale byłam młodziutką sekretarką, a nawiązanie relacji z szefem mogłoby mnie zniszczyć. On by sobie poradził, ale gorzej ze mną. Dlatego był tak niemiły, chciał jakoś pozbyć się tego uczucia.
Teraz jesteśmy razem. W lany poniedziałek mój były już szef dupek, teraz zwany przeze mnie najbardziej romantycznym, czułym i opiekuńczym facetem na świecie,
poprosił mnie o rękę.
Powiedziałam TAK.
Wybrałam się raz z dwiema koleżankami na zakupy.
W jednym sklepie upatrzyły sobie jakieś rzeczy, mi akurat nic nie wpadło w oko, więc stałam przed kabinami w przymierzalni, czekając aż przymierzą rzeczy.
Wyszła pierwsza, widzę, że to ładna koszula, dobrze leży, tak też jej mówię.
Wychodzi druga z koleżanek, spojrzałam na nią i sobie myślę, co ona w ogóle wybrała? Aż uśmiech zszedł mi z twarzy, mówię jej, że ta bluzka jest okropna, jeszcze dodałam parę takich komentarzy, patrząc z mimowolną pogardą na twarzy, a ona na to: "Ale ja przymierzałam spodnie".
Urodziłam się 22 lata temu. Nie mam pojęcia, jak mógł wyglądać ten dzień, ale domyślam się, że musiał być ciężki i wyjątkowy. Zostałam oddana do adopcji.
Dowiedziałam się o tym jakieś jedenaście lat później od swojej adopcyjnej mamy. Mimo że starała się opowiedzieć o tym najdelikatniej jak potrafiła, wpadłam w szał. Skończyło się histerycznym płaczem, buntem nastolatki, wywróceniem pod nieobecność rodziców całego domu do góry nogami, żeby znaleźć papiery adopcyjne, powoli rozwijającej się nerwicy, syndromu odrzucenia, stanów depresyjnych, myśli samobójczych... W jednej chwili zawalił mi się cały świat. Nienawidziłam dnia swoich urodzin, nienawidziłam świąt, bo myślałam tylko o tym, czy moja prawdziwa matka choć przez chwilę o mnie w te dni pomyśli. Naprawdę potrzebowałam wiele czasu, żeby świadomość tego, że wcale nie jestem odrzuconym dzieckiem, we mnie dojrzała.
Dopiero w moje ostatnie urodziny uświadomiłam sobie, że nie definiuje mnie to, co się wydarzyło tyle lat temu, ale to co się działo przez ostatnie lata. Że to przecież dwoje ludzi wzięło pod swój dach dziecko i pokochali jak swoje... Że pomagali mi, gdy zaczynałam chodzić, jeździć na rowerze, szli ze mną do szkoły pierwszego dnia, trzymali kciuki za moją maturę, egzamin na prawo jazdy, byli ze mną, kiedy leżałam w szpitalu, kiedy byłam chora w domu i miałam wysoką gorączkę, nie bali się nieprzespanych nocy, wylanych łez... Wspierali mnie w czasie leczenia, nigdy mnie nie odrzucili.
Są rodzice, którzy mają wspólne geny z dziećmi, a są też rodzice, których z dziećmi łączy znacznie więcej - miłość. Mam z rodzicami świetny kontakt. Biologicznej rodziny nigdy nie poznałam i nie chcę tego robić. Czasem tylko myślę sobie, czy mam jakieś rodzeństwo, ale tego się pewnie nigdy nie dowiem.
Mniej więcej tydzień temu koleżanka zauważyła u mnie sine ręce... W związku z tym, że jestem osobą przewrażliwioną na punkcie chorób, stwierdziłam, że powinnam się z tym wybrać do lekarza.
Mnóstwo znajomych dziwiło się od czego to może występować; nowotwór, zbyt duża ilość alkoholu? Jednak najbardziej przeraziła mnie opinia starszego pana odnośnie plam opadowych (tak, twierdził, że powoli umieram). Przestraszona opiniami na drugi dzień z samego rana wybrałam się do lekarza...
Jak tylko pani doktor zobaczyła moje ręce, stwierdziła, że powinien je zobaczyć dermatolog, jednak zupełnie się z tym nie zgodziłam i wybrałam się na pobranie krwi. Jak się okazało, wszystkie wyniki były w normie, więc nie zostało mi nic innego jak czekać na dalsze symptomy wskazujące na konkretną chorobę.
Jednak tu nie koniec, kilka dni później odwiedziła mnie koleżanka, ta sama, co zauważyła siniejące ręce. Pierwsze o co zapytała, to od jak dawna mam takie objawy, niewiele myśląc odpowiedziałam, że od kilku dni...
Jak się okazało, od tych kilku dni miałam nowe spodnie, które strasznie farbowały :) Taaak, jestem zdrowa, ale chyba powinnam przebadać głowę :)
Miałam wtedy bodajże 4 lata, mój starszy brat (lat 8) pojechał na kilkudniową wycieczkę szkolną. Nieco później (dzień - dwa), wyglądałam już jak obraz nędzy i rozpaczy. Dziecko zapłakane, zasmarkane, nieśpiące po nocach, ciągle przytulające zdjęcie legitymacyjne brata, a żeby było weselej, z ostrym bólem brzucha.
Wylądowałam na pogotowiu. I co się okazało? Podejrzenie ataku wyrostka. Lekarz chciał zostawić mnie na obserwacji, całe szczęście moja mama, po długich błaganiach, nie zgodziła się. Zabrała mnie do domu i w razie czego miałyśmy natychmiast przyjechać.
Dzień później z wycieczki wrócił mój brat. Co na to ciężko chora ja? Natychmiast wyzdrowiałam, objawy ustąpiły, do tej pory żyję szczęśliwie z moim wyrostkiem :D.
Dziś, 15 lat później, dalej zastanawiam się jak to możliwe, że prawie zostałam pokrojona z tęsknoty za bratem, z którym regularnie się biłam!
Ustawiłam na blokadę telefonu rozpoznawanie twarzy. Co tu dużo mówić... Z rana mój własny telefon mnie nie poznał...
Dodaj anonimowe wyznanie