#qDwil

W tym wyznaniu ważne są dla fakty. Po pierwsze nazywam się Janusza. Tak istnieje takie imię, tak jest żeńskie. Po drugie mój wygląd - jestem wysoka, bardzo chuda (albo najprościej sprawę ujmując - płaska jak ta deska), mam krótkie (do ucha) włosy i dosyć mocno zarysowaną szczękę.

Sytuacja z zeszłego piątku.
Mam 23 lata, wiadomo wiek imprez, alkoholu i seksu bez zobowiązań. W piątek zachciało mi się iść do klubu, ubrałam się w obcisłe dżinsy, jakąś czarną luźną koszulkę (nie ubrałam pod nią stanika, bo miała odsłonięte ramiona, a moje piersi praktycznie nie istnieją) i trampki, bo od tańczenia w szpilkach nogi bolą. I wybrałam się do klubu.

W środku od razu wpadł mi w oku przystojniak. Zaczęliśmy rozmawiać, miał na imię załóżmy Kuba. Postawił mi drinka, trochę razem potańczyliśmy. Zwykle nie chodzę z nowo poznanymi osobami do łóżka, ale Kuba był naprawdę miły i jego słodki uśmiech mnie przekonał. Poszliśmy do niego, zaczęliśmy się całować, pieścić i wszystko szło w wiadomym kierunku. W końcu nadszedł wielki moment i Kuba zsunął ze mnie spodnie, razem z bielizną. Po czym zamarł, pobladł i spojrzał na mnie. Zaczęłam go całować, myśląc, że po prostu stracił rezon, widząc mnie gołą. Odepchnął mnie i kazał się ubierać. Był cały czerwony i spięty. Oczywiście nie wiedziałam, o co chodzi, więc zapytałam:
- Już mnie nie chcesz?
- Myślałem, że jesteś facetem. Przecież mówiłaś, że masz na imię Janusz!
Ubrałam się i uciekałam, marząc o zniknięciu z powierzchni ziemi.

Najgorsze jest to, że Kuba mieszka blisko mnie (wcześniej nie zwróciłam na niego uwagi) i widzimy się praktycznie codziennie. Chyba przeprowadzę się do innego województwa albo najlepiej kraju. I nigdy nie będę miała krótkich włosów, ani trampek.

#prdoz

Jestem niedoszłym samobójcą...

Już od szkoły podstawowej depresja zaczęła gościć w moim życiu, a pod koniec szóstej klasy miałem swoją pierwszą próbę - nie będę pisał jak, dlaczego i po co, bo nie jest to istotne w tej historii. Oczywiście trafiłem do szpitala, rozpocząłem terapię i żyłem dalej. Dokładnie trzy lata później (3 klasa gimnazjum) - historia się powtarza.
Tylko tym razem prawie mi się "udało" (gdy zostałem znaleziony nieprzytomny, miałem ledwo wyczuwalny puls, a na domiar złego karetka, która po mnie przyjechała - miała wypadek w drodze do szpitala. Lekarze byli pod wrażeniem, że ciało się nie poddało tyle czasu).

Pamiętam jak obudziłem się następnego dnia w szpitalnym łóżku i szczerze pomyślałem "do trzech razy sztuka". Leżałem sam w pustym pokoju, obmyślając co tym razem nie wyszło, co można poprawić, by mieć pewność, że następny będzie już ostatni.

Wszystko się zmieniło, gdy zobaczyłem pierwszy raz od przebudzenia moich rodziców. Z ich twarzy wyczytałem, że zraniłem ich bardziej niż ktokolwiek inny byłby w stanie.
Teraz mam 25 lat i po dziś dzień jest mi wstyd za to co zrobiłem, za to jaką krzywdę wyrządziłem swoim bliskim. Zawsze gdy depresja znów zaczyna mieszać w moim umyśle, przypominają mi się obrazy z tego dnia, nawet jakbym chciał - nie umiałbym tego powtórzyć.

Żyjemy nie tylko dla siebie.

#ZIQZg

Pojechałam z koleżanką na kąpielisko do jednego z większych polskich miast, aby się poopalać. Obok nas rozłożyła się rodzina - 3 dorosłych i 2 dzieciaków, około 4-5 lat. Dzieci zaczęły biegać i oblewać się wodą z czegoś co wyglądało jak pompki (tyle, że na wodę), oczywiście krople wody oblały też wszystkie osoby obok, ale nie reagowałyśmy na to - myślałyśmy, że rodzice ich upomną. Do czasu aż podczas leżenia poczułam jak cały strumień wody leci prosto w moją twarz - otworzyłam oczy i widzę szczerzące się dziecko. Wszystko wokół mnie mokre - ubrania, telefon, książka... Nie wytrzymałam i krzyknęłam do rodziców, by poprosili swoje dzieci o przestanie oblewania innych ludzi.

Tak, to był mój błąd. Zostałam zwyzywana od kur*, dziw* (tak, takie słownictwo przy dzieciach), rozpieszczonych, Janusz krzyknął, że "zaraz mi przypier*", "to tylko dzieci", "jak sama urodzisz to zrozumiesz", a tak w ogóle "to mam wypier* bo to nie jest prywatna plaża". Obok rodziny byli ich znajomi, którzy ochoczo dołączyli do linczu na moją osobę. Próbowałam jakoś dojść z nimi do porozumienia, ale jak grochem o ścianę... więc wróciłam do opalania. Nic z tego. Obelgi nie umilkły, a Janusz znalazł sobie nową zabawę - kazał dzieciom latać po wodę i ciągle mnie nią oblewał.

Gdy próbowałam coś powiedzieć, to obrywałam po twarzy. Potem zaczęli rzucać w nas jedzeniem. Myślałam, że się znudzą i przestaną - niestety nie. Gdy moja koleżanka usiadła, by wyjąc coś w torby, Janusz zaczął ją oblewać... po majtkach. Następnie po piersiach, obleśnie się przy tym śmiejąc. Chciałam zabrać mu tę zabawkę i spuścić łomot, ale co taki niski chuderlak jak ja może zrobić Januszowi 1,8m i 180kg? Nie będę tutaj przytaczać co mówiłam gdy odchodziłyśmy poszukać innego miejsca, bo to teraz i tak nie ma sensu.

Wiem, że źle zrobiłam odzywając się, bo przecież "kupy* się nie tyka". Mogłyśmy przenieść się od razu. A w ten sposób tylko sprawiłam Januszowi niezłą zabawę, pozwoliłam zdobyć podziw w oczach żony (może teraz mu da) i zafundowałam kolejną historię z serii "obroniłem honor swojej rodziny". Najgorsze jest to, że pozwoliłam, by Janusz pokazał dzieciom jak powinno się traktować obce osoby. I że każda kobieta to k****.

Ale wiecie co boli mnie najbardziej? To, że nikt się tym nie zainteresował. Wokół było z 20 innych ludzi, którzy tylko się przyglądali, niektórzy nawet się śmiali. Ok, może uznali mnie za wroga dzieci nr 1, ale czy to powód, by przez jakieś 15 minut mnie wyzywać? By w kółko, po chamsku oblewać mnie i moją koleżanką wodą, niszcząc nam przy tym wyjazd?

Proszę nie piszcie "co wy byście zrobili na moim miejscu", bo to też nie ma sensu. Po prostu chciałam się wygadać.

#kRqJI

Często gdy mam okres (a jestem niestety skazana na długie i bolesne okresy, podczas których moje nastroje zmieniają się jak w kalejdoskopie), staję sobie przed wieczornym prysznicem przed lustrem, sięgam do wiadomego miejsca ręką i zebraną krwią rysuję sobie na twarzy i szyi ślady, żeby upodobnić się do Damon'a z Pamiętników Wampirów który właśnie dokonał konsumpcji.

I tak przez chwilę udaję przed lustrem wampira, a nie dziewczynę z okresem, a potem jak gdyby nigdy nic idę pod prysznic. Najdziwniejsze jest to, że poprawia mi to samopoczucie.

#padbF

Co tu dużo mówić... jako dziecko miałam dość ciekawe pomysły. To wyznanie dotyczy owadów.

Pewnego słonecznego dnia urządziłam polowanie na muchy i tym sposobem złapałam kilka bardziej żywotnych. Dwie z mojej kolekcji zaintrygowały mnie bardziej niż reszta, która poszła zwiedzać mieszkanie zaprzyjaźnionego pająka. Idąc tym tropem, jako logicznie myślące dziecko, stwierdziłam, że skoro psy wyprowadza się na spacer, to muchy także potrzebują wybiegu. Niestety moje zdobycze wykazywały niesamowitą chęć powrotu na wolność, czego nie chciałam im ułatwiać. Tak też powstała pierwsza smycz dla much! Z zasłyszanych od babci historii "A twój wujek, to dopiero był łobuz...", podłapałam pomysł. Tak też lekko zaplecioną nitkę (coś jak lasso), założyłam po ciężkiej walce na głowę wybranki i delikatnie zacisnęłam pętlę. Dumna z siebie zawiesiłam me trofeum.

Nie wyobrażacie sobie miny dziadka, kiedy pewnym krokiem wszedł do pokoju, a jego oczom ukazały się 2 latające wokół żyrandola muchy, zawieszone na nitkach...
Patrzyłam na nie z większym zaciekawieniem niż na dobranockę.
W sumie do tej pory mam sporo głupich pomysłów (nie wiem jak mój facet ze mną wytrzyma). :)

#5QIf9

Nasza mama prowadzi nas twardą ręką.
Ale potrafi być czasami nad wyraz luzacka.
Za to ją kochamy, ale dziś przeszła samą siebie. :D

Brat, lat 16 smażył naleśniki, mama sprzątała tam coś jeszcze w domu.
Siedzę w pokoju i słyszę z kuchni głosy:

M: Ale smaruj tego naleśnika porządnie dżemem...
B: Mamo, to nie Paint...
M: Ale tu, zobacz, zostawiłeś, będzie bezsmakowe, no synu...
B: Mamo, to mój naleśnik!
M: Wiem! Ale ma być smaczny, weź rozsmaruj!
B: Mamo no weź!
M: Naleśnik to nie cipka żeby lizać w jednym miejscu, uszanuj naleśnika!

Umarłam ze śmiechu :D
Dodaj anonimowe wyznanie