#taSmT

O tym wydarzeniu dowiedziałam się przypadkiem.

Zdarzyło się to, kiedy miałam dwa latka. Razem z rodzicami wracałam samochodem z rodzinnego spotkania. Jako że bardzo źle znosiłam podróże, spałam na tylnym siedzeniu. Bez pasów. Pech chciał, że w samochód moich rodziców uderzyło inne rozpędzone auto. Im nie stało się nic, a ja w wyniku uderzenia wyleciałam przez przednią szybę. Reanimowano mnie w karetce oraz jeszcze ok. godziny w szpitalu, po czym lekarz orzekł zgon. Rodzice w kompletnej rozsypce, poinformowali już rodzinę o tym co się stało. Mnie przez ten czas zawieziono do szpitalnej kostnicy. Podobno ksiądz, który przyszedł dać ostatnie namaszczenie dostał zawału, kiedy usłyszał i zobaczył płaczące ze strachu i zimna dziecko.

Rok później zaczęłam opowiadać mojej mamie historie, o których śniłam. We śnie widziałam różne sytuacje, które moja mama miała kiedy była ze mną w ciąży. I które jak się okazało były prawdziwe.W późniejszym okresie w snach odwiedzała mnie dziewczynka starsza ode mnie o parę lat. Czesała mi włoski, bawiła się ze mną, a kiedy byłam chora czułam obecność mojej "koleżanki" przy moim łóżeczku i jej dotyk na mojej buzi. Okazało się, że tą dziewczynką była moja starsza siostra, która zmarła przy porodzie. Rodzice trzymali to przede mną w tajemnicy, ponieważ był to dla nich przykry temat. O wszystkim powiedziała mi siostra mojej mamy, kiedy po śmierci jej męża powiedziałam jej, że wujek pożegnał się ze mną we śnie.
Bardzo często śnią mi się sytuacje z mojego życia, które prędzej czy później stają się prawdziwe. Bliscy kiedy odchodzą na "tamten świat" przychodzą do mnie w snach i się żegnają.
Takie ot paranormalne wyznanie:)

#scjQ3

Kiedy chodziłam do podstawówki, to w szkole zawsze gdy np. zbliżała się Wielkanoc czy Boże Narodzenie, nauczyciele zabierali cała szkołę na spowiedź do kościoła. Więc ja też poszłam. Przyszła moja kolej, aby wejść do konfesjonału i się wyspowiadać.
Wszystko pięknie, ładnie, aż do momentu, kiedy powiedziałam wszystkie grzechy i wyszłam z konfesjonału. Cały kościół ludzi, a ksiądz wylatuje za mną i krzyczy "DZIECKO, WRACAJ, JA CI ROZGRZESZENIA NIE DAŁEM".
Nigdy nie zapomnę tych wszystkich twarzy zwróconych w moim kierunku.

#qc8SB

Ta historia wydarzyła się, gdy byłam w podstawówce, prawdopodobnie 1 lub 2 klasa. Jako mądra dziewczynka wiedziałam już co to miesiączka i oczywiście bardzo jej oczekiwałam, między innymi sprawdzając ciągle czy rosną mi piersi, bo to przecież był największy wyznacznik tego, że niedługo pojawi się okres.

Pewnego dnia korzystając z toalety zauważyłam małą plamkę krwi na majtkach (prawdopodobnie od małego skaleczenia). Wiedziałam co to oznacza, w końcu stałam się kobietą!!! Wtedy myślałam, że okres pojawia się tylko jeden dzień w miesiącu, więc przez kolejny miesiąc czekałam na kolejny okres. Jednak wtedy bawiłam się często z chłopcami i gdy mój okres nie nadszedł, uświadomiłam sobie, że jestem w ciąży. Przez cały weekend bardzo na siebie uważałam, jadłam tylko zdrowe rzeczy i zaczęłam przygotowywać nawet miejsce w moim łóżku dla mojego dziecka!
 
Mama niestety popsuła moje marzenia o dziecku, uświadamiając mnie, że to nie był okres :( Tak skończyła się moja dziecięca ciąża i jednodniowy okres..

#rgHep

Mimo że jestem młodą osobą, dość często choruję. Ta historia zdarzyła się kilka lat temu.

W końcu dostałam się do specjalisty, na którego wizytę musiałam czekać kilka miesięcy. Jako że z wszystkich pacjentów byłam tym najzdrowszym okazem, lekarz przyjął mnie jako ostatnią.
Lekarz chciał zbadać moje węzły chłonne, musiałam więc ściągnąć też spodnie, bo węzły są nie tylko w szyi i pod pachami, ale też w pachwinach. Po badaniu ubieram spodnie, chcę zapiąć zamek, ale nie mogę, bo się zepsuł. Próbuję pociągnąć do góry, ale zamek ani drgnie. Gdybym miała jeszcze guzik, to olałabym sprawę i go zapięła. Ale w tych spodniach był tylko zamek. Środek zimy, z gołym pupskiem wyjść nie mogę.

Lekarz skończył wypisywać kartotekę i zainteresował się moim problemem:
- Co pani robi? - spojrzał dziwnie na moje krocze, przy którym coś majstrowałam. Roześmiałam się nerwowo (jak to ja, zawsze w stresujących sytuacjach muszę śmiać się jak wiejski głupek) i powiedziałam:
- Zamek mi się zepsuł.
Lekarz wstał od biurka.
- Nie może pani zapiąć guzika? - spojrzał jak na idiotkę. Uśmiechnęłam się przepraszająco.
- Ale to takie spodnie bez guzika. Jak ja teraz do domu wrócę? - wizja chodzenia w śnieżnej zamieci z opadającymi gaciami sprawiła, że przestało mi być do śmiechu.
- Może agrafką by to spiąć?

Ale okazało się, że żadne z nas nie ma agrafki, nawet szpilki. W końcu, po kilku minutach mocowania z zamkiem zaproponował, że może jemu się uda. Ukląkł przede mną i zaczął majstrować przy zamku. Nie wytrzymałam i zaczęłam się śmiać.
W tym momencie do gabinetu, bez pukania, weszła pielęgniarka.
Jej mina...
Na szczęście miała szpilkę i mogłam wrócić do domu.

#qLQv9

Gdy miałam trzy latka, rodzice zabrali mnie na coniedzielną mszę do kościoła.
Jak każda mała dziewczynka podczas lata miałam na sobie piękną, białą sukienkę z falbankami. Znudzona mszą, wraz z koleżankami wyszłyśmy na środek kościoła. Wszystkie podnosiłyśmy sukienki, falowałyśmy nimi udając księżniczki. Wtenczas lokalni mieszkańcy i cała reszta kościoła dowiedziała się, że matulka zapomniała założyć mi majtki.

Dziękuję mamo, że wówczas udawałaś, iż jestem dla ciebie obca.

#TJEb3

Dziadek jest starym, schorowanym człowiekiem. Nie pracuję, nie uczę się, chociaż jestem młody, ponieważ muszę się nim opiekować 24/7.

Ostatnio będąc w sklepie kupowałem pampersy na nietrzymanie moczu. Będąc tam spotkałem moją starą znajomą, która od dłuższego czasu mieszka w Holandii. Pytając co u mnie zauważyła ona co kupuję. Zapytała dla kogo to. Po szczegółowym opisaniu mojej sytuacji popatrzała na mnie jak na kompletnego idiotę, wpatrywała się tak dłuższy czas. W końcu zapytała:
"To eutanazja jest u was nielegalna?"

#clzgA

Od kilku tygodni regularnie chodzę na siłownię. Zawsze zabieram ze sobą torbę sportową, w której mam ubrania na zmianę (chyba tak jak każdy). Jako że nie mam własnego samochodu, muszę posługiwać się komunikacją miejską. Jadę około 5 minut autobusem A, który zawozi mnie na "większy" przystanek, po czym przesiadam się w autobus B. Rzecz wydarzyła się wczoraj...

Oczywiście, standardowo, autobus A się spóźnił. Ale już wsiadłem, na luzie, nawet znalazłem miejsce siedzące. Jedziemy te 5 minut. Gdy zbliżamy się do miejsca mojej przesiadki, patrzę na przystanek i co widzę? Tył autobusu B. Myślę sobie "O k...!".
Autobus A zatrzymuje się na przystanku. Wybiegam z niego, po drodze prawdopodobnie tratując kilku ludzi :/ Biegnę dalej. Drzwi autobusu B jeszcze otwarte. Biegnę jeszcze szybciej. W końcu dobiegam do celu i wyciągam rękę, by złapać (wciąż otwarte) drzwi.

W tym momencie torba z moimi ciuchami zsuwa się z ręki i ląduje na podłodze w autobusie. Pół sekundy później drzwi się zamykają. Ja stoję z typowym "wtf" na twarzy, po czym klikam w przycisk otwarcia drzwi. Nope, nie tym razem...

I w ten oto sposób moja całkiem droga torba z całkiem drogimi ciuchami wybrała się na przejażdżkę po Warszawie...
Mam tylko nadzieję, że ludzie nie pomyśleli, że jestem jakimś terrorystą, który wrzuca im bombę do autobusu :|

#rSNaJ

Siedziałam w pociągu z laptopem na kolanach, gdy podszedł do mnie zdyszany, spocony chłopak i błagalnym głosem pyta, czy nie użyczyłabym Wi-Fi, aby mógł kupić szybko bilet. Widziałam, że ledwo zdążył, wytłumaczył, że to tak nagle wyszło i musi wrócić do domu - mniejsza z jego tłumaczeniem. Powiedziałam, że spoko, niech zeskanuje sieci i szybko wpiszę mu hasło.

Cóż, chłopak uśmiechnął się do mnie uroczo, pytając, czy Wi-Fi "ch*jciwd*pękradnącapiz*o" to moje.

Tak, to było moje. A hasło brzmiało "jpNA100procent", ale na szczęście to wpisywałam już ja.

PS Parę dni wcześniej żartowałam sobie z koleżankami, zmieniając nazwy i hasło i na śmierć zapomniałam, że coś takiego miało miejsce.
PS2 Chłopak usiadł koło mnie, pogadaliśmy, ale małżeństwo i dzieci są niemożliwe, bo on okazał się gejem. Ale jesteśmy z jednej miejscowości i utrzymujemy koleżeńską relację ;)

#2RUuc

Od małego miałam dość biznesowy umysł oraz zawsze bawiłam się z chłopcami.
Wszystkie dziewczynki z mojej klasy płakały na widok martwej mrówki, więc razem z przyjacielem (nazwijmy go Michał) wpadliśmy na iście szatański pomysł.

Postanowiliśmy zabijać mrówki i ślimaki i je zostawiać w okolicach dziewczyn, a następnie ogłosić, że zakładamy dom pogrzebowy i za niewielka opłatę pochować nieszczęsnych braci mniejszych.
Jak postanowiliśmy, tak zrobiliśmy, dorobiliśmy się całkiem sporej sumki i wydaliśmy wszystko na słodycze i chipsy.

Trwało to z miesiąc i pół, aż na tym procederze przyłapała nas wychowawczyni :)
Dodaj anonimowe wyznanie