#558cW
Nawet nie wiecie, jakie to było super uczucie, gdy w końcu udało mi się wyhodować na tyle długie włosy (zawsze mi się końcówki rozdwajały), że mogłam je oddać do fundacji walki z rakiem!
#knmCH
A dlaczego się uśmiechał? Jak tylko gierka została zakupiona, powiedział mi:
- Dostań szóstkę, to sobie pograsz.
I sam zaczął grać, a także odgonił mnie od WŁASNEGO komputera. Zdziwiły mnie jego wymagania, bo oceny wtedy miałem dobre i jakoś nikt się na mnie nie skarżył.
No ale utarłem mu nosa, bo dostałem parę dni potem szóstkę. Nawet dwie.
Ale z plastyki :D
#EJQba
Czas: mniej więcej 2010.
Gdy byliśmy jeszcze małymi gnojkami z gimnazjum, często bawiliśmy się w podchody/policjantów i złodziei w opuszczonym gospodarstwie obok domu mojego kolegi.
Ot stodoła, obórki, cegły z których zrobiliśmy bunker i czasem używany drewniany wychodek obok stodoły.
Wiele rzeczy odwalaliśmy, ale tutaj opiszę akurat wychodek.
Nieraz podczas zabawy koledzy i koleżanki kryli się tam całą grupą, nie dało się ich wtedy złapać. Kminiliśmy długo jak ich zmusić do wyjścia.
No i nagle wpadliśmy na genialny pomysł, a mianowicie...nasikaliśmy do znalezionej miski, umoczyliśmy w sikach kawałki karton-gipsu i wrzucaliśmy do środka przez niewielki otwór wentylacyjny nad drzwiami. Było to wprost zabójczo skuteczne, drużyna przeciwna uciekła z kibla szybciej niż iracka armia z Mossulu.
Parę razy obie drużyny próbowały się jeszcze w owym kibelku chować, lecz skończyło się to gdy pewnego dnia, a raczej późnego wieczora ktoś wymyślił że będzie cwany i ukryje się na dachu wychodka. Dach nie był zbyt wytrzymały, więc się załamał, a pechowy delikwent mało że spadł na dół, to jeszcze z powodu tego że dziura była dość szeroka i nie było na niej deski kibelkowej, to spadł jeszcze niżej głową w dół i tkwił tak z czerepem w gównie przez jakiś czas zanim się wydostał.
#LoWc1
Kiedy miałem 9 lat, moi rodzice wygrali w konkursie wycieczkę na wyspy karaibskie. Byliśmy szczęśliwi, a ja to już w ogóle tryskałem radością na prawo i lewo. Uwielbiałem pływać, nurkować, brałem udział w zawodach pływackich, ogólnie woda nie była mi straszna.
Pewnego dnia, będąc już na Karaibach (konkretnie wyspa świętego Tomasza), wykupiliśmy całodzienny rejs jachtem między wyspami. Dokupiliśmy opcję snorkelingu (czyli pływania na powierzchni i obserwowania rafy koralowej), mieliśmy płetwy, maski i rurkę do oddychania. Zatrzymaliśmy się w miejscu otwartego oceanu, najbliższa wyspa była kilka kilometrów od nas, w miejscu horyzontu widać było tylko niewielki zarys wyspy. W tym miejscu na dnie oceanu był potężny "spad". Wskoczyliśmy do wody i zaczęliśmy pływać. Rafa mi się bardzo podobała, ryby kolorowe, korale bardzo duże, rekinów na szczęście nie spotkaliśmy. Ale ja nie o tym ...
W pewnym momencie popłynęliśmy jachtem jeszcze dalej, gdzie dna już nie było widać, jedynie pustą, ciemną głębie. Dodam, że słońce powoli zachodziło, więc światło już nie docierało w pełni do morza. W tym momencie zrobiłem jedną rzecz. Przypomniałem sobie jak w bajkach postacie wskakują do morza i nurkują jak najgłębiej i są otoczone przez najróżniejsze ryby. Chciałem się poczuć tak samo, poprosiłem więc o pozwolenie by móc zanurkować na chwilę. Zatrzymaliśmy się, rodzice się zgodzili, wiedzieli, że umiem pływać, więc nic mi się nie stanie.
Wskoczyłem do wody, zamknąłem oczy i popłynąłem w dół jakieś 4-5 metrów. Kiedy je otworzyłem, to zobaczyłem ciemność. Bezkresny ocean w ciemnym błękicie, który zmieniał się w przerażającą czerń. Poczułem się mały, wielkość tego oceanu i wyobraźnia o tym CO może żyć w takich głębinach, sprawiła, że dostałem mocnego ataku paniki, serce niemal wyskakiwało z mojej piersi i w akcie desperacji zachłysnąłem się wodą... Straciłem przytomność...
Obudziłem się na promie, mój tata wskoczył za mną do wody i mnie uratował, po tym jak zobaczył, że dziwnie ruszałem się pod wodą. Popłakałem się mocno i do końca dnia prześladował mnie widok tej ciemności oceanicznej.
Od tamtej pory pływając gdziekolwiek i nie widząc dna pod sobą, dostaję mocnego dyskomfortu, naprawdę podziwiam ludzi, dla których takie nurkowanie to pasja. Szacun ode mnie.
#MOAqm
No więc nie zawsze jest to takie proste, jak się wydaje.
Podczas jednego ze spacerów, młody idąc z mamą co chwila oglądał się to za siebie, to przed siebie, bacznie przyglądając się swoim butom. Widać było jak mu w głowie trybiki przeskakują i nad czymś intensywnie myśli. Szedł jeszcze tak dobrą chwilę, po czym się zatrzymał i pyta:
- Mamuś, jak to jest, że jak idę, to jedna noga zawsze mi zostaje z tyłu?
Ponoć nie ma głupich pytań, są tylko głupie odpowiedzi... ;)
#No3S5
Problem w tym że jest pilotem. Najgorsze jest to, że nie mogę nic z tym zrobić, mogę jedynie próbować mu pomóc.
#Iwi5k
Niedawno zacząłem dietę, więc postanowiłem jej powiedzieć, że brązowawe plamy na prześcieradle to "efekt uboczny" gazów z przewodu pokarmowego, a nie rozpuszczona czekolada z całej paczki mini-batoników, które zjadłem w nocy...
#aYCcF
Jakiś czas temu o 1.00 w nocy obudził mnie potworny ból brzucha. Nie byłam w stanie podnieść się do pozycji siedzącej. więc tylko sturlałam się z łóżka i na czworaka popełzłam do łazienki gdzie trzymamy leki. No niestety... Wstać nijak się nie dało, a bolało jak jasna cholera... W takiej pozycji, skuloną i zapłakaną z bólu, znalazła mnie moja mama. Chwała Bogu sen ma lekki, bo umarłabym w tej łazience. Przyszedł ojciec, zobaczył w jakim jestem stanie, wziął na ręce i od razu zawiódł do szpitala w moim rodzinnym miasteczku.
Ostry dyżur... Pusto. Nie ma nikogo. Przyszła jakaś lekarka, oczywiście niezadowolona, że ktoś ma w ogóle czelność ją niepokoić. No i bada. Naciska na ten biedny brzuch, a ja o mało się nie przekręciłam. Diagnoza. Wyrostek. Trzeba natychmiast operować. Wpisała skierowanie do szpitala w dużym mieście, do którego mamy z domu jakieś 40 km. Bo u nich lekarz dopiero rano przyjdzie, a to trzeba już.
Dobra. 2.00 w nocy, jedziemy. W samochodzie ból nieco zelżał, na tyle, że byłam w stanie siedzieć. Dojechaliśmy, przyszedł lekarz i procedura się powtarza. Bada, bada... No i pyta:
- W którym miejscu dokładnie panią boli?
Ja na to, że z lewej strony. Lekarz wielkie oczy. Ja nic nie mówię, ojciec przerażony stoi obok i się nie odzywa. No i nagle lekarz do ojca mówi tak:
- Panie kochany. Ja od 30 lat jestem lekarzem, ale jak żyję, to nigdy nie widziałem wyrostka z lewej strony, więc albo Pana córkę powinni oglądać studenci, albo to po prostu zwykła kolka jelitowa.
No i miał rację, to była kolka. Ja lekarzem nie jestem, ale po tym co tamta baba mi powiedziała, byłam pewna, że ból po prostu promieniuje. Jeśli Pan to czyta, to wielkie dzięki Panie doktorze, za to, że nie dał Pan mnie pokroić!
#nu2tx
(P-pani K-koleżanka)
P: Dostać jedynkę na takiej kartce, to chyba grzech.
K: Bóg jest odpowiedzią na wszystkie pytania, więc jedynki nie będzie.
Dostała 2- -