#8eLLO

Mam dziewczynę, którą kocham, ale ona mi nie wierzy i kazała przy najbliższej okazji złapać ją za rękę i powiedzieć przy wszystkich, że ją kocham i potem ją pocałować. OK, co nie? Tylko że ja złapałem ją za rękę i zdezorientowany powiedziałem "Co ja miałem, kur*a, powiedzieć?".
 
PS Nadal jesteśmy razem :)

#Ppaxg

Mam 20 lat, jestem w 4 klasie technikum i jestem w związku z nauczycielem z mojej szkoły. Moja rodzina poznała mojego chłopaka już jakiś czas temu, ale zgrabnie wtedy ominęłam temat jego pracy.

Niedawno o tym, że jest on nauczycielem dowiedział się mój brat, nie zostawił na mnie suchej nitki i powiedział o wszystkim rodzicom. Moja kochana rodzina stwierdziła, że mój chłopak jest ''pieprzonym pedofilem'', mimo że poznali go, wiedzieli, że jest starszy 8 lat i wychwalali go pod niebiosa. Gdy im to powiedziałam, to stwierdzili, że pewnie płaci mi za seks. Przemilczę fakt, że uznali mnie za zwykłą dziwkę. Gdy obaliłam ich teorie stwierdzili, że pewnie sypiam z nim za lepsze oceny, bo z WF-u nigdy mistrzem nie byłam. No cóż, może z tym być ciężko, skoro nawet mnie nie uczy.

Rozumiem, że ciężko im teraz zaakceptować mój związek, ale wymyślanie takich rzeczy naprawdę boli, tym bardziej że znają Michała już długo i zawsze uważali go za idealną dla mnie partię. Czy naprawdę tak ciężko zaakceptować szczęście bliskiej osoby, bo ważniejsze jest to ''co ludzie powiedzą?''.

#Qoj8s

Historię opowiadała mi siostra, ja nie byłam naocznym świadkiem.

Ostatnio moja rodzina postanowiła odmalować pokoje w mieszkaniu. Do pracy tej zatrudnili malarza. Niby był już sprawdzony, bo kilka miesięcy wcześniej malował pokój w mieszkaniu mojej babci. Jednak tym razem nie wszystko poszło po naszej myśli...

Mini remont miał trwać około trzy dni. Chłopak przyszedł pierwszego dnia, zabrał się za robotę, ale wyszedł dużo wcześniej, niż to było ustalone. Zadzwonił potem, że coś mu wypadło i przyjdzie w weekend. W sobotę kolejny telefon - informacja, że będzie dalej malował dopiero w poniedziałek.

Ostatecznie faktycznie zjawił się jakoś na początku nowego tygodnia. Mama w pracy, siostra siedziała w swoim pokoju, a pilnować prac remontowych przyszła babcia. Chłopak niedługo po rozpoczęciu malowania przychodzi do babci i prosi o "zaliczkę". Bo mu się ręce trzęsą, jest na kacu, musi się napić. Tak, wszystko to powiedział, był szczery. Litościwa babcia dała mu jakieś drobne - "niech się napije, byleby zrobił do końca". Poszedł po piwo, wypił i wrócił do pracy. Kiedy już skończył robotę, wszedł do łazienki "odświeżyć się". I tu się zaczyna prawdziwa akcja! Facet siedział w tej łazience dłuższą chwilę i wyszedł zataczając się. Był ewidentnie pijany. Dotarł do kuchni, usiadł na stołku i bełkocząc poprosił babcię o... kiszonego ogórka. Zaraz zresztą spadł z tego stołka.

Ostatecznie jego próby podnoszenia się z podłogi i przemieszczania skończyły się tym, że facet zasnął na gresie w przedpokoju. A moja empatyczna babcia podłożyła mu pod głowę jaśka i nakryła kocem... :D Stwierdziła, że nie warto go budzić, bo może się awanturować. Na izbę wytrzeźwień też nie zadzwoniła, bo jeszcze ją obciążą kosztami. Tak więc robotnik poleżał tam z 2 godziny, aż mama wróciła z pracy. W tym czasie zdążył się zsikać pod siebie. Mamusia nie miała tyle litości - obudziła jegomościa i kazała się mu wynosić.

Wtedy był już przytomny, docierało do niego, co mu powiedziano. Wyszedł szybko i widać było, że mu wstyd... W międzyczasie siostra odwiedziła łazienkę w celu poszukania tam "śladów zbrodni". W końcu skąd nagle wziął wódkę?

Nie znalazła tam żadnej pustej butelki po trunku alkoholowym. Przy zlewie stało za to puste opakowanie po płynie do płukania ust. Na opakowaniu widniało, że płyn jest na alkoholu. Rano opakowanie było prawie pełne. Może wypił coś jeszcze? Kto wie... w każdym razie to jedno opakowanie rzuciło się w oczy.

To wszystko brzmiało komicznie, gdy siostra zdawała mi relację, ale w sumie to jest smutne. Podobno na trzeźwo to był kulturalny i solidny facet, na oko przed 30-stką. A alkohol z ludźmi takie rzeczy wyprawia...

#zxhp0

Sytuacja zdarzyła się dobrą dekadę temu. W naszej paczce pojawił się gość o imieniu Kuba. Wielki kawał chłopa, łapy jak bochenki chleba, tatuaże, kolczyki. Wbrew pozorom, był to typ człowieka, który nie skrzywdziłby muchy. Co więcej - to on zawsze był pierwszy do przeprowadzania staruszek przez jezdnie, czy zdejmowania kotków, co to utknęły gdzieś wysoko na drzewach. Ilość bezdomnych psów, które zbierał z ulicy i którym potem szukał domów była nawet trudna do zliczenia. Do każdego człowieka zawsze podchodzi z empatią i szczerym uśmiechem. Nigdy nie widziałem go zdenerwowanego.

Koło miejsca, gdzie się uczyliśmy uchował się relikt ubiegłej epoki - sklepik spożywczy Społem. I to taki archetypowy - ze śmierdzącymi brudną szmatą kafelkami, niezbyt świeżymi wędlinami dojrzewającymi w słabo chłodzonej ladzie i co najważniejsze - ze sprzedawczyniami, które pamiętały jeszcze przemówienia Gomułki. Wiadomo - na nogach łapcie, na opasłych brzuchach sine fartuchy, a pod nosami dorodny wąs. Szczególnie jedna z tych pań słynęła z wyjątkowego chamstwa i absolutnego braku szacunku do klientów.
Zdarzyło się, że Kuba zechciał kupić sobie w tymże sklepie batonika. Wszedł więc do środka i jeszcze zanim zamknął za sobą drzwi, krzyknął z uśmiechem na ustach swe jowialne:
- DZIEŃ DOBRY!
Ekspedientka rzuciła w niego pogardliwe spojrzenie, po czym ostentacyjnie odwróciła się, aby od niechcenia poprzesuwać sobie konserwy mięsne na półce.
Kuba podszedł do lady i z tym samym serdecznym uśmiechem powtórzył:
- DZIEŃ DOBRY!
Babka burknęła coś pod nosem, chwyciła ścierę i niespiesznie zabrała się do przecierania blatu, lekceważąc zarówno klienta, jak i jego radosne powitanie.
- DZIEŃ DOBRY! - ryknął ciągle uśmiechnięty Kuba.
Sprzedawczyni skończyła przecierać blat, a następnie wytoczyła się na zaplecze, aby odłożyć ścierkę. Po chwili wróciła i leniwie przyczłapała do kasy. Wreszcie spojrzała na Kubę i sapnęła:
- Czego?
Klientowi nawet nie drgnęła powieka, a uśmiech na jego twarzy ani przez chwilę nie ustąpił miejsca grymasowi złości. Ciągle z radosnym wyszczerzem mieniącym się na obliczu, Kuba zamaszystym ruchem rzucił batonikiem prosto w czoło babiszcza (PUK!), a następnie grzecznie ukłonił się i rzekłszy donośnie:
- DO WIDZENIA!
...wyszedł ze sklepu.

Naprawdę szkoda tracić nerwy na ludzi, dla których niemożliwym wysiłkiem jest odpowiedzenie na szczere powitanie.

#Xo4ki

Mam 19 lat, jestem wolontariuszką Szlachetnej Paczki. W tym roku odwiedziłam parę z ogródków działkowych. Tak, tam mieszkają. Od 10 lat. Pani ma na imię Magda, pan Stanisław. Żyją bez prądu, bez bieżącej wody a jedzenie, z braku lodówki, często chowają w garnku, który po prostu zakopują w ziemi. To nie wszystko. Pan Stanisław miał 3 lata temu wypadek, stracił obie nogi i od tej pory nie wychodzi na zewnątrz. Całe trzy lata. Chce mi się płakać kiedy to piszę... Gdy pierwszy raz przyszłam do nich jako wolontariusz Paczki, zaczęli płakać, bo nie wierzyli, że kogokolwiek może interesować to jak im się żyje. Cieszę się, że mogę pomagać.

#KqDPj

Od dziecka bardzo kochałem święta. Do ubiegłego roku.

Co ważne, z moim bratem mam bardzo złe relacje. Głównie to on prowokuje wszelkie kłótnie, rozpowiada o mnie plotki w szkole, niszczy moje rzeczy, wyciera ręce w moje ubrania i można by wymieniać wiele sytuacji, ale zabrakłoby mi znaków. Przechodząc do sytuacji właściwej:

Rok temu jak zwykle bardzo angażowałem się w pomoc w przygotowaniu kolacji wigilijnej. Kiedy wreszcie zasiedliśmy do stołu, przyszedł czas na składanie sobie życzeń. Nigdy nie zapomnę, jak mama powiedziała: "Żebyś się wreszcie zmienił, bo ja już z tobą nie wytrzymuję".

Resztę świąt spędziłem zapłakany w swoim pokoju.

#eQnq1

Już prawie od dwóch lat pracuję jako animatorka na jednej z sal zabaw dla dzieci w centrum dużego miasta. Pracę zaczęłam na studiach by sobie "dorobić", aczkolwiek okazała się dla mnie stworzona i postanowiłam zostać na dłużej.

Pomimo kilku wyjątków dzieciaki są naprawdę cudowne, potrafią poprawić nam humory na cały dzień i odciąć się od problemów czekających poza pracą. Niektóre są u nas tak często, że zapamiętują nasze imiona, zostajemy ich "ciociami" i najlepszymi powierniczkami szkolnych bądź przedszkolnych dramatów i sekretów, z których już nie raz było sporo śmiechu. Generalnie zajęcie byłoby idealne, gdyby nie... Rodzice, a jakże.

Nie chcę tym wyznaniem się skarżyć, a jedynie zaapelować do osób wychowujących dzieci, a wiem, że m.in. wśród czytających ten portal jest ich sporo. Notorycznie przytrafiają się osoby, które potrafią kłamać w żywe oczy co do wieku swojego dziecka, byle tylko móc je zostawić i wybrać się na shopping ze znajomymi, doskonale wiedząc, że za kilkanaście minut dziecko będzie płakało lub wynikną problemy ze skorzystaniem z łazienki. To nie tak, że nie chcemy zajmować się czyimś dzieckiem i lecimy na wygodę - wbrew pozorom na sali jest naprawdę mnóstwo dzieciaków, a dziecko 2-3-letnie pozostawione bez opiekuna non stop jest naprawdę narażone na wiele niebezpieczeństw, przed którymi nie zawsze jesteśmy w stanie je uchronić. Ba, zdarzają się sytuacje, w których dziecko płacze już na wejściu, ale niewzruszeni opiekunowie machają szybko na pożegnanie i się ulatniają. W kryzysowych sytuacjach (zazwyczaj kiedy kłamstwo na temat wieku nie przechodzi) padają propozycje łapówek (w kwotach 5 - 10 zł) za "rzucenie okiem" na dzieciaka. Do tego dochodzi szereg osób pozostawiających dzieci na 8-9 godzin (!), często nie zaopatrując ich w nic do jedzenia czy picia.

Sama nie jestem jeszcze rodzicem, co często zarzucają mi moi klienci, których decyzje krytykuję, ale na miłość boską - to ich własne dzieci. Ukochane, wyczekane, najlepsze, najwspanialsze, nawet jeśli czasem dają w kość. Powinni myśleć o nich zawsze w pierwszej kolejności. Place zabaw to miejsca, które mają dawać dzieciakom radość i fajne wspomnienia, a nie przechowalnie dla przeszkadzających w zakupach "bachorów".

#Sdq0t

Cześć wszystkim, historia może nie na miarę anonimowych, ale zabawna, dlatego postanowiłem się nią podzielić.
25.11.2016 - ważny dla mnie dzień, egzamin praktyczny z prawka, pełen stresik, godzina 17 wchodzę do MORD'u w Krakowie, zajmuje swoje miejsce w poczekalni i staram udawać, że choć trochę nie chce stamtąd uciekać. Mija 10 minut i jakieś dziewczyny za mną zaczynają rozmawiać o egzaminie, stresie, itp. - więc się odwracam i zagaduje, co by mniej myśleć o nadchodzącej zagładzie.

40 minut minęło na miłej rozmowie, śmieszkach i kawałach, w międzyczasie wszyscy ludzie wychodzili i nie zdawali - zwłaszcza jeden egzaminator zadowolony ze swoich wyników wchodził i wychodził z pokoju. Korzystając z tego, że jeszcze moja sentencja śmierci nie została podpisana zaczęliśmy opowiadać sobie rasistowskie kawały - poleciał jeden, drugi, trzeci i nadeszła moja kolej - opowiedziałem na cały głos żart: "Czym się różni parasol od murzyna? - Parasol nie śmierdzi jak się rozkłada". W tym samym momencie wyszedł egzaminator i wywołał mnie.

W przerażeniu udałem się z nim poza ośrodek, a tam mi się przedstawił "Witam nazywam się P. Murzyn i będę dzisiaj oceniał Pana umiejętności jazdy"... Poczułem, że to najwyższy czas, żeby uciekać, a wyniku możecie się domyślić.

Podejrzewam, że żart mu się podobał bo zdałem :D :D, straszny egzaminator okazał się być naprawdę potworem, ale za to ze sporym dystansem, ponieważ po zakończonym egzaminie opowiedział mi kolejny kawał o murzynach :D, pozdrawiam dziewczyny, które umiliły mi swoim towarzystwem czas, dzięki wam ten egzamin nie był dla mnie aż taki straszny!

#lLgi6

Historia wydarzyła się, kiedy miałam 13 lat, podczas obozu nad naszym polskim morzem. Wówczas wśród gimnazjalistek panowała moda na "belibers"( dla niewtajemniczonych - psychofanki Justina Biebera), sama byłam raczej antyfanką wszystkiego co się jakkolwiek wiązało z Bieberem.

Akcja dzieje się w ostatnich dwóch dniach pobytu w hotelu. Przyjechał inny obóz z gimnazjalistami, a wśród nich ON, ucieleśnienie Biebera w najczystszej postaci. Koleżanki wariowały na jego widok, kleiły się i próbowały choć skupić na sobie uwagę owego młodzieńca. Szczególnie moje dwie współlokatorki. W ostatnią noc obudziłam się wyjątkowo zła na "współlokatorki" za rozpylenie męskich perfum w pokoju, na wpół śpiąca z zamkniętymi oczami mówiłam do nich o bólach głowy, które nie pozwolą mi zasnąć. Wtedy usłyszałam słowa "Stary, to dziewczyna" - to od razu wyrwało mnie ze snu. Patrzę... leżę w łóżku, ale u chłopaka, do którego wzdychało pół obozu.
Tak właśnie dowiedziałam się, że lunatykuję ;)

#mJm5u

Jakiś czas temu będąc na imprezie poczułem potrzebę skorzystania z toalety, ale ponieważ wszystkie męskie były zajęte, poszedłem do damskiej.
Otworzyłem pierwszą lepszą kabinę i zastałem tam na wpół żywą dziewczynę. Próbowałem jakoś do niej dotrzeć, ale totalnie nie reagowała, pewnie ktoś jej coś dosypał...

Przeszukałem jej kieszenie w poszukiwaniu telefonu, dzięki Bogu nie miała kodu zabezpieczającego, więc mogłem zadzwonić do jej mamy i poinformować ją o zaistniałej sytuacji.
Jak się okazało, jej mama nawet nie wiedziała o żadnej imprezie, a dziewczyna ponoć miała przenocować tego dnia u koleżanki.

Nie wiem, co się z nią teraz dzieje. Wiem tylko, że miała 16 lat, może jednak nikt jej nie zgwałcił i jakoś się trzyma, a może jednak...
Nie wiem, nie chcę o tym myśleć, ale dziewczyny, błagam: pilnujcie się, zwłaszcza w takich miejscach.
Dodaj anonimowe wyznanie