Mój dziadek jest leśniczym. Przez to kim jest latem często spędzałam noce w ambonie (ta taka wieżyczka). Czasami towarzyszyła mi starsza o 10 lat kuzynka. Niedaleko był domek, w którym spali dziadkowie, wujostwo i dwóch dorosłych kuzynów, więc nigdy się nie bałam.
Pewnego lata obudziłam się nad ranem i doszłam do wniosku, że jestem trochę głodna i chce mi się siku, więc narzuciłam na siebie szlafrok i wesoło ruszyłam do domu. (Tu warto dodać, że zapomniałam kluczy). Jeszcze tylko kuzynce powiedziałam gdzie idę, a ona wymamrotała "spoko" i poszła spać dalej.
W połowie drogi usłyszałam szelest, ale myśląc, że to tylko większy zwierzak nawet się nie odwróciłam. Dopiero gdy szelest zrobił się głośniejszy, odwróciłam się za siebie. Zobaczyłam dziewczynkę - młodsza ode mnie, blond włosy, cała potargana, poobijana i brudna, w typowej dziecięcej piżamce, z buzi lała jej się krew. Przerażona wrzasnęłam i zaczęłam uciekać. Dziewczynka biegła za mną.
Jakoś ją zgubiłam i zaczęłam dobijać się do drzwi. Otworzył mi kuzyn, a ja cała zapłakana zaczęłam opowiadać co się stało. Kuzyn obudził wszystkich i razem ze swoim ojcem i dziadkiem wzięli broń (tak na wszelki wypadek) i poszli do lasu po moją kuzynkę.
Moja ciotka (wierząca w różne rzeczy) zaraz zaczęła opowiadać o tym, jak to kiedyś ktoś zabił dziecko w tym lesie i tak dalej.
Kuzyn, dziadek i wujek wrócili po dwóch godzinach z kuzynką i "duchem".
Okazało się, że dziewczynka uciekła z domu po tym, jak jej ojciec alkoholik ją pobił.
Ostatnio niestety złapałam okropne przeziębienie. Katar, kaszel, te sprawy. Jednak poza tym praktycznie straciłam głos, a przy próbach wypowiedzenia się kończyło się na wielkim niepowodzeniu.
Siedząc w domu, poprosiłam moją mamę, żeby zadzwoniła w moim imieniu do przychodni i zarejestrowała mnie na wizytę. Rozpoczęła swoją rozmowę jak typowa Karyna - "Dzień dobry, mam chorą córkę...".
Nie miała pojęcia o co mi chodzi, kiedy płakałam, próbując ze śmiechu nie wypluć własnych płuc :D
Już w dzieciństwie moje życie to była jedna wielka szkoła przetrwania.
Jako około 5-letnie dziecko, wiadomo, uwielbiałam się bawić. Oprócz o rok starszego chłopca nie znałam nikogo z osiedla, więc to nim spędzam czas. I tak pewnego pięknego, słonecznego dnia bawiliśmy się w chowanego. Niestety, po jakimś czasie standardowe kryjówki nam się znudziły, tak więc postanowiliśmy ukryć się tak, że nawet rodzice nas nie znajdą. Padło na osiedlowe kontenery.
Wspięliśmy się po stosiku drewna i weszliśmy do wielkiego śmietnika. Bawiliśmy się szampańsko, ale po kilku minutach kolegę zawołano na obiad. Mała gnida zostawiła mnie samą, mimo nawoływania o pomoc. On, jako że był wyższy, wyszedł z kosza bez problemu. Ja niestety nie mogłam sobie poradzić. Próbowałam wspiąć się po kupie śmieci, ale moje krótkie nóżki nie sprostały zadaniu.
Skończyło się na tym, że znalazł mnie kolega rodzeństwa. Zastanawiam się, kto miał bardziej zdziwioną minę. On, kiedy idąc spokojnie wyrzucić śmieci usłyszał płacz i wyciągał zasmarkaną dziewczynkę, czy moja starsza siostra, gdy ów kolega zapukał do drzwi z pytaniem "Czy to twoja siostra? Bo znalazłem ją w śmietniku"...
Jestem młoda, mam 15 lat.
Zdiagnozowano u mnie bardzo rzadki nowotwór macicy - nie jest złośliwy, ale niesie ze sobą bardzo, ale to bardzo krwotoczne miesiączki.
Obecnie czekam na operację. Jestem teraz w trakcie miesiączki (6 dzień).
Przez te 6 dni poziom hemoglobiny spadł mi do 8,3 (co oznacza bardzo szybką i dużą anemię), jakieś 20 minut temu wróciłam ze szpitala (2 dni leżałam i dostawałam krew).
Plan był taki, żebym jutro mogła iść do szkoły chociaż na jeden dzień (potem będą wzywać na operację).
Jednak się po prostu boję... Wystarczyło 10 minut, TYLKO 10 MINUT jazdy w samochodzie (a więc siedzenia), żeby po wstaniu dosłownie ze mnie wystrzeliło... Poleciało mi po nogach, dosłownie całe nogawki czerwone. Ale najlepsze zaczęło się w domu - jak tylko usiadłam na kibelku, pojawiło się to, czego najbardziej nie chciałam - skrzepy. Ale nie takie małe skrzepy krwi, moje skrzepy są wielkości dłoni, te największe wielkości zaciśniętej pięści.
Leciały przez 10 minut, potem poszłam w końcu do pokoju, jednak wróciłam po 3 minutach - krew leciała ciurkiem, a po chwili to obrzydliwe uczucie i spadł właśnie taki wielkości pięści - chlupnęło tak, że krew nakapała na powierzchni całej łazienki.. To było jak odkorkowanie - za tym największym skrzepem pojawiała się fala mniejszych i trwała jakieś 5 minut.
Naprawdę chcę iść jutro chociaż na jedną lekcję, ale jestem pewna, że po 45 minutach nie będę mogła ze wstydu wstać z krzesła (nie umiem ocenić, kiedy skrzepy się pojawią, więc nic nie dałoby poproszenie o pójście do łazienki).
Prawdopodobnie wytną mi całą macicę, z jednej strony jestem tym przerażona, jednak nie tym, że nie będę mogła mieć dzieci, a utratą hormonów i ich przyjmowaniem, a z drugiej to po prostu nie chcę jej mieć, nie chcę już przeżywać tych okresów (one potrafią trwać do 12 dni, z czego każdy tak obfity, jak opisałam).
Mój nauczyciel od angielskiego zawsze chwalił się, że jego rodzina jest idealna, że wszyscy są ułożeni, zawsze kładł zdjęcie swojej uśmiechniętej rodziny na biurku i tak dalej. Jednocześnie mówił, że homoseksualizm, biseksualizm i aseksualizm biorą się z patologicznych rodzin.
A teraz wyobraźcie sobie jego minę, gdy zobaczył mnie - swojego byłego ucznia - całującego się z jego synem :D
Mieszkam w cudzie zwanym starym budownictwem, jeszcze częściowo do remontu.
Przyszła kolej na łazienkę. Jak wygląda sytuacja - na wierzchu odpływ od WC żeliwny, klejony żywicą, malowany 800 razy, estetyki zero. Przy remoncie wypadałoby taką rurę wymienić już na PVC. Majster robić tego nie mógł, więc poszedłem do spółdzielni. Przyszedł hydraulik, patrzy i mówi: Panie, ale z tej rury nic nie leci, póki dobra, to nikt tu nic nie wymieni.
Mówię, że coś musi się dać zrobić, toż nie będę remontu odwlekać przez takie coś, a zabudować tego też strach. No więc wziął hydraulik żabę, puknął w dwóch miejscach, że odpadła farba, wody z kranu wziął i psiknął w świeży wyrąb, lekki zaciek się zrobił i zabarwił na brązowo. Zrobił dwa zdjęcia, a do karty zgłoszenia wpisał, że uszkodzony pion.
Swój chłop :D
Powiem nieskromnie - mam bardzo ładną dziewczynę. Jestem o nią trochę zazdrosny, chociaż nigdy nie dała mi ku temu powodów. Cóż - moja ukochana pracuje w zawodzie, w którym ma kontakt z wieloma ludźmi, w tym i z imprezowiczami, którzy czasem do niej zagadują licząc na szybki romans. Jest hostessą.
Ostatnio trochę mnie ten fakt męczył, więc postanowiłem zapytać ją wprost, czy daje swój numer innym facetom i czy zdarza się jej korespondować z jakimiś fraglesami.
Z jednej strony ufam jej, ale z drugiej, no cóż - to chyba normalne, że trochę się niepokoję...
Odparła, że owszem - wielu gości prosi ją o numer, ale zazwyczaj albo odmawia, albo daje im telefon do jakiejś swojej koleżanki, aby ją strollować. "Nie uwierzę, dopóki nie zobaczę" - burknąłem bezmyślnie i uspokojony zmieniłem temat.
Od tygodnia codziennie wydzwaniają do mnie jacyś goście z nieznanych mi numerów. Dostałem też kilka sprośnych SMS-ów, zaproszenie do sauny i dwa zdjęcia czyjegoś wacka...
W 3 klasie liceum mieliśmy koleżankę zagrożoną z wielu przedmiotów - między innymi z języka polskiego. Nauczycielka dała jej szansę poprawienia ocen i kazała napisać wypracowanie.
Gdy nauczycielka zobaczyła pierwsze zdanie, już wiedziała, że jednak zakończy się na jedynce. Brzmiało ono tak: "Izabela Łęcka, główna bohaterka powieści Wesele...".
Moja matka wciąż narzeka, że nie mam jeszcze dzieci. Za to z mojej młodszej siostry jest bardzo dumna, ponieważ ona ma już syna.
To nic, że Emilia (siostra) ma 14,5 roku.
To nic, że ojciec dziecka ma 22 lata i słuch o nim zaginął po tym, jak tylko dowiedział się o ciąży.
Jak ma na imię dziecko? Brajan, a jakżeby inaczej!
Ja mam 16 lat i jeszcze niedawno zamierzałam przedstawić matce moją dziewczynę, ale po jej wyczerpującej, obfitej w rozmaite wulgaryzmy przemowie o homoseksualizmie, wolę tego nie robić.
U mnie w szkole nauczyciele często urządzają konkursy.
Kiedyś zorganizowali konkurs wiedzy o Harrym Potterze (tylko pierwszy tom).
Zajęłam pierwsze miejsce.
W nagrodę dostałam... Tak, pierwszy tom Harry'ego Pottera.
Dodaj anonimowe wyznanie