Kiedy zaczęły mi rosnąć piersi, przeżywałam lekką traumę.
Jako dziecko nie wiedziałam, jak wygląda proces wzrostu piersi, jednak wiedziałam, że rak piersi objawia się takimi grudkami, które można wymacać. I że można na niego umrzeć.
Gdy moje ciało stwierdziło, że dojrzewanie powolutku można zaczynać, ja myślałam, że dostałam raka. Zaczęłam się modlić do Boga, nakazałam sobie co tydzień odmawiać różaniec, a jak nie, to za karę 10 różańców w kolejnym tygodniu.
Myślałam, co to będzie z rodzicami, jak się będą czuli po mojej śmierci i jak to jest umierać. Pogodziłam się z losem, ale rodzicom nic nie mówiłam, żeby ich nie martwić.
Z różańcem skończyłam po 2 miesiącach, bo mi się już nie chciało. A pewności, że raka nie mam, nabrałam po jakimś roku.
Co niewiedza robi z wyobraźnią dziecka...
Ludzie chyba próbują mnie uświadomić, że mam depresję. Własny tata podejrzewa mnie o zażywanie narkotyków przez to, że po powrocie do domu miałam dobry humor.
Jestem totalnie zapracowanym człowiekiem. Specjalizuję się w bardzo specyficznej dziedzinie, a prócz mnie w Polsce jest tylko jeden człowiek o podobnej wiedzy - aczkolwiek doświadczeniem prześcigam go o jakieś pięć-siedem lat. Lubię swoją pracę, jestem w niej dobry, zarabiam olbrzymie pieniądze i wiele więcej do szczęścia mi nie potrzeba.
Jednak zaczynałem jako jeden z wielu. Dużo pytałem, może nawet nachalnie wkręcałem się w każde zadanie, byłem wszędzie i o każdej porze. Zaznajomiłem się z każdym programem, poznałem wszystkie maszyny, wiedziałem kto, kiedy, gdzie i dlaczego. Byłem niezastąpionym pracoholikiem - i bardzo mi to pasowało. Nadal pasuje.
Firma się rozwijała, ja też. W końcu nadszedł moment, w którym proporcje się zmieniły - to ja się rozwijałem, a firma przy okazji. Osobiście wyszukiwałem najcięższe oferty, a potem kierowałem projektem. Robiłem to dla własnej satysfakcji, nie ukrywam, że podziw ludzi dookoła mi się podobał. Lubię być szanowanym autorytetem, lubię podejmować decyzję i lubię odpowiedzialność.
Ale nawet ja jestem człowiekiem i raz na pięć lat potrzebuję tygodnia urlopu. Jest jeden problem.
Jestem niezastąpiony. Zwykle nawet jak mam urlop - i tak pracuję w pełnym wymiarze. Z własnej woli. Ale kiedy nadszedł w końcu moment w którym chciałem odpocząć, zresetować się, odciąć, nie myśleć - wciąż musiałem być pod telefonem. Wciąż musiałem podejmować decyzje. Zacząłem czuć znużenie - nawet kiedy nadchodzi noc, a ja idę spać, telefon może w każdej chwili zadzwonić, a laptop musi być obok. Byłem w pułapce w której sam się zamknąłem i którą nawet lubiłem - ale brak urlopu od dobrych siedmiu lat, olbrzymia odpowiedzialność i stres mocno mną zachwiały.
Ale znalazłem sposób, nie muszę się już bać o moją psychikę.
Namówiłem zarząd i prezesa do przyjmowania ofert z niemal każdego kontynentu - najbardziej lubię Amerykę i Australię. Dlaczego?
Bo lecę tam ponad 10 godzin. Wtedy nikt niczego ode mnie nie chce. Nikt nie ma prawa zadzwonić, nie można mnie oskarżyć o zaniedbanie, ja sam nie muszę się winić. To tylko 10 godzin, ale dla mnie to aż nadto, żeby pozbyć się całego stresu, zrelaksować się od głowy po czubki palców. To dla mnie lepsze niż seks, lepsze niż cokolwiek innego. Tak bardzo to lubię, że pracuję jeszcze ciężej pomiędzy lotami, tak żeby było ich coraz więcej i żeby w trakcie nie musieć się o nic martwić.
A, i całkiem przypadkiem wybieram zawsze pierwszą klasę ze wszystkimi dodatkami jakie mogę wynaleźć, zawsze w liniach które mają wygodniejsze miejscówki, lepsze jedzenie, fajniejsze gadżety. A za moje comiesięczne 20 godzinne wakacje za każdym razem płaci pracodawca.
Chociaż w sumie i tak mu się opłaca :)
Kiedy byłam dzieckiem kłóciłam się z innymi, że Polska i Opole to to samo.
Kiedy nie mogę zasnąć, myślę o ziemniakach. Wyobrażam sobie jak je obieram i robię z nich frytki, to mnie tak uspokaja, że zasypiam w 3 minuty.
Mam okres. Dzisiaj rano poszłam pod prysznic. Wycierałam się stojąc w brodziku, żeby nie ubrudzić podłogi krwią. Wycierałam akurat plecy, kiedy na brodziku zauważyłam wielkiego pająka. Uciekłam nago do salonu, który znajdował się najbliżej łazienki, wzięłam klapka, którym chciałam zabić tego wstrętnego pająka i szybko wróciłam się do łazienki. Podeszłam do prysznica, schyliłam się i już brałam zamach, kiedy okazało się, że pająk to tak naprawdę krew, która uderzając o brodzik rozmyła się i stworzyła wokół siebie sześć linii wyglądających jak nogi pająka.
Uważajcie na okresowe pająki - mogą być wszędzie.
W wieku 10 lat wierzyłam, że poranna i wieczorna modlitwa zdziała cuda i Pan Bóg spełni każde moje życzenie. Jednak jako nietypowe dziecko, zamiast poprosić o wyjazd do Disneylandu albo gadającego kucyka, codziennie modliłam się, aby przestać obgryzać paznokcie.
PS. Po 5 latach spełniło się moje życzenie.
Na początku chcę zaznaczyć, że nie jestem jakimś paskudnym, rozwydrzonym bachorem. Jedynie od czasu do czasu zdarzy mi się odwalić coś głupiego, ale tak to chyba ma każdy.
Dla rodziców zawsze byłam "okropnym" dzieckiem. Dlaczego? Bo nie działają na mnie kary. Można mnie bić paskiem przez kilka godzin, a moją jedyną reakcją będzie ziewnięcie. Zabranie telefonu? Spoko, mam tablet. Tablet też znika? Mam laptop. Laptop też? Spoko, są jeszcze książki. Książki też? Idę do koleżanki. Nie mogę? No to idę rysować. Nie mogę? No to pouczę się na biologię, bo lubię. Że nie wolno mi? No to uszyję coś.
Wysyłanie do pokoju? Spoko, pójdę się przespać.
Zabranie drzwi? Spoko, zamontuję sobie nad nimi zasłonę.
Zabranie zasłony? Spoko, zrobię prowizoryczne drzwi z kartonu, paru gazet i taśmy.
Zabranie prowizorycznych drzwi? Spoko. I tak nie mam nic do ukrycia.
Że nie mogę zjeść kolacji? Spoko. I tak nie jestem głodna.
Obrazisz się na mnie i nie będziesz odzywać? Spoko. Za kilka dni zapomnisz.
I tak mam od dziecka do teraz
.
Gdzie tu jakieś anonimowe wyznanie? A bo widzicie... czasami głupio mi, że nie potrafię przeżywać tych kar. A jeszcze bardziej głupio robi mi się, gdy widzę, jak brat obrywa za mnie, bo rodzice muszą na kimś rozładować gniew.
Wyznanie dla ludzi o mocnych nerwach.
Mam 36 lat. Mieszkam sam i z mieszkania wychodzę tylko gdy muszę. Nie mam dwóch małych palców i lewego ucha. Straciłem je w pracy.
Gdy skończyłem studia, postanowiłem wraz z kolegą wyjechać do pracy do Holandii. Najpierw sami, żeby coś nagrać, ogarnąć i ściągnąć do siebie swoje dziewczyny. Gdy dotarliśmy na miejsce szybko okazało się, że coś jest nie tak. Gdy z samego rana do naszego pokoju wparowali trzej faceci z bronią wiedziałem, że to nie wróży nic dobrego. Zabrali nam dosłownie wszystko poza bielizną, którą mieliśmy na sobie. Ogolono nam głowy i pobrano krew, po tym rzucili nam kombinezon roboczy i kazano wyjść na dwór. Upał niemiłosierny... Wraz z nami było jeszcze ok. 12 innych chłopaków w naszym wieku.
Przez 3 miesiące byliśmy wykorzystywani jako darmowa siła robocza. 7 dni w tygodniu po 14-15 godzin. Robiliśmy na roli. Wtedy mój kolega zniknął i to był ostatni raz, gdy o nim słyszano. Postanowiłem uciec. Złapali mnie pół godziny po tym, jak uwierzyłem, że uciekłem. Za karę straciłem palec. Dwie kolejne próby pozbawiły mnie drugiego palca i ucha.
Czas mijał, dni stawały się jednym, długim dniem. Czas stracił znaczenie, ale wiedziałem, że minęło sporo czasu, gdyż pogoda zaczęła się zmieniać na jesienną. Czyli jakieś 5 miesięcy niewoli. Przyszła zima i gdy myślałem, że gorzej być nie może, zostałem sprzedany za 200 euro. Kupiła mnie właścicielka domu dla psychopatycznych zboczeńców, bo zwykłym burdelem tego nie można nazwać. Spędziłem tam tydzień, może dwa, nie widziałem słońca, więc nie byłem pewien. Byłem zmuszany do obrzydliwych czynności, o których nie napiszę.
Wtedy nadarzyła się okazja, jeden z klientów chciał mnie wynająć do domu. Gdy tam już byłem, skorzystałem z okazji, przywaliłem mu krzesłem, gdy akurat się odwrócił i zacząłem biec. Biegłem aż straciłem ostatnie siły i wtedy zacząłem biec jeszcze szybciej. Dotarłem do jakiejś wsi, tam zadzwoniłem na policję i w krótkim czasie trafiłem do ambasady polskiej.
Całe dochodzenie, śledztwo, szukanie pozostałych nie przyniosło dosłownie nic. Spędziłem pół roku w psychiatryku nim znaleziono ślad, który uwiarygodnił moją opowieść, dzięki temu mnie wypuszczono i oddano rodzinie pod opiekę. Nie umiałem z nimi żyć, chciałem być sam, więc wróciłem do swojego mieszkania.
Ta dziewczyna, która miała do mnie dojechać, zapomniała o mnie po 3 miesiącach od wyjazdu. Z mojego telefonu wysłane były SMS-y do niej i rodziny... Do niej, że zrywam, a do rodziny, że wszystko OK. Rodzina nie uwierzyła i szukała mnie, ale nic to nie dało. Dziewczyna już pewnie ma nowe, lepsze życie, więc nie nawiązałem z nią kontaktu, choć była źródłem nadziei w tych czarnych miesiącach.
Wszystko było zorganizowanie przez Polaków. Polak Polakowi. Polak zniszczył swojego rodaka. Czuję wstręt do samego siebie i nic nie pomaga. Uważajcie...
Jakiś czas temu spieszyłam się do lekarza. Ściągając w przychodni kurtkę zauważyłam, że ludzie dziwnie się uśmiechają.
Okazało się, że w pośpiechu założyłam kurtkę na stanik.
Dodaj anonimowe wyznanie