Pająk ninja.
Ubzdurało mi się swego czasu pomalować podłogę w kuchni. Co też uczyniłam. Następnego dnia rano dokonuję oględzin i co? Pająk. Ogromny skubaniec przykleił się do podłogi centralnie przed kuchenką gazową. Myślę sobie - nic to. Pewnie od oparów emalii już nie żyje. Jednak dla pewności zostawiłam go przyklejonego na tydzień.
Wyobraźcie sobie moje przerażenie, kiedy podeszłam do niego ze zmiotką i szufelką, a ten po szturchnięciu zaczyna uciekać. Makabra.
Cały tydzień stał żywy, przyklejony i mnie obserwował. Do tej pory mam dreszcze, jak o tym myślę.
Kilkanaście lat temu, kiedy byłam w LO, zaczęłam chodzić na treningi pewnej sztuki walki. Ponieważ już jako dziecko umiałam puszczać bąki na zawołanie i wypierdywać fragmenty znanych utworów, wszelkie skłony, brzuszki etc. budziły we mnie ogromny lęk, że puszczę soczystego, okropnego, śmierdzącego, a przede wszystkim głośnego bąka podczas tego typu ćwiczeń. Starałam się ćwiczyć zatem na ściśniętym zwieraczu.
Pewnego dnia ćwiczący niedaleko mnie nowy chłopak, który dopiero co dołączył do grupy, podczas robienia ciągu ćwiczeń polegającego na przeplataniu jednego mostka i serii pięciu brzuszków, zrobił właśnie to, czego ja obawiałam się już wiele tygodni - podczas brzuszków "wypierdział melodię". Bardzo głośno. Miała ona charakterystyczny rytm, który szybko skojarzył mi się ze znanym wówczas utworem. Wybuchnęłam nieopanowanym śmiechem, co oczywiście rozluźniło mój zwieracz. Wypierdziałam wtedy naraz chyba wszystkie zaległe melodie z kilku tygodni.
Z zażenowania szybko przeszłam z robionego właśnie brzuszka do mostka. Z całym impetem z siedzenia wygięłam się do tyłu - zapomniawszy o wystawieniu do tyłu rąk. Pieprznięcie mojej głowy o deski musiało być słyszalne na całej dzielnicy.
Oczywiście natychmiast wszyscy zlecieli się patrzeć, czy ze mną wszystko OK. Był pomysł - może karetka, może coś tam. Ale twardo mówiłam, że wszystko OK, zażenowana poświęcaną mi uwagą.
Następnej nocy wylądowałam na IP z rozpoznaniem wstrząśnienia mózgu.
Kiedy pani dr zapytała jak to się stało, zaczęłam się histerycznie śmiać i tak wypierdziałam dalszy ciąg melodii, który mi się skojarzył z Marszem Torreadora.
Mina lekarki sprawiła, że zaczęłam śmiać się jeszcze bardziej.
Tej nocy wypierdziałam chyba wszystkie znane mi utwory...
PS Dalej ćwiczę. Ale zmieniłam dietę i nie jem glutenu- pomogło!
Kilka dni temu jadę autobusem. Wsiada babeczka z chłopcem na wózku. Dziecko niepełnosprawne. Jakiś autyzm czy coś. Postawiła wózek naprzeciwko maszyny do kupowania biletów. Odwróciła na chwilę wzrok. Nagle dziecko z impetem walnęło głową w maszynę.
Mogłoby się zdawać, że zrobiło to specjalnie Ja, kątem oka, zobaczyłam tylko zdezorientowaną twarz chłopaka, język wywalony na zewnątrz i oczy wychodzące z orbit. Matka od razu się nim zajęła. Głaskała i uspokajała.
Sęk w tym, że ledwo powstrzymałam się od śmiechu. I od tych kilku dni, za każdym razem jak sobie o tym przypomnę, to chce mi się śmiać.
Zabijcie mnie, ale to było takie komiczne!
Moja mama nie miała dzisiaj chyba pomysłu na awanturę, ale że tradycje trzeba pielęgnować, więc dzisiaj obraziła się na mnie i ochrzaniła za moją niską wagę.
Szkoda, że od siedmiu lat ważę tyle samo i nie rosnę...
Czy to da się jeszcze leczyć?
Mój nowy nauczyciel WOS-u ma przez prawie całą lekcję zamknięte powieki. Tłumaczy się tym, że "oczy otwiera tylko dla Maryi i swojej żony".
Ponadto nie patrzy na dziewczyny nawet gdy je odpytuje, ponieważ grzechem jest patrzenie na płeć przeciwną, będąc w związku małżeńskim.
Ostatnio przeczytałam wyznanie, w którymś ktoś mylił Leonarda DiCaprio z Leonardem da Vinci w wieku 12-15 lat.
Powiedziałam o tym mojemu narzeczonemu. Odpowiedział "I co? Ja też nie rozpoznaję ich obrazów".
Ma 21 lat...
Nie czuj się gorszy, ktoś zawsze ma bardziej sfazowane życie.
Gdy chodziłam do podstawówki, jako dziecko, wiadomo, miałam czasem głupie pomysły...
Na przerwie w szkole założyłam się z kumplem o to, kto lepiej potrafi wymusić pierdnięcie. Stawka była wysoka, więc się starałam.
Tak bardzo się starałam, że [dosłownie] gówno z tego wyszło...
Od jakiegoś czasu zacząłem zapuszczać sobie zarost. Głownie dlatego, że nie chciało mi się golić, ale też dlatego, że w filmach faceci super wyglądają z wąsami, brodami itp.
Od samego początku spotkało się to z dezaprobatą całej rodziny. Babcia kazała mi zgolić koper. Mama cały czas mówiła, że wyglądam głupio, siostra się śmiała. Ale to nadal nie zmieniło mojej chęci do noszenia zarostu!
Do czasu, aż spotkałem mojej mamy przyjaciółki córkę w wieku 10 lat, która popatrzyła na mnie, powiedziała, że wyglądam jak głupek z tymi włosami pod nosem. Odpowiedziałem jej dorośle, że sama wygląda głupio z tymi włosami na głowie, pojechałem do domu i się ogoliłem.
Dawno mi tak smutno nie było. ;(
Pracuję w hotelu jako pokojówka. Zaczęłam stosunkowo niedawno, więc wszystko wciąż jest dla mnie nowe i stresujące...
...do tego stopnia, że ostatniej nocy, gdzieś pomiędzy 2 a 3, przez sen wyrwałam mojemu chłopakowi poduszkę spod głowy i zaczęłam zdejmować z niej poszewkę, bo byłam pewna, że jestem w pracy i zaraz szefowa znów przyjdzie ochrzanić mnie, że za wolno sprzątam. :D
Siedzę w autobusie.
Patrzę przez okno...
O nie! Jakiś chłopak żegna się z dziewczyną, rozkłada ręce, chce ją ewidentnie przytulić, a ta... zbija mu piątkę.
Współczuję, kolego :D
Dodaj anonimowe wyznanie