Jak byłam dzieckiem (lat około 7), kochałam pić kawę. Nie taką zwykłą, tylko takie cappuccino w proszku (może ktoś kojarzy). Rodzice czasami je kupowali, było ono sprzedawane w plastikowych opakowaniach z zamknięciem strunowym.
Chcąc pochwalić się mojej młodszej koleżance, jaka to jestem dorosła, zaproponowałam, że zrobię jej kawę.
Zaczęłam szukać ukochanego cappuccino, ale plastikowych torebek nie mogłam nigdzie znaleźć. Znalazłam za to metalową puszkę, podobną do tej, do której rodzice czasem przesypywali kawowy proszek. Niestety, w środku były tylko śmieszne plastikowe kwadraciki z sympatycznym kogutkiem.
Pomyślałam, że to pewnie jakaś nowa kawa (wiecie, kogutek = poranne pobudzenie itp.).
Odpakowałam te kwadraciki i wyciągnęłam... prezerwatywę. Nie wiedząc, co to było ani do czego służy, wrzuciłam nieszczęsnego kondoma do kubka i zalałam go wrzątkiem.
Po dłuższej chwili, gdy kawa nie została zaparzona, pobiegłam po wujka.
Zobaczył on co zobaczył i z pokerową miną powiedział, że nie wie co to jest i będę musiała o to zapytać rodziców.
Nie zapytałam, zapomniałam.
O wydarzeniu przypomniałam sobie lata później i podziwiam reakcję wujka.
Nienawidziłam lekcji WF-u, i to jest przyczyna jednej z wielu moich wpadek.
W szkole ponadgimnazjalnej, jeśli ktoś nie chciał ćwiczyć przez cały rok, wymagano zwolnienia od specjalisty.
Tonący brzytwy się chwyta... Bez większego namysłu podliczyłam oszczędności, włożyłam w kopertę i zapisałam się do...
Ginekologa.
Lekarz zażenowany wyrzucił mnie z gabinetu, bo byłam bez mamy i próbowałam dać łapówkę.
A ja tylko grzecznie mówiłam mu "Proszę pana, ja chcę tylko zwolnienie, mam pieniądze"...
Będą hejty, ale co mi tam.
Dwa lata temu poznałem (niech będzie) A.
Zaczęło się od niewinnych życzeń urodzinowych, a skończyło na tym, że pisaliśmy praktycznie bez przerwy 3 dni i 3 noce.
A. zwierzała mi się, jak bardzo źle ją traktują w domu, jak to jest cały czas upokarzana.. moja reakcja była natychmiastowa: wprowadź się do mnie!
No i się wprowadziła. Wprowadziła też swoje porządki, polegające na tym, że przez środek mojej maleńkiej kawalerki była tylko wąziutka ścieżka, wszędzie indziej góry jej ciuchów, kosmetyków, papierów i ona sama - na kanapie przed telewizorem maluje paznokcie.
Raz grzecznie poprosiłem, drugim już ostrzej powiedziałem ''zrób tu porządek, bo jak ja zrobię. to wszystkiego będziesz szukać na wysypisku''. To był błąd. Zaczęły się wyzwiska, że jestem chuj, że jestem taki sam potwór jak jej rodzice (to już wiem na czym polegało złe traktowanie i upokarzanie), że jak ja śmiem jej kazać sprzątać A SAM NIC NIE POSPRZĄTAM (pracowałem po 12h dziennie, nawet nie było kiedy naświnić).
Pałka się przegła, kiedy o tym, jak to źle ją traktuję (pominęła sprzątanie, zastępując je ciężką pracą w polu, do której ją zmuszałem) zaczęła wypisywać do swoich kumpli. Jednego z nich wysłałem na OIOM, kiedy on próbował tam wysłać mnie, i na pełnym wkurwie jej powiedziałem, że jak nie przestanie opowiadać głupot i nasyłać na mnie kolegów, to niech pamięta, że ja też mam kolegów i może się coś stać.
Chyba ją to przeraziło, bo próby wpierdolenia mi za ''wykorzystywanie'' jej urwały się.
Jednocześnie zaczęły się kłopoty finansowe, co oczywiście nie podobało się A. Co chwilę podsuwała mi nowe oferty pracy (mimo że pracę miałem), chyba myślała, że drugi etat wezmę... Na pytanie czemu sama nie znajdzie etatu, tylko mi szuka drugiego, wpadła w szał: ''Bo ty chcesz, żebym ja się męczyła! Żebym pracowała i żebyśmy się w ogóle nie widywali! Jak będę pracować, to sobie inne dupy będziesz sprowadzał!''.
Z mojej strony było krótko: "Idziesz do roboty albo wypierdalaj, nie chcę cię więcej widzieć".
Właśnie odebrała ostatni worek z ciuchami.
Od godziny w końcu święty spokój.
Moja żona zrobiła sobie operację plastyczną w tajemnicy przede mną. Najgorsze w tym jest to, że miała to być niespodzianka dla mnie. Nie wierzyła mi, że kiedy mówiłem, że jest dla mnie najpiękniejsza, to byłem absolutnie szczery, że to nie były takie komplementy tylko żeby było jej miło.
Nie wygląda teraz źle, chociaż tęsknię za tym, jak wyglądała wcześniej. Gdyby zrobiła to dla siebie, nie miałbym z tym problemu. Nie robię jej wyrzutów ani nic podobnego, ale trochę mi smutno, zwłaszcza że ona chyba jest rozczarowana brakiem mojej super pozytywnej reakcji.
Bardziej współczuję zwierzętom niż ludziom. Dlaczego?
Gdy chodziłam jeszcze do podstawówki, byłam prześladowana przez uczniów z gimnazjum. Po kolejnej próbie wyłudzenia ode mnie pieniędzy (byłam spłukana, więc nic im nie dałam. Zostawili mnie wtedy w spokoju. Było to dziwne, ponieważ wcześniej stali przy mnie, dopóki nie załatwiłam tej sumy pieniędzy). Pobiegli, jak się okazało, do mojego domu. Bestialsko zamordowali mi psa. Młotkiem rozwalili mu głowę. Zmasakrowane ciało psa włożyli do worka na śmieci. Zostawili zakrwawiony młotek na miejscu oraz w skrzynce list z groźbami, że będę następna. Po tym wydarzeniu załamana powiedziałam wszystko rodzicom i nauczycielom. Sprawa trafiła na policję. Chłopcy za znęcanie się nade mną i wyłudzanie pieniędzy dostali to, co im się należało.
Ale niestety, to już nie przywróci do życia mojego pieska. Nadal tęsknię...
Mój najlepszy przyjaciel z dzieciństwa, z którym utrzymywałam też znajomość w dorosłym życiu, zginął w tragicznym, koszmarnym wypadku. Przez długi czas nie mogłam się pozbierać. Musiałam brać leki uspokajające.
Przed pogrzebem usłyszałam od mojej mamy: "Tylko nie rycz na pogrzebie, bo ludzie pomyślą, że byłaś jego kochanką".
Jestem zdegustowany pomysłem, który narodził się w mojej jeszcze dziecinnej główce kilkanaście lat temu.
Przechodząc do sedna. Przez kilka dni wchodziłem rozebrany do rosołu na parapet i wymachiwałem małym turboptysiem do przechodzących ludzi i przejeżdżających samochodów.
Mam nadzieję, że nikt tego nie zobaczył :/
Mam 16 lat i od pięciu lat mam dziwny problem. Otóż nie lubię wychowania fizycznego. Boję się o tym mówić, bo ludzie uznają mnie za leniwą małpę. W domu ćwiczenia nie są problemem. Rowerek stacjonarny, brzuszki, przysiady - wszystko jest OK, ale tylko gdy nikt mnie nie widzi, nawet rodzice. W szkole zawsze byłam wybierana na końcu, bo piłki podczas gry w siatkówkę podbić nie umiem, można nawet powiedzieć, że się jej boję. W koszykówce nie umiem trafić do kosza, przewroty źle wyglądają w moim wykonaniu.
Nawet na rower nie wychodzę, bo boję się, że ktoś mnie zobaczy i będzie się śmiać. Znienawidziłam WF w piątej klasie szkoły podstawowej, ponieważ podczas skoku przez skrzynię niefortunnie się odbiłam i prawie złamałam kręgosłup, wszyscy się śmiali, wuefista krzyczał, że to moja wina (wina może i moja była, a drzeć się nie powinien), ja płakałam, bo nie potrafiłam złapać oddechu i nic nie widziałam przez chwilę. Teraz w technikum z różnych powodów mamy WF z chłopakami oraz inną klasą na sali.
Nie wiem, czy to fobia, ale marzę o zwolnieniu całorocznym z wychowania fizycznego lub lekcjach, gdzie jesteśmy tylko ja i wuefistka, żeby nikt nie widział, jaką niezdarą jestem.
Pewien chłopiec naśmiewa się z mojego syna i mówi wszystkim w szkole, że jest adoptowany. Tylko dlatego, że ja pracuję w domu dziecka.
Dodam, że syn nie jest adoptowany.
A najlepsze/najgorsze jest to, że to właśnie chłopak, który śmieje się z mojego syna jest adoptowany i nie ma o tym bladego pojęcia...
Pewnego słonecznego dnia, jak zwykle nudnego, postanowiłam zajrzeć na olx. Jako że razem z kolegą nie grzeszymy rozumem, nie mogło się to dobrze skończyć. Otóż co znaleźliśmy w dziale za darmo? Dwa stare wózki inwalidzkie. W sumie to czemu by nie wziąć? Zawsze byliśmy ciekawi, jak to jest na nich jeździć.
Odebraliśmy je, wyczyściliśmy i w drogę. Podjechaliśmy na most. Pod górkę jeszcze jakoś poszło, ale z hamowaniem gorzej. Stoi grupka ludzi, ja próbuję się nie śmiać i jakoś zjeżdżam, a kolega... Kolega zapoczątkował małą katastrofę :') Wjechał w słupek i wyklinając 5 minut wykręcał, po czym z rozpędu z akrobatyką godną szybkich i wściekłych wyleciał na kilka metrów do przodu na trawę.
Ludzie przerażeni lecą pomóc, a on wstał, otrzepał się, stwierdził "pierdolę, nie jadę", zabrał wózek i poszedł :D
Nigdy nie widziałam lepszego wyrazu twarzy u ludzi. Żeby hejtów nie było dodam, że ciekawość zaspokojona, a wózki trafiły do potrzebujących :)
Dodaj anonimowe wyznanie