Jak byłam dzieckiem, bardzo często jedynym posiłkiem jaki jadłam w ciągu dnia był obiad w szkole. W domu bardzo często nic nie było. Ryżu, makaronu, kaszy - nic, co by można było zjeść. Pamiętam, jak sprawdzaliśmy czasem kilka razy w ciągu dnia, czy może czegoś nie przegapiliśmy, jakiejś zagubionej paczki groszku albo słoika z korniszonami. Czasem chodziłam do koleżanki i wpatrywałam się z zaciśniętym gardłem jak je obiad, wstydząc przyznać się, że od wielu godzin sama nie jadłam. Czasem jej mama mnie czymś częstowała, ale zazwyczaj siedziałam na klatce, czekając aż skończy obiad i będziemy dalej się bawić.
Moi rodzice nie umieli dysponować pieniędzmi. Pojawiały się nieregularnie, a skromna pensja nie wystarczała czasem na rachunki, każdą dodatkową kasę wydawali w ciągu chwili na kawę, papierosy, za duże zakupy, które pożeraliśmy w ciągu chwili. Kawa i papierosy to była podstawa funkcjonowania rodziców.
Dosyć szybko zaczęłam kraść pieniądze rodzicom, żeby kupić sobie śniadanie w drodze do szkoły. Mama nie robiła nam śniadań. Z reguły spała do wczesnych godzin przedpołudniowych. Potem zaczęłam kradzione pieniądze chować po domu. Kiedy kończyło się jedzenie, 10-11-letnia ja wyciągałam pieniądze i kupowałam chleb, ser, pasztet. Potem kradłam też papierosy i chowałam je w różne miejsca, żeby wydzielić mamie kiedy już ich nie będzie miała i będzie płakać, że nie ma pieniędzy.
Mama zawsze z dumą podkreślała, że nie korzystamy z pomocy opieki społecznej, bo rodzice byli na to za dobrzy i zbyt wykształceni.
Dziś lękiem napawa mnie myśl, że może skończyć się jedzenie w domu, że go zabraknie. Kupuję w nadmiarze suche rzeczy: ryż, makaron, kaszę, pasztety. Trzymam skitrane w szafkach. Właśnie pochowałam banknoty, tak samo jak co miesiąc, w różnych miejscach w domu - na wypadek jakby zabrakło pieniędzy.
Zdziwilibyście się, jak często znajduję zapomnianą kasę w różnych puszkach, książkach, kopertach... to silniejsze ode mnie.
Choruję sobie. Na serduszko. Na tyle poważnie, że nie mogę iść do "normalnej" pracy, w związku z czym pracuję jako wolny strzelec; najczęściej w domu, ale czasem udaję się do siedziby firm, z którymi działam, celem omówienia detali.
W jednej z tych firm jest sobie Alvaro. Ach, cud miód malina chłopaczyna! Czarny lśniący włos, skóry brąz, oczu błękit. Kaloryfer jak się patrzy, ten styl, głosu ton... No kisiel Słodka Chwila w gaciach. Oczywiście, zdaniem Alvaro.
Masa kobiet do niego wzdycha, to fakt. Jeszcze więcej się dobrodusznie śmieje, bo paw przy Alvaro to skromniś malutki. Kobiety nie są mu potrzebne do związku. Nie są mu nawet potrzebne do seksu. Kobiety istnieją po to, by Alvara podziwiać, powtarzać mu codziennie, jaki jest cudowny. Szeptać do kształtnego uszka komplementy, jak to bezbłędnie dobrał koszulę do głębokiej purpury prążków na spodniach. Tak - kobiety to dla Alvara gadające lustra.
Z firmą tą pracuję od trzech lat. Alvaro jest tam jakieś półtora roku. Co przychodzę na spotkanie z szefami, Alvaro pręży mięśnie, aż koszula trzeszczy. Mijam go, krztusząc się ze śmiechu, zwykle dosyć szybko. Nie chcę, żeby usłyszał chichot, uchowaj Boże. Jeszcze mu psychika siądzie.
Kilka dni temu trochę źle się czułam, nic tragicznego. Akurat wypadał termin spotkania w firmie Alvara. Mimo iż większość ludzi jest tam powiadomiona o mojej przypadłości i z odwołaniem nie byłoby kłopotu, postanowiłam nie wydziwiać. Przezornie zamówiłam taksówkę.
Kilka minut po dotarciu na miejsce poczułam się znacznie gorzej. Oparłam się o futrynę, gdy nagle wyrósł przede mną Alvaro, swym nadęciem testując szwy kolejnej koszuli. Jego ciężkie perfumy dokonały pełni dzieła - ostatnie, co pamiętam, to jakieś mamrotanie o butach...
Zemdlałam.
Wezwano karetkę, powiadomiono mojego męża, nic mi nie jest, jak widać :). A wczoraj dowiedziałam się, że niechcący spełniłam dobry uczynek przedświąteczny - szczęśliwy Alvaro opowiada każdemu, kto chce słuchać, jak to kobiety mdleją na jego widok...
Niech mu się dobrze wiedzie! :)
Ludzie mają różne rytuały przed pójściem spać. Co robię ja? Płaczę.
Moje dzieciństwo było wspaniałe, nie mam żadnej traumy, żadnych lęków, żadnej niespełnionej miłości, słowem, nie mam żadnych powodów, żeby co noc zalewać się łzami. A jednak z jakichś powodów robię to niemal codziennie, pomagają mi w tym filmiki na YouTube, piosenki czy nawet sama wyobraźnia. To mnie w jakimś stopniu wycisza, niweluje stres, po prostu oczyszcza.
Nikt o tym nie wie, bo jak wyjaśnić komuś, że każdej nocy przed snem potrzebuję się wypłakać bez jakiegoś konkretnego powodu? Mam 22 lata i jestem facetem.
Historia sprzed lat.
Sala komputerowa na pewnej uczelni w Polsce. Sala służy jako kafejka bezpłatna dla studentów. Pracują też tam sami studenci, studenci też są administratorami sieci, ogólnie rodzinna atmosfera panuje. Jeden z administratorów, który trzyma pieczę nad serwerami dwa piętra wyżej, skąd rządzi naszym małym królestwem, zaszczycił nas swoją osobą. Ogólnie rozmawiamy, wygłupiamy się, śmiejemy.
Wchodzi szef szefów, przełożony, pracownik uczelni, i zwraca się do naszego admina.
- Panie X, a czy zrobił pan to, o co prosiłem?
- Tak.
- Właśnie patrzyłem na komputerze i mi jeszcze nie działa.
- Dziwne, u mnie działa.
- Sprawdzę .
Jak dobrze domyślacie się, w gwarze programistów odpowiedź admina oznacza "O k...! Zapomniałem". Jak tylko szef wyszedł, nasz admin wyskoczył jak poparzony z sali. Po kilku minutach wrócił, dosłownie minutę po nim wchodzi szef i mówi, że rzeczywiście działa.
W czasie jak szef doszedł do windy, zjechał na dół zapalić (przed budynkiem) i doszedł do swojego stanowiska (połączonego z serwerem), admin wbiegł po schodach dwa piętra, zrobił to o czym zapomniał i wrócił do nas. Klatka schodowa jest naprzeciwko sali komputerowej, więc został niezauważony przez szefa stojącego przy windzie (info dla czepialskich).
Co motywuje do działania najbardziej? Terminy ;)
Od jakiegoś roku mój ojciec stwierdził, że ja i moja mama, która nie pracowała, bo zajmowała się domem, nie zasługujemy na nic. Więc od tych paru miesięcy często wracał pod wpływem alkoholu i robił niesamowite awantury nawet w obecności siostry, która płakała i prosiła go, żeby przestał krzyczeć. Wyzywał mnie i mamę od ku*ew, szmat, rzucał rzeczami. Raz jak coś mu odpowiedziałam rzucił się do mnie i zatrzymała go mama, a ja wyszłam z domu. Był okres, kiedy po prostu się go bałam. Bałam się, jak był w domu, bo czasami wyjeżdżał w delegację. Nie było go dwa tygodnie i zostawiał nas bez jedzenia i bez pieniędzy. Całe szczęście miałam dorywczą pracę w sklepie i miałam nieduże pieniądze, żeby to przetrwać, ale w połączeniu ze szkołą jest to bardzo ciężkie. Nawet po powrocie nie przejmował się tym, że lodówka jest pusta albo że czasami nie było prądu, bo nie zapłacił.
Kiedy zrobię coś, co mu nie pasuje, krzyczy i mówi, że jak będę mieszkała u siebie, to mogę robić co chcę, i mogę "wypie*dalać". Chodziło wtedy o różne drobnostki, takie jak święcenie światła za długo czy kiedy woda za długo była na gazie.
Pewnego dnia była policja, po którą sama zadzwoniłam. Panowie okazali się wielkim wsparciem. Poinformowali nas o możliwości założenia sprawy o znęcanie. Powiedzieli, że jeżeli będą na służbie i zadzwonimy, to od razu go zabiorą.
Nigdy nie zapomnę, jak wtedy płakałam, kiedy policjant powiedział mi, że jestem bardzo silna i teraz przypominam to sobie za każdym razem, kiedy ojciec robi awanturę.
Mama wniosła o rozwód i o alimenty dla siostry. On jeszcze nic nie wie. Czekamy, żeby uzbierać trochę pieniędzy, bo kiedy się dowie, od razu zrobi awanturę i zabierze swoje rzeczy.
Nadal bardzo się boję, musiałam o tym komuś powiedzieć.
Ostrzegam, będzie o kupie. Trochę.
Mieszkam w bloku. Mam murowany garaż. Zabraliśmy się z żoną do remontowania go. W trakcie poczułem, że muszę szybko pobiec do toalety. Żona kazała mi przynieść miarkę, skoro tam idę, a raczej biegnę.
No to pędzę po schodach, czuję, że zaraz nie wytrzymam. W myślach powtarzam sobie: "przynieś miarkę, przynieś miarkę, przynieś miarkę...", żeby nie zapomnieć. Na drugim półpiętrze spotykam sąsiada, z którym ostatnio mam dość chłodne relacje. Nie zatrzymuję się. On do mnie mówi: "dzień dobry". Ja rzucam w biegu... "przynieś miarkę".
Zorientowałem się, co odstawiłem, dopiero siedząc na kibelku.
Żeby historia nie była niedokończona, to dodam, że przyniosłem miarkę. Sąsiad też.
Pół roku temu postanowiłam nauczyć się francuskiego. Korzystając z jakiegoś poradnika z typu "Jak szybko nauczyć się języka", postanowiłam zmienić domyślny język przeglądarki na język francuski. W ostatniej chwili się rozmyśliłam i wybrałam go jako drugi, zaraz po polskim, oczywiście.
Teraz mogę się pochwalić znakomitą znajomością francuskiego, ograniczającą się do nazw kategorii na stronach pornograficznych.
Parę słów o braku tolerancji, wrzucaniu wszystkich do jednego wora i zupełnym braku zrozumienia. Tym razem nie chodzi jednak o nietolerancję dla osób LGBT, a o nietolerancję ze strony przedstawicieli tej właśnie grupy.
Nigdy nie miałam nic do osób innej orientacji ani do transseksualistów, nawet nie przyszłoby mi do głowy, że może to być jakiś problem. Poza tym jestem przeciętnym, prostym człowiekiem, który nie siedzi w tym środowisku.Z tym właśnie wiąże się pierwsza sytuacja, o której chciałam napisać.
Jakiś czas temu poszłam na dużą imprezę, ludzie byli przeróżni, prawie nikogo nie znałam. Trochę się stresowałam, bo nie jestem najbardziej otwartą osobą na świecie, ale udało mi się namierzyć dwie - jak wtedy mi się wydawało - przyjazne twarze. Dwie dziewczyny siedziały trochę na uboczu, śmiały się i piły drinki. Zagadałam, przyłączyłam się do rozmowy, wszystko pięknie, ładnie. W którymś momencie zadałam pytanie, używając formy "czy byłyście". Nie pamiętam nawet o co dokładnie pytałam, za to reakcji nie zapomnę nigdy. Okazało się, że jedna z tych "dziewczyn" nie identyfikuje się ze swoją płcią biologiczną i nie życzy sobie używania żeńskich form. Następnie był wykład o tym, jacy heterycy są ograniczeni, bo w ogóle nie dopuszczają do siebie myśli, że mogą istnieć więcej niż dwie płcie. Generalnie zostałam wrzucona do jednego wora z narodowcami podpalającymi tęczę.
Może jestem głupia, ale czy serio ktokolwiek pyta każdą napotkaną osobę o jej płeć kulturową, żeby przypadkiem nie użyć nieodpowiedniego zaimka osobowego?
Sytuacja nr 2. Siedzę sobie spokojnie na ławce w parku. Koło mnie przechodzi dwóch facetów, siadają na ławce naprzeciwko i głośno zaczynają dyskutować o tym, co wieczorem będą robić w łóżku, jacy to są niegrzeczni itp. To było bardzo krępujące, więc wstałam i poszłam. Na odchodne usłyszałam jeszcze: "homofobka".
Widocznie panów bawiło stawianie innych w niezręcznej sytuacji. Słuchanie o szczegółach życia seksualnego innych ludzi zawsze jest dla mnie niezręczne, niezależnie od orientacji rozmówców.
Sytuacja nr 3. Idę miastem, raczej każdy zauważyłby, że nie wyszłam sobie na spacer, tylko się spieszę. Zaczepia mnie chłopak, zbierający podpisy na jakieś wybory, nie dosłyszałam dokładnie o co chodzi, w każdym razie padło nazwisko Anny Grodzkiej. Niestety naprawdę nie miałam czasu, więc musiałam chłopakowi przerwać. Usłyszałam jeszcze, że za rogiem zbierają podpisy na ONR, więc tam mam "wypieprzać", jak taka ze mnie nietolerancyjna "prawdziwa polka" (celowo piszę z małej, bo raczej pan chciał mnie w tej sposób obrazić).
Wiem, że to tylko 3 sytuacje, że nie każdy zachowuje się w tej sposób. Mam jednak szczerą nadzieję, że są to odosobnione przypadki, bo jeśli tak ma wyglądać walka o tolerancję, to przepraszam, ale robicie to źle.
Mam 22 lata, w zeszłe wakacje wracałem od kolegów do domu. Stałem na przystanku czekając na autobus. Wtedy podjechało auto, czterech nastolatków, max 18 lat, nie wiem nawet, czy mogli prowadzić auto. Zapytali się, czy mam papierosa, powiedziałem, że nie. Powiedzieli, że mogą mnie podwieźć - odmówiłem. I wtedy trzej wysiedli i siłą wpakowali mnie do auta i odjechali. W środku kazali mi się rozebrać. Gdy odmówiłem, siłą rozdarli mi ubranie, zabrali telefon i wypchnęli mnie nagiego z samochodu kilka kilometrów od przystanku. I odjechali.
Próbowałem zatrzymać samochody, ale to była mało uczęszczana droga i nikt się nie zatrzymał. Musiałem wracać nagi do domu. Następnego dnia zgłosiłem to na policję.
Do tej pory ich nie złapali, a ja mam w miejscowości przezwisko "gołodupiec" do dnia dzisiejszego... A najlepsze jest to, że nic im nie zrobiłem, pewnie im się nudziło i zrobili mi to "dla beki". Eh...
Kiedy mój mąż odszedł do swojej kochanki, mój świat legł w gruzach. Tylko ten, kto był zdradzony wie, jaki to ogromny ból, gdy osoba, której ufasz i kochasz najmocniej na świecie, uznaje cię za niewystarczająco dobrą.
Zostałam sama w środku budowy naszego domu, z 10-letnią córka. Praca, budowa, wychowywanie małej - ogrom obowiązków, które musiałam wykonać sama, mnie przytłoczył. Ulgę znajdowałam w kieliszku wina po kąpieli, jednak z czasem kieliszek nie wystarczał i wypijałam połowę butelki każdego wieczora. Mam ojca alkoholika, więc doskonale wiedziałam, do czego to prowadzi.
Szukając zajęcia dla siebie i rozrywki dla córki, zaczęłam co wieczór czytać jej po rozdziale książki z serii o Harrym Potterze. Historia nas wciągnęła, pozwalając oderwać myśli i zabierając wystarczająco dużo czasu, abym nie miała go na picie. Uniwersalne prawdy zawarte w książce pozwoliły mi zdystansować się do swojej sytuacji i odzyskać równowagę. Wyobrażanie sobie mojego eks jako Voldemorta również pomogły, szczególnie gdy próbował do mnie wrócić skruszony po tym, jak jego nowa dziewczyna wydoiła go z ostatniej złotówki i zostawiła na lodzie.
Tak oto świat, do którego przenosiłam się w dzieciństwie i pomógł mi je przetrwać, uratował mnie jeszcze raz w dorosłym życiu.
Czytajcie książki. Pomogą wam oderwać myśli od szarej rzeczywistości, dostarczą odpowiedzi na dużo pytań i niekiedy nawet uratują życie - tak jak mi uratował je mały czarodziej i jego przyjaciele.
Dodaj anonimowe wyznanie
