Historia z wczesnego dzieciństwa, kiedy jeszcze byłam jedynaczką.
W przedszkolu, jak co roku, był organizowany Dzień Babci. Każde dziecko robiło coś od siebie - naszyjniki, portrety.
Wszystkie koleżanki chwaliły się, że ich babcie przyjadą. U mnie było inaczej - obydwie mieszkały daleko i nie miały jak przyjechać. Pamiętam, że próbowałam namówić rodziców, żeby zostać w domu, ale to nie było możliwe, gdyż oboje pracowali w tym czasie do wieczora.
Nadszedł ten wyczekiwany dzień - stoliki pięknie zastawione słodkościami i „prezentami” dla babć. Zaczęli się wszyscy schodzić. Ja, z racji, że nie wiedziałam co ze sobą zrobić, zaczęłam się bawić zabawkami. Trochę zgłodniałam, więc postanowiłam sobie pójść po jedno ciasteczko ze stołu. Kiedy już je wzięłam, podeszła do mnie nowa przedszkolanka i powiedziała:
- Przykro mi, ale nie możesz zjeść nic z tego stołu, bo nie ma twojej babci.
Możecie sobie wyobrazić, jak się czuje kilkuletnie dziecko po takim „tekście”. Oczywiście popłakałam się i wybiegłam do przedsionka sali.
Wtem przyszła pani dyrektor przedszkola i zapytała się czemu płaczę. Opowiedziałam jej historię, a ona wypowiedziała najpiękniejsze zdanie:
- Chodź, pójdziemy razem. Dzisiaj ja będę twoją babcią.
Z tego co wiem, nowa przedszkolanka została niedługo później zwolniona.
Jednak to wspomnienie pani dyrektor zostanie mi do końca życia.
Mieszkam na przeciętnym dresiarskim osiedlu. Wśród Sebastianów panują różne profesje - głównie dilerka i kradzieże radiów samochodowych. Nie są to już jednak lata 90. i większość z nich dorobiło się na tyle, że auta se kupiło - beemki, merce i tymże podobne marki.
Jeden z nich, znany z licznych biznesów i najbogatszy, ma mercedesa za ponad 220 tysięcy. Ostatnio ktoś zawinął mu radio, z czego chichrali wszyscy - ktoś, kto ukradł setki radiów sam stracił i szybę, i radio. Ale najlepsze jest to, że on potem zawalił radio z innego wozu. Zamiast iść na policję czy kupić sobie nowe, ten kretyn ukradł radio...
Jak widać, Seba z dresu wyjdzie w garnitur, ale dresiarstwo z Seby nigdy.
Studiuję pielęgniarstwo i odbywam praktyki w jednym ze szpitali wojewódzkich. Przez jakiś czas miałam dyżury na pediatrii i to co tam zobaczyłam po prostu mnie załamało.
Coraz więcej dzieci trafia do szpitala z chorobą, na którą teoretycznie nie powinny zapaść lub którą powinny łagodnie przechodzić. Powód - moda na nieszczepienie dzieci. Pewnie podniesie się wielkie larmo, że szczepienia szkodzą, bo mój siostrzeniec, syn koleżanki czy córka wujka mojego szwagra od strony sąsiada miała po tym powikłania.
Jeżeli szczepi się zdrowe dziecko, to nic się nie stanie. Czasami mam ochotę wziąć tych wszystkich rodziców antyszczepionkowców i pokazać im dziecko z krztuścem, które dusi się i ładują w niego hektolitry leków.
Niektórzy twierdzą, że to ich sprawa, czy dziecko zachoruje czy też nie. No nie do końca, bo to dziecko ma kontakt z innymi dziećmi w przedszkolu czy szkole i może przenosić te choroby. Obawiam się, że za kilkanaście lat będziemy mieli epidemie chorób, na które mamy szczepionki.
Dla nieszczepionego dziecka zwykła ospa wietrzna może się skończyć zapaleniem opon mózgowych. A jeśli kogoś to nie przekonuje, to gwarantuję, że po lekach jakie władujemy w dzieciaka, żeby go odratować, powikłania są gwarantowane.
Jedno z moich najgorszych przeżyć?
Kilka lat temu, lato, upał niemiłosierny, podjeżdżam do krzyżówki w centrum miasta i staję przed pasami.
W pewnym momencie przez otwartą szybę od strony pasażera do mego auta wleciał gołąb! Problem w tym, że szyba od strony kierowcy była zamknięta...
I teraz wyobraźcie sobie taką sytuację: tłum ludzi na pasach, ja wrzeszcząca w aucie i walcząca z oszalałym ze strachu i szamoczącym się po aucie ptakiem, który mnie (dosłownie!) co chwilę obsrywa.
Zanim zdołałam odpiąć pasy i wylecieć na ulicę, byłam cała czerwona na twarzy, rozczochrana i zasrana.
Widok chyba niekiepski, bo swoje zażenowanie i rechot ludzi pamiętam do dziś.
Nikt z nas nie lubi, kiedy w kolejkach w sklepie ktoś się na nas pcha. Ja wprost tego nienawidzę, sama trzymam stosowną odległość od ludzi przede mną.
Razu pewnego robiłam zakupy w popularnym dyskoncie z robaczkiem w logo. Ruch względnie spokojny, ustawiłam się do kasy, przede mną może trzy osoby. W myślach obliczam kwotę za zakupy, kiedy usłyszałam ich. Banda dzieciaczków w wieku 7-8 lat rozpierzchła się rozwrzeszczana po sklepie w poszukiwaniu maskotek. Każde z dzieci pogrzebało w koszu z wymarzonymi pluszakami, wybrało tego jedynego i hurtem zlecieli się do kasy - do tej za mną. I całą grupką zaczęli się rozpychać. Odsuwam się i odsuwam, ale brakuje mi miejsca. Nie chcę napierać na ludzi z przodu, bo to niegrzeczne. Zrobiłam to, co pierwsze przyszło mi na myśl, jak tylko ogarnęłam, że dzieciaczki sięgają mi do pasa.
Puściłam soczystego cichacza, który owiał zacną dzieciarnię zapachem gołąbków z obiadu. Momentalnie grupka rozpierzchła się, a ja mogłam w spokoju dopełnić transakcji. Polecam, dobry protip na rozpychających się ludzi!
Opowieść z Podlasia.
Będąc na studiach, już dawno temu, z ówczesną dziewczyną wybrałem się do jej rodzinnej wioski na Podlasiu. Wioska w wydaniu mikro jakieś 100-150 osób i znaczna część z nich w podeszłym wieku. Ciesząc się rajskim spokojem i piękną pogodą spacerowaliśmy sobie, wtedy mój wzrok przykuł stary, zniszczony i zarośnięty dom. Wyglądał jakby nikt w nim nie mieszkał od dobrych 50 lat. Zapytałem o niego moją lubą, ta wymijająco powiedziała, że to pustostan i tyle.
Nie dawało mi to spokoju. Wieczorem wyszedłem do jedynego sklepu, po jakieś umilacze niskoprocentowe i tam spotkałem małe grono mężczyzn, bardzo starych. Zagadałem ich, czy wiedzą coś o tym pustostanie, ci wymienili spojrzenia, jeden skinął głową i powiedział, że do tego trzeba mieć czym gardło chłodzić. Siedli na ławce na murku obok i słuchałem urzeczony przez dobra godzinę. Historia była barwna i długa a jej zarys to: 3 radzieckich żołnierzy w okresie "wyzwalania" Polski spod jarzma Hitlera znalazło sobie ciekawsze zajęcie niż lanie nazistowskich tyłków. W wiosce pojawili się na chwilę, siejąc lekką panikę, po ich zniknięciu okazało się, że zaginęła 14-letnia dziewczynka, która bawiła się na dworze, wszyscy szukali jej i podejrzewali kto za tym stoi.
Znalazła się 3 dni później, twarz miała pokrytą sińcami, większość jej zębów była wybita, a nogi zakrwawione. 3 dni bicia i gwałtów przez 3 żołnierzy. Jej ojciec wraz ze swoimi braćmi i ojcem zakradli się do miejsca, o którym zdołała im powiedzieć dziewczynka i zastali pijących wódkę żołnierzy... Mając przewagę liczebną i trzeźwości obezwładnili ich i związali.
Pamiętam, że w tym miejscu była dłuższa przerwa, a potem na jednym wydechu padły słowa, kończące historię - w ciągu trzech dni stracili wszystkie palce, stracili męskość i wzrok. To co z nich zostało a jeszcze żyło wsadzili do beczek z wodą, twarz wysmarowali miodem i pocięli skórę nożem. W ciągu tygodnia zgnili żywcem.
Pustostan to dom, w którym doszło do tego wszystkiego. Usłyszałem tam więcej historii, które mroziły krew w żyłach. Jeśli ta się przyjmie, to opiszę więcej.
Od jakiegoś czasu męczy mnie dość krępująca przypadłość, która ostatnio niepokojąco się nasila. Powiem tak: jeżeli myślisz, że powstrzymywanie zwykłego pierda to mordęga, to nie wiesz, czym jest próba przytrzymania zalegającego powietrza w pochwie.
Ujmując to prosto: no nie da się.
Raz na jakiś czas coś się dzieje mojej pochwie i zapowietrzam się na siedząco. Po prostu sobie siedzę i nagle zaczynam czuć, że ona w jakiś sposób łyka to cholerne powietrze. Nie wiem, czy to jakieś mikroskurcze czy z innych powodów się otwiera i zamyka, ale zawsze to czuję. I wiem, że zmiana pozycji na stojąca zmieni w niej ciśnienie i wszystko wyleci długim pochrapującym pierdem jak ze zwykłego tyłka. Z reguły obserwuję wtedy współpracowników i wstaję, jak mają słuchawki na uszach, uprzednio wiercąc się na fotelu, by nieco tego powietrza zeszło.
Ale! Nie byłoby zbyt anonimowo, gdybym choć raz się nie zapomniała!
Siedziałam w jednym pokoju jedynie z szefową obok. Bardzo skupiłam się na pracy. Poczułam, że znowu pochwa ma większe parcie na tlen, ale zignorowałam to, taka byłam przejęta swoim zadaniem. I tak pracuję, aż dostałam wiadomość od HR manager, że mam natychmiast podejść, sprawa wielkiej wagi.
No i co zrobiłam?
Oczywiście zerwałam się na równe nogi, a moja pochwa złowieszczo furknęła, a potem wydała z siebie dźwięk jak połączenie pierda ze spuszczaniem powietrza z basenu. Nogi dosłownie wrosły mi w ziemię, tutaj nie dało się tego tak jak pośladów ścisnąć, było wielkie, wilgotne PUUUURRR PURRRU PURRU SZURRU. Więc tak stanęłam, odpowietrzając się, patrząc na szefową i mamrocząc "przepraszam, przepraszam, tak bardzo przepraszam!".
Nie powiedziała nic.
Uciekłam do toalety, a każdy mój krok wzmacniany był przez krótkie urocze pierdzioszki (tak mnie zapowietrzyło, że poszło na raty).
Myślałam, że umrę ze wstydu.
Szefowa nic nie powiedziała. Nigdy nie wróciła do tego tematu.
Czy ktoś ma podobną przypadłość, czy tylko moja pochwa się wietrzy?
Mam starszą o dwa lata siostrę, Celinę. Gwoli ścisłości, ja mam 19 lat. Celina jest sparaliżowana, nie potrafi nawet obrócić głowy. Natomiast normalnie utrzymuje kontakt wzrokowy oraz mówi. Jest w pełni świadoma.
Przed laty, gdy dowiedzieliśmy się diagnozy po wypadku (wypadek na motorze z jej chłopakiem, ten zginął), z rodzicami zdecydowaliśmy się, że to my będziemy zajmować się Celiną. Nie chcieliśmy żadnych opiekunek czy obcych ludzi. Po paru miesiącach Celina zaczęła dostawać napadów paniki, krzyczała, płakała. Musielibyśmy być ciągle przy niej, wtedy była spokojniejsza. Ja robiłem co mogłem przed szkołą, po szkole. Mama znalazła inną pracę, by wczesnym popołudniem być w domu, tata do południa był w domu, wychodził do pracy i wracał wieczorem, czasem był przy siostrze część nocy, a drugą część potrafiłem być ja.
Mama zmarła jakiś czas temu. Obowiązki nad Celą sprawujemy we dwójkę z tatą. Ja na spokojnie kończę technikum.
Wszystkie kobiece sprawy załatwiała mama, czy to kupowanie jakichś tamponów, czy wycieranie Celi chusteczkami. Naprawdę nigdy nie sądziłem, że kiedykolwiek będę wkładać tampon własnej siostrze, będąc przez nią bacznie obserwowany i instruowany. Stało się to moją stałą robotą, gdyż Celina wstydzi się przed tatą. Tylko w sytuacjach, gdy nie ma mnie cały dzień, da się obsłużyć ojcu.
Na początku byłem przerażony i pełen obrzydzenia. Teraz już wcale nie reaguję, mam to za normalną rzecz.
Moja mama wychowała mnie sama. Nie znałam mojego biologicznego ojca. W okresie gimnazjalnym zaczęłam coraz częściej o niego wypytywać. Dowiedziałam się, że bił moją mamę będąc z nią, zmuszał do seksu (czego owocem byłam ja), zdradzał ją, a kiedy dowiedział się, że urodzi mu się córka - spakował się i tyle go wszyscy widzieli.
Byłam okropnie zła na niego. Pomimo tego, że go nie znałam, to nienawidziłam go z całego serca i życzyłam mu przed każdym snem wszystkiego co najgorsze.
Nagle zaczął się okres buntu. Zła byłam za to, że nawet alimentów nie płacił. Więc postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce. Zaczęłam wypytywać o niego siostrę mojej mamy. Nie chciała mówić o nim nic. W końcu wyciągnęłam od niej chociaż jego imię (nazwisko mam takie jak moja mama).
Szukałam jakiegokolwiek punktu zaczepienia. Chciałam się z nim spotkać i wygarnąć mu to wszystko, co o nim myślę. Ta złość i nienawiść nie dawała mi nawet spać. Myślałam o nim 24/7.
Pod pretekstem złego samopoczucia zostałam w domu. Chciałam przeszukać pokój mamy. Miałam jakieś ok. 10h na to. Jej pokój wywrócony był do góry nogami. W łóżku, pod materacem, w jakiejś szmacie, zawinięty był notes. W nim jakieś numery telefonu itd. Przedostatnia strona miała tylko jeden numer. Z imieniem mojego ojca. Między tymi kartkami było też zdjęcie dwóch osób. Mojej mamy w wieku +20 lat i jakiegoś mężczyzny, który był przekreślony krzyżykiem. No wszystko mówiło samo za siebie. Zadzwoniłam na ten numer telefonu. Odebrała starsza kobieta. Milczałam. Kilka dni później zadzwoniłam znowu. Dostałam numer komórkowy do pana z imieniem z notesu. Przedstawiłam się z imienia i nazwiska. Zapytałam, czy zna moją matkę, że szukam mojego ojca, z którym chciałabym się spotkać. Odpowiedział, że znał kiedyś kobietę o takim nazwisku, ale nie rozumie tego, czemu to właśnie do niego dzwonię. Wysłałam mu MMS-em zdjęcie fotografii, którą znalazłam przy numerze. Powiedział, że to on jest na tym zdjęciu. Umówiliśmy się na spotkanie za parę dni, bo nie mieszkał w tym mieście co ja.
Jak go zobaczyłam... cała złość jakby ze mnie zeszła.
To był mój ojciec. Nie wiedział o moim istnieniu, 16 lat temu moja matka go zdradziła. Zerwał z nią. Ona się przeprowadziła. Nie wiedziała, że była w ciąży. Była z tym typem, z którym się puściła dość krótko, bo poznał jakąś inną dupę i wyjechał za granicę. Po badaniach ginekologicznych wiedziała, kto może być ojcem. Nie udało się jej odnaleźć mojego ojca i powiadomić go o dziecku. Wymyśliła więc bajkę, którą karmiła mnie i niektórych znajomych. Nieliczna część rodziny znała prawdę. Przyznała się do wszystkiego dopiero wtedy, kiedy ukartowałam spotkanie we trójkę.
Do tej pory nie potrafi wytłumaczyć mi swojego postępowania. Po ch*j pierd*liła takie farmazony na jego temat?! Straciłam najpiękniejsze lata, które mogłam dzielić z moim ojcem. Na tę chwilę mam z nim znikomy kontakt. Musimy się oswoić z tą sytuacją.
Każdy z nas był kiedyś dzieckiem i wie jak wtedy działa wyobraźnia...
Mając te kilka lat i słysząc, jak rodzice mówią do siebie o odłożeniu "pieniędzy na życie", myślałem, że żeby móc żyć, trzeba płacić jakąś kwotę Panu Bogu :)
Dodaj anonimowe wyznanie
