W stolicy Wielkopolski spadł jakiś czas temu pierwszy śnieg. Ja, mega podjarany, wychodzę na zewnątrz i zaczynam wydeptywać coś w tym białym, leżącym puchu. Wydeptałem imię mojej drugiej połówki.
Chciałem wydeptać wielkiego penisa, ale skapnąłem się, że druga połówka jabłka wygląda przez okno.
Jestem nauczycielką klas 4-6.
Jakieś 2 lata temu, gdy dobrze znana nam ustawa usunięcia gimnazjum miała mieć miejsce już niedługo, uczyłam ostatnią turę klasy 6 do egzaminu szóstoklasisty.
Tydzień przed owym testem ja oczywiście zabiegana, robiliśmy jak najwięcej ćwiczeń powtórzeniowych. Język polski ma sporo teorii, definicji, które będą tam zawarte i musiały być znane dzieciom. Tego dnia powtarzaliśmy przypadki (dodam, że w 5 klasie był z nimi problem i wykuli je do perfekcji od ciągłych kartkówek). Wzięłam jednego z uczniów i kazałam mu napisać na tablicy "Jadę autobusem" i odmienić słowo autobus. Byłam pewna, że zrobi to dobrze, więc czytałam notatki, ile jeszcze mamy powtórzyć. W tym momencie rozległ się śmiech klasy, a z tyłu sali dobiegł krzyk, żebym się nie odwracała.
Wstrzymałam oddech i delikatnie skierowałam wzrok w kierunku tablicy. Owszem, odmienił dobrze, ale słowa "aótobóz" tydzień przed egzaminem nigdy nie zapomnę.
W wieku 7-12 lat, żeby sprawdzić, czy się zakochałam, przykładałam rękę do miejsca, gdzie znajduje się serce i najpierw myślałam o wybranej osobie, a potem szybkość bicia serca porównywałam do szybkości bicia przy Janie Pawle II.
Jeżeli wywnioskowałam, że serce przy wybranej osobie bije szybciej, to oznaczało, że coś jednak do niej czuję.
W relacjach z ludźmi, szczególnie bliskimi, staram się zwrócić jak największą uwagę na ich "punkty" charakterystyczne. Wiecie, B. ma pieprzyk przy lewym uchu, a N. ma bliznę na prawej kostce.
A wszystko po to, gdybym musiał zidentyfikować czyjeś zwłoki.
Dorastałam w normalnej polskiej rodzinie. Wszystko było dobrze, rodzice mnie kochali, dziadkowie również. Był tylko jeden problem, moi rodzice nie wstydzili się mówić przy mnie o seksie, w filmach bez problemu oglądali ze mną sceny erotyczne.
Może to nie wydaje się takie dziwne, ale muszę zaznaczyć, że rodzice myśleli, że nie rozumiem o czym mówią, że nie wiem co się dzieje na ekranie. A ja zakłopotana całą sytuacją udawałam, że nie zauważam w tym nic złego, że nie wiem o czym mówią kiedy ojciec proponuje, żeby mama zrobiła mu wieczorem loda.
Teraz pozostaje mi tylko pilnować, by takie coś nie działo się przy mojej córce.
Swojego obecnego partnera poznałam dopiero mając trzydzieści lat. Rodzina bardzo się ucieszyła, zwłaszcza że jest nie tylko porządnym i przemiłym człowiekiem, ale także lekarzem.
No właśnie. Byłam jego pacjentką i tak się poznaliśmy. Romantyczne? Nieetyczne? Być może. Rzecz w tym, że nigdy nie przyznaliśmy się do tego, że tak zaczęła się nasza znajomość. Mój luby jest... proktologiem. Nie chciałam, by rodzina wiedziała, że poznaliśmy się od dupy strony. Wszystkim opowiadamy zupełnie wyssaną z palca historię, której dla zachowania pełnej anonimowości wolę nie zdradzać.
Tak czy siak - miłość nie zna dnia ani godziny :D
Mój szef to straszny sknera. Potrafi przy minusowych temperaturach na weekend "w ramach oszczędności" wyłączyć nam ogrzewanie w całym biurze. Potem przez kilka dni wszystko musi się znowu nagrzewać i ciepło mamy dopiero w połowie tygodnia.
Jednak nie wie o tym, że w toalecie nie ma normalnego kaloryfera, tylko elektryczny, i regularnie łażę "do kibla" się dogrzać, nabijając mu rachunek za prąd :D
Ostatnio dziadek przyszedł do nas do salonu i oznajmił, że pierwszy raz w życiu je taki świetny pasztet i spytał, gdzie teraz robię zakupy, że znalazłam coś tak wyśmienitego.
Zrobił sobie cały talerz kanapek...
Teraz pytanie: Podać mu adres tego sklepu zoologicznego, czy powiedzieć, żeby więcej nie wyżerał psiego jedzenia?... Pomocy!
Będzie krótko.
Rodzice są po rozwodzie 2 miesiące, mój ojciec ma już dziecko, które ma... 4 miesiące. Nikt nie wiedział, że ma dziecko, dowiedzieliśmy się niedawno, z tydzień temu.
Teraz ojciec chce połączyć rodziny.
Mam nadzieję, że śnię, a to wszystko to tylko jakiś kabaret.
Czytałam dużo wyznań na temat oprawców w szkole i nauczycielach mających to gdzieś, dlatego opowiem swój własny przykład.
Do mojej klasy chodzi chłopak, który chorował w wieku 5 lat na białaczkę. Na początku gdy do nas przyszedł (chodzimy z nim od 1 klasy podstawówki, czyli 7 lat) był troszkę większy, a rodzice nam tłumaczyli, że to po chemioterapii - wiadomo, nikomu nie przeszkadzała jego waga i nikt się z niego nie naśmiewał. Chłopak jest z rodziny patologicznej, jego rodzice pili, matka na początku września zapiła się na śmierć, a nim i jego siostrą zajmuje się babcia. Przykre, wiadomo. Ale wszyscy wiedzieli, jaka jest sytuacja, a nikt nic z tym nie zrobił.
Zawsze jednak gdy chłopaki coś nabroili, on był ofiarą, a oni oprawcami. Do tej pory, gdy podczas szarpaniny (zainicjowanej przez niego) uderzy się gdzieś - wyzywa nas od kurw niemyślących, a nikt nie reaguje, bo my będziemy mieli kłopoty.
Chłopak jest agresywny oraz niezbyt inteligentny. Gdy się zdenerwuje, potrafi podejść do dziewczyny i dać jej z „piąchy” (do chłopaków nie podchodzi, bo wie, że dostanie 4 razy mocniej).
Raz moi rodzice zostali wezwani do szkoły, ponieważ zdecydowałam się mu oddać, i to mocniej. Na szczęście wszyscy bronili mnie i nie odniosłam żadnych konsekwencji oprócz straconych nerwów.
Ostatnio zamknęłam się w szkolnym kiblu (historia na inne wyznanie). Siedziałam dobre 20 minut, woźna powiedziała „że jak się sama zamknęłam, to mam sama wyjść”. Koniec końców koleżanki (po odczytaniu wiadomości na messengerze) przybiegły mi z pomocą i pomagały mi przełazić przez murek (jestem za niska, żeby przejść sama, a w dodatku jestem przed operacją stawu skokowego).
Po jakimś czasie chłopak nie mógł wyjść z toalety, ponieważ inny kolega oparł się o drzwi toalety. Siedział w tej toalecie 30 sekund i w tym czasie zdołał rozwalić sobie okulary, bo miał napad agresji.
Gdy pedagog przyszła do nas w tej sprawie, powiedziała, że wszyscy mamy przeprosić jej słoneczko (tak na niego mówi), bo nikt z nas nie wie, jak to jest być zamkniętym. Gdy zaczęłam się uśmiechać pod nosem ze swojej sytuacji sprzed kilku dni, zostałam zwyzywana.
Nie pozostałam dłużna i odpowiedziałam jej z pełną kulturą. Tak się zawstydziła, że nie raczyła mi odpowiedzieć.
Sytuacji z chłopakiem jest wiele. Ma napady agresji, ale nikt z nim nie pójdzie do psychologa. Co do wagi - mówi, że ma otyłość genetyczną i spowodowaną przez chemię, a jednocześnie wpierdala na jednej przerwie trzy paczki czipsów (nie przesadzam).
Czekam tylko na kolejne sytuacje, które zajmą nam godzinę wychowawczą, bo ich przebieg zawsze jest ten sam.
Dodaj anonimowe wyznanie