Nietypowy zbieg okoliczności, którym się jednak z oczywistych względów nie chwalę nikomu znajomemu.
Mam znajomą, która pracuje w biurze rzut beretem od mojego domu. Ja pracuję 15 min drogi autobusem miejskim dalej. Ona zaczyna pracę o 7:00, ja jeżdżę na 7:30. Dojeżdżamy tym samym autobusem w tym samym kierunku.
Pewnie już się domyślacie, co wykombinowałyśmy z takim pięknym układem. Aż szkoda by było zmarnować taką okazję.
Ona wsiada, kasuje bilet jednorazowy, jesteśmy umówione, którymi drzwiami autobusu wychodzi (ewentualnie SMS przy nagłej zmianie planów), podaje mi bilet do ręki i dojeżdżam na nim do swojego miejsca pracy. Po 8 godzinach sytuacja odwrotna. Kupujemy po połowie biletów na dany miesiąc i wychodzi nam taniej o około 20 zł na miesiąc na osobę niż przy zakupie sieciówki.
Akcja działa się jakieś 5 lat temu. Ale opowiedziałem o tym znajomym dopiero w tym roku.
Tytułem wstępu powiem, że jako małe 4-5-letnie dziecko zostałem dosyć dotkliwie podziobany przez kaczora (samca kaczki dla niewtajemniczonych), na wsiach kaczki często spacerowały po ogródkach, w stadkach zawsze był kaczor, który prężył się i syczał groźnie. Jako dziecko nie miałem pojęcia, że trzeba w takiej sytuacji uciekać, zaatakował mnie, a nim mama wieszająca pranie zdążyła przybiec i go przegonić, mocno mnie poturbował.
Czas na historię właściwą, rodzice jakiś czas później zaniechali hodowli kaczek, jednak gdy na świat przyszedł mój siostrzeniec, mama postanowiła hodować kaczki, by mały miał od dostatkiem świeżego i swojskiego jedzenia. I tak małe stadko znów pojawiło się na naszym podwórku. Od pamiętnego starcia z panem kaczorem czułem wyraźną niechęć do tych stworzeń, chociaż na szczęście już nie musiałem się z nim spotykać we własnym domu/ogródku. Kaczki, jak to miały w zwyczaju, spacerowały "eskortowane" przez samca w trakcie dnia.
Razu pewnego, gdy wróciłem z pracy, w domu nie było nikogo, po wejściu na podwórko zobaczyłem drób skubiący trawę poza wyznaczonym ogródkiem (ktoś nie domknął bramki), tak więc postanowiłem zagonić kaczki do ogródka, żeby nie paskudziły na trawnik i chodnik. Uchyliłem bramkę i zacząłem je przeganiać powoli z trawnika. Wszystko szło dobrze, do czasu, gdy 2-3 metry przed furtką pan kaczor stwierdził, że nie podoba mu się co czynię i stanął jak wryty, zaczął się stroszyć, syczeć i rozkładać skrzydła niczym do ataku. Tym razem jednak byłem na to przygotowany, jakby nigdy nic podszedłem i delikatnie podkładając pod jego brzuch stopę pchnąłem go w stronę bramki. To był błąd...
Po tym, jak go odrzuciłem, ruszył z szarżą na mnie. Poczęstowanie go "z buta" nie załatwiło sprawy, atakował ponownie drugi i trzeci raz. W końcu nie wytrzymałem i straciłem nad sobą panowanie, nie wiedzieć czemu użyłem pięści, kaczor po otrzymaniu ciosu padł jak nieżywy na trawnik... Patrzę na niego i nie wierzę w to co widzę, emocje nieco opadły, kaczor nadal leży i nie rusza się, pomyślałem "No pięknie, co ja powiem mamie? Mamusiu kochana, pobiłem się z kaczorem i ten umarł?".
Znając "procedurę" postanowiłem więc przygotować przegranego do rosołu. Tak, żeby choć rosół z niego był. Poszedłem więc do domu po siekierę, myśląc po drodze jak wytłumaczyć się rodzicielce. Nie umiałem znaleźć rozwiązania, na dodatek czekało mnie sporo niemiłej pracy.
Jakże uradowałem się, gdy podszedłem do "truchła" mego przeciwnika, a ten nagle odzyskał przytomność i bardzo błędnym krokiem powędrował w stronę reszty stada. Uff... mama później zwróciła uwagę, że stał się jakby mniej wojowniczy ;)
#metoo
Wiem o tym tylko ja i ten "facet". Gdyby sprawa ujrzała światło dzienne, w naszej rodzinie doszłoby do sporego rozłamu. Albo morderstwa...
Sytuację spokojnie można uznać za molestowanie.
Tyle że ja nie mam traumy, poradziłam sobie z tym od razu, mszcząc się troszkę na dokładkę.
Wczoraj mieliśmy rodzinną imprezę. Pojawili się na niej teściowie mojego szwagra (na potrzeby historii przyjmijmy, że teść szwagra to M.).
Wyszłam na papierosa na taras przed domem. M. wyszedł za mną. Chwilę rozmawialiśmy o bzdurach. Kompletnie nie spodziewałam się tego, co zrobił. Nagle wyciągnął rękę i zaczął obmacywać mój biust (a mam naprawdę spory). Strząsnęłam jego rękę i spytałam z obrzydzeniem "co ty ku*wa robisz?!".
M. zaśmiał się obleśnie i stwierdził, że nie znam się na żartach, przecież rodziną jesteśmy, to nic wielkiego.
Na co ja, niewiele myśląc, z całej siły złapałam go za krocze, aż sapnął z bólu. I z niewinnym uśmiechem powiedziałam "no co, na żartach się nie znasz? przecież rodziną jesteśmy, więc to nic wielkiego". M. z oburzenia aż się zatrząsł. Powiedział, że jestem, cytuję: "po*ebana" i wybiegł z tarasu aż się kurzyło.
Może to trochę niedojrzałe zachowanie, ale nie żałuję, że tak zrobiłam. Nie będzie mnie jakaś bezwartościowa świnia bezkarnie obmacywać.
Anonimowe na ile się dało, bo jeśli mój mąż by się o tym dowiedział, to wkrótce musiałabym go w więzieniu odwiedzać...
W moim domu rodzinnym była tradycja, iż choinka stoi od 6 grudnia do Trzech Króli.
W moim domu kontynuuję te tradycję.
Wczoraj wieczorem przyszedł sąsiad powiedzieć, że mam nie włączać lampek świątecznych i innych ozdób, bo on nie będzie dzieciom tłumaczył, że to wyrzucanie pieniędzy w błoto i że nie zamierza niczego stroić na jakieś kilka dni wolnego.
Ja mu wieszać i świecić czymkolwiek nie nakazuję, ale skoro mu przeszkadzają moje ozdoby i mój rachunek za prąd, jadę dzisiaj dokupić figurki świecące na trawnik.
Wyznanie z kategorii szkolnych - moja przygoda z lekcjami religii w podstawówce.
Nie wspominam szczególnie przyjemnie pierwszych lat w szkole podstawowej. Najbardziej wgryzł mi się w pamięć okres 3 klasy. Niekoniecznie za sprawą rówieśników zachowujących się czasami jak uciekinierzy zoo. No ale cóż, dzieci to dzieci, a dzieci bywają różne.
I wtedy pojawia się ona. Siostra zakonna o aparycji przekarmionego pingwina. Czuję, że jej wewnętrzną misją było stłamszenie naszej różności jako szczerbatych szczyli.
Aby tego dokonać, często stawiała nas w rzędzie pod tablicą i kazała śpiewać lub modlić się. Przybory szkole i piórniki z bajkowymi motywami nie były mile widziane, gdyż na religii jest pora na Boga, a nie zabawę. Modlitewniki najlepiej, aby były identyczne. Jeżeli ktoś się wiercił, to często klepał karne zdrowaśki.
To jeszcze mnie tak nie raziło. To, co ona odstawiała, było dziesięć razy gorsze.
Nie reagowała na żadne nasze zawołania, dopóki ktoś nie zwrócił się do niej per czcigodna osobo. Czasem zdarzyło się, że któreś z dzieciaków poczuło się źle i blade jak ściana chciało zapytać o możliwość pójścia do szkolnej pielęgniarki czy toalety. Siostra pozostawała głucha na wszelkie próby zakomunikowania czegoś, no chyba że padło magiczne "czcigodna osobo".
Nieraz stanęła na krześle przy biurku jako wzór wszelkich cnót i kazała się podziwiać. Pewnego dnia zabrała nas na wycieczkę do kościoła, aby każde z nas, gówniaków, pocałowało krzyż, który gabarytowo ją przypominał. Dwadzieścioro dzieci śliniących krzyż, jedno po drugim, w sezonie grypowym...
Przedmiotowy zeszyt ćwiczeń musiał być prowadzony nienagannie. Jeżeli ktoś nie spełniał jej wymogów, w ramach drugiej szansy kupował drugi i wypełniał go od początku.
No cóż... Może to dzięki niej ostatni raz kościół widziałam na swojej komunii.
Moja córka jako małe dziecko często moczyła się w nocy. Próbowaliśmy wszystkiego - mniej napojów przed snem, opróżnianie pęcherza itp., ale nie zawsze działało. Na pampersa była za duża, więc kupiliśmy specjalny podkład na łóżko. Jak córa budziła się w kałuży moczu, to zawsze w nocy przybiegała do naszego łóżka.
Tak się złożyło, że pewnego wieczora mój mąż wyszedł na spotkanie z kumplami i wrócił dość mocno "zmęczony", tak że od razu padł do łóżka. Tej samej nocy córka się zmoczyła i przybiegła do nas. Położyła się w mokrej piżamie obok męża i zasnęła.
Wstałam rano, widzę małą u nas, od razu wiedziałam co się stało. Przebudziłam ją, przebrałam i zaprowadziłam do przedszkola.
Wróciłam do domu. Wstał mąż. Wchodzi do kuchni z niewyraźną miną, bo wie, że wczoraj przesadził. No i do tego gacie ma jakieś takie wilgotne, a i prześcieradło suche nie jest... Ja do niego z (udawaną) złością:
- Nie mogłeś się powstrzymać? Tyle trzeba było wypić, że aż się zsikałeś do łóżka? Wstyd!
A ona na to ze skruszoną miną:
- No co, nerki mnie bolały...
Obiecałam mu, że nikomu o jego wpadce nie powiem, bo rodzinka miałaby używanie, a on obiecał, że nigdy więcej się do takiego stanu nie doprowadzi. I słowa dotrzymał!
Nigdy mu nie powiem, że jego ukochana córcia tak się do niego w nocy tuliła, że swoją mokrą piżamą zawilgociła całą jego stronę łóżka :D
Mam prawie 30 lat i zawsze marzyłam o macierzyństwie. Jestem obecnie w ciąży - owoc miłości, związek niemal różami usłany, więc na tej płaszczyźnie wszystko gra. Jednak ja nie czuję żadnej więzi z dzieckiem, mam wrażenie, że moja ciąża to jakaś mistyfikacja, halucynacja, urojenie. Wyobrażam sobie, że ktoś wyskakuje z kamerami i tłumaczy mi, że sobie wszyscy wokół ze mnie zadrwili i wcale nie noszę pod sercem nowego życia. Wizja porodu jest tak odrealniona, że czuję się nieswojo na samą myśl. Mogłabym chodzić w ciąży kolejny rok. Rodzę za 3 tygodnie.
Z tego powodu chodzę do psychologa, bo z nikim innym nie mogę się tym podzielić. Gdy próbowałam zaalarmować problem, to każdy zbywał to słowami, że to hormony, lub że odmieni mi się po porodzie.
...a jeśli nic się nie zmieni?
Samotnie wychowuję dwójkę osiemnastoletnich bliźniaków. To para uczynnych oraz miłych chłopaków, ale nie zawsze tak było. Mając czternaście lat, z głośnym przytupem weszli w okres buntu młodzieńczego i zaczęli robić to, co każdy szanujący się nastolatek w ich wieku - pili oraz palili. Nie od razu to wyczułam, lecz kiedy już tak się stało - i to w jakim stylu! Wyrzucili peta do toalety oraz zapomnieli spuścić wodę - surowo ich karałam. Były kilkumiesięczne zakazy, zabieranie telefonu i innych sprzętów, codzienne zawożenie oraz odbieranie ich ze szkoły, kontrola rozmów. Po jakimś czasie takich rygorystycznych zasad miałam wrażenie, że coś zrozumieli, więc postanowiłam obdarzyć ich większym zaufaniem oraz trochę zmniejszyłam tę kontrolę. To był błąd.
Niespełna po kilku tygodniach podsłucham rozmowę przez telefon o tym (wiem, że nie powinnam była, lecz wciąż nie ufałam im dostatecznie), co znów planują. Ich znajomy miał mieć wolny dom na jedną noc, bo wiekiem trochę ich przewyższał, dlatego dostał ten przywilej od rodziców. Mieli zamiar kupić alkohol oraz inne ozdobniki i wiadomo - zarwać nockę w szczytnym celu. W mojej głowie od razu narodził się plan, niegodny matki oraz taki, przez który sumienie odezwało mi się jeszcze zanim przystąpiłam do działania, ale musiałam to zrobić.
Poprosiłam mojego znajomego, aby w wieczór, kiedy miało odbywać się nocowanie, poszedł za moimi chłopakami, oczywiście nie zwracając na siebie ich uwagi. Wedle tego, co podejrzewałam, udali się oni w stronę zaniedbanego sklepu monopolowego, gdzie mogli zapewne bez obaw kupić alkohol, bo sprzedawca nie patrzył na wiek klientów, a na zysk. Ich znajomi po chwili dołączyli do nich. Kiedy wszyscy wyszli ze sklepu razem ze swoimi nabytkami i otworzyli pierwsze piwo, mój znajomy zadzwonił na policję. Z tego co usłyszałam, służby zachowały się wzorowo - przyjechały wyjątkowo szybko i przyłapały dzieciaki na gorącym uczynku. Młodzi zostali odprowadzeni do domów, ja udawałam zaskoczoną, a wszyscy winowajcy dostali wpis w akta oraz ponieśli stosowne konsekwencje, ale najbardziej podziałał na nich mój płacz. Bynajmniej nie płakałam, z tego, że mnie zawiedli, bardziej z tego, że to ja zawiodłam ich. Kocham ich i nie chciałam, żeby musieli przeżywać cały ten strach, obawę o to, że ten wybryk zaważy na ich przyszłości, że wyrzucą ich ze szkoły, ale wtedy nie widziałam innego rozwiązania. Tak naprawdę nic złego im się nie stało, wpis zmienił tylko ich zachowania, nie przeszkodziło im to w dostaniu się do wymarzonych szkół.
Dzisiaj są o wiele dojrzalsi i ze względu na swoją pełnoletność mogą korzystać z jej uroków, lecz nigdy jeszcze nie wrócili do domu kompletnie pijani, dlatego mam nadzieję, że nigdy nie będą mieli mi za złe, jeśli się dowiedzą, że ich własna mama okazała się dla nich wrogiem.
Odwiedzała mnie rodzina. Brat chciał zrobić sałatkę. Przyniosłem mu składniki i zająłem się nakrywaniem do stołu w innym pomieszczeniu. Brat nie mógł poradzić sobie z odkręceniem słoika ogórków i wołał mnie na pomoc. Odkrzyknąłem tylko "postukaj o podłogę" i nie przerywałem swoich zajęć. Chwilę po tym słyszę "Ku*wa! Potłukł się". No to pędzę do kuchni sprzątać ten potłuczony słoik i jednocześnie zastanawiam się, jak ten "mistrz" tego dokonał.
Niestety to nie słoik był potłuczony, tylko kafelek. Ogórki otworzyłem bez większego problemu. Brat miał mokre ręce i nie wpadł na to, że to przeszkadza.
A mogłem mu te ogórki otworzyć, zanim moja kuchnia zaczęła potrzebować remontu...
Moja mama od prawie dwudziestu lat nie wie, że to wcale nie nasz kot zniszczył jej ślubne zasłonki, tylko ja je podarłem, kiedy będąc sam w domu podpalałem pierdy, a zasłonka lekko się przypaliła.
Dodaj anonimowe wyznanie
