#TCXU2
Otóż na pierwszych zajęciach, wiadomo zabawna atmosfera, powiedziałam dla śmiechu, że mam na imię Kunegunda. Weszło. Tak głęboko, iż po 2 latach wychowawczyni myśli, że przedstawiam się/podpisuję innym (tym prawdziwym) imieniem, ponieważ się wstydzę bycia "Kunią". To nic, że dokumenty i wszystko jest inaczej. Byłej nauczycielki polskiego nie przegadasz.
#xzv19
...i wiecie co? Spanikowałam, po prostu spanikowałam. Jedyną rzeczą jaką potrafiłam wtedy zrobić, było złapanie go za tą ohydną łapę i odepchnięcie jej. Nie odpyskowałam, nic nikomu nie powiedziałam, nie zgłosiłam tego na policję - nic. Riposta i "trzeźwy osąd" przyszły dopiero, gdy już wysiadłam z tramwaju.
Historia jakich wiele? NO WŁAŚNIE! Nic wielkiego się nie stało? Pewnie wiele osób tak powie... a ja byłam wtedy naprawdę przerażona. Miałam 16 lat, myślałam, że jestem "odważna" i wygadana, że potrafię poradzić sobie w każdej sytuacji... a najzwyczajniej w świecie stchórzyłam... Nie zrobiłam NIC, pozwoliłam mu odejść i dałam sposobność do zrobienia tego ponownie...
Do dziś czuję ten dotyk i zastanawiam się czy jeśli kiedyś dojdzie do podobnej sytuacji, będę potrafiła zareagować...
#7Icsc
Prawdziwy problem zaczynał się, gdy wracałam do domu. W tym ogromnym, bogato umeblowanym i zawsze czystym domu, ojciec od lat się nad nami pastwił. Gdy ostatnio dostałam 4 ze sprawdzianu, przez dwa tygodnie spałam w piwnicy na gołej ziemi (była zima), bił nas prawie codziennie, ale w taki sposób, aby ślady można było ukryć. Na WF przebierałam się w łazience.
Mama kazała mi to wytrzymywać. Należałyśmy do niego, więc mógł robić z nami co chce. Nie miałam prawa się skarżyć. Nie winię jej za to, gdy miała 17 lat, uciekła z domu od rodziców alkoholików. Nie miała żadnego wykształcenia, ledwo utrzymywała się z prac dorywczych. W końcu zainteresował się nią starszy, bogaty mężczyzna, który wychował ją na idealną żonę.
Prawdziwy koszmar zaczął się dopiero gdy zaczęłam dojrzewać. Miałam niecałe 13 lat, gdy ojciec brutalnie pozbawił mnie dziewictwa, po wszystkim dostałam od matki w twarz za to, że się opierałam. Od tamtej pory gwałcił mnie przynajmniej raz w tygodniu. Mama nigdy mu nie odmawiała, ale miała już ponad 40 lat, więc wolał mnie.
Trwało to już jakiś czas, w końcu firma ojca straciła głównego klienta, ojciec po raz pierwszy wrócił do domu pijany. Musiał się na kimś wyżyć, zaciągnął mnie za włosy do sypialni i zrobił to brutalniej niż kiedykolwiek. Byłam cała posiniaczona i krwawiłam, ale nie wolno było wezwać do mnie lekarza. Przez ponad dwa tygodnie nie chodziłam do szkoły, a gdy już poszłam, stwierdziłam, że mam dość.
Udałam się do pedagoga, jak się pewnie domyślacie, stwierdziła, że jestem rozpieszczoną gówniarą, która chce się zemścić na rodzicach. Wyszłam od niej i byłam wściekła. Tyle filmików edukacyjnych i pieprzenia w telewizji o tym, gdzie młodzież ma szukać pomocy i żadnego wsparcia. Po szkole nie poszłam na dodatkowy angielski, tylko na policję. Tym razem mi uwierzono, w szpitalu mimo upływu czasu znaleziono ślady brutalnego gwałtu. Dodatkowo, w ramach kary, ojciec czasem nagrywał to co mi robił.
Podczas rozpraw nie miałam żadnego wsparcia. Mama zeznawała najpierw, że kłamię, potem, że to ja go zaciągnęłam do łóżka. Ojciec jednak trafił do więzienia, tydzień po tym mama popełniła samobójstwo.
Mam 16 lat i zostałam całkiem sama. Możliwe, że napiszę jak ułożyło mi się życie, choć wątpię, by ktokolwiek chciał tego wysłuchać.
#GZG1e
Oto moja historia.
Na wstępie tylko wspomnę, że w gimnazjum (1 klasa) byłam odludkiem, nie gadałam z nikim w klasie, ponieważ nie umiałam gadać z ludźmi, nieśmiałość wynosiła u mnie poziom max. W związku z tym nikomu nie dopiekłam, no chyba że komuś przeszkadzała moja "cichość" sama w sobie.
Bardzo się cieszyłam na mikołajki klasowe, w domu mamie trąbiłam cały czas o tym, myślałyśmy jaki prezent za 20 zł mogę kupić osobie, którą wylosowałam. Mama bardziej się cieszyła, że ja coś dostanę, ponieważ prezentów na mikołajki w domu nie dostawałam nigdy (nie przelewało nam się, no i z tego powodu nie było u nas też takiej tradycji).
Przyszedł ten dzień. W klasie rozdawali prezenty (anonimowo, to znaczy kładliśmy je w jedno miejsce, po czym rozdawała jedna osoba wszystkim).
Dostaję swoją torbę. Zaglądam do środka, a tam jeden zgnieciony cukierek. Trudno. Odwijam papierek, a w środku... przeżuta guma. Nigdy wcześniej nie czułam się tak upokorzona.
Wróciłam do domu, mama dopytywała się jak tam mój prezent. Usłyszała, że dostałam kubek (który niefortunnie zbiłam na miejscu) oraz masę słodyczy, z których część zjadłam, a resztę rozdałam koleżankom.
Zabawne, przecież ja nie miałam koleżanek.
Miło było patrzeć chociaż jak się cieszy, że prezent mi się podobał, szkoda tylko kubka.
#jRCTR
Tego pamiętnego dnia zabawa była przednia. Dzień mijał bardzo szybko i przyjemnie przy chowanym i budowaniu bazy za starym magazynem. W pewnym momencie przycisnęła mnie potrzeba, ale nie siku - dwójeczka. Dwójeczka w krzakach i podcieranie liściem? No było, zdarzało się, ale czułam, że to nie jest dobry pomysł - szykowała się grubsza sprawa, a nie dwie kozie bobki. No cóż, w drodze ekstremalnego wyjątku - popierdując niebezpiecznie - poleciałam do domu.
Wbiegam do klatki na ostatnich oparach i zauważyłam szafę. Sąsiad wystawił na klatkę, pewnie będzie wyrzucał. Wbiegać po schodach na pierwsze piętro, czy może... Wahałam się przez ułamek sekundy. Wlazłam do sąsiadowej szafy, zamknęłam drzwi, zsunęłam getry w dalmatyńczyki i posadziłam takiego kloca, że nie powstydziłby się go dorosły mężczyzna. Jakimś leżącym na podłodze papierkiem podtarłam dupsko, podciągnęłam gacie, zamknęłam za sobą drzwi i wróciłam bawić się dalej.
Nie musiałam długo czekać na odzew. Wieść, że sąsiadowi ktoś nasrał do szafy, którą wystawił na klatkę ponieważ malował pokój, rozniosła się bardzo szybko. Bardzo chciałabym napisać, że żodyn nie wie, że to ja, ale... Umówmy się, że ze względu na niezbyt białą przeszłość byłam pierwszą podejrzaną. Na środku parkingu pan sąsiad wygarnął mi, że nasrałam mu do szafy.
Przez ten niecny uczynek dość długo dzieciaki wołały do siebie nawzajem "nie zaczynaj ze mną, albo nasram ci do szafy!". Chwała, sława...
#W1nma
#e6tsB
Przepraszam, prawa ręko, uwierz, że nic nie czuję do lewej, jest dla mnie nikim.