Logika mamusiek.
Siedzę sobie za granicą - taki tam wyjazd noworoczny, aby nabrać sił na nadchodzący rok. Oczywiście nie cieszę się nim w pełni, bo 2 dni przed wylotem rozchorowałam się. Można usłyszeć, że srogo kaszlę.
Pensjonat, w którym mieszkam, prowadzi Polka. Stąd też wielu rodaków wybiera to miejsce jako swoje zakwaterowanie. W tym rodzina z dzieckiem.
Do rzeczy. Wychodzę sobie rano z kibelka i mijam naszą matkę-polkę. Mówię kulturalnie "dzień dobry". Na co madka ni z gruchy, ni z pietruchy "nie podchodź do mojego dziecka, bo je zarazisz". Okeeeej. Odpowiadam jej (w sumie szczerze): "Luz, i tak nie lubię dzieci". Jak się zapowietrzyła: "Ale jak to, jak możesz nie lubić mojego Owidiuszka?! Owi, chodź tutaj!".
Chwila, co? Miałam się nie zbliżać, a ona go woła? Ta logika...
Zanim to rozwrzeszczane coś przybiegło, zdążyłam się ewakuować do pokoju, żegnając mamusię.
Już pal licho imię dziecka, ale po pierwsze, co to za problem odpowiedzieć na przywitanie, po drugie, po co bym miała podchodzić do obcego dziecka, a po trzecie, czasem mnie dziwi, co matka jest w stanie odwalić, żeby każdy uważał jej dzieciaka za największy cud świata?
Zawsze, gdy na Facebooku ktoś ma urodziny, boję się, że ustawiona na fb data jest nieprawdziwa i składając życzenia wyjdę na "dobrego" przyjaciela.
Zawsze się zastanawiałem, czy w filmach to normalne, jak wszyscy wchodzą do domów w butach. Obojętnie, czy jest sucho czy mokro na zewnątrz, to muszą zostawiać buciorami niezły syf na podłodze. Nie mówiąc już o tym, jak muszą im śmierdzieć szwaje po całym dniu w butach.
Mam 20 lat, niedawno oświadczyłem się mojej dziewczynie. Oświadczyny planowałem bardzo długo, chciałem ją zaskoczyć, dlatego każdą rozmowę na ten temat odwlekałem lub unikałem. Postanowiłem to zrobić w górach, bo oboje je lubimy.
Schodziliśmy szlakiem i pomyślałem, że to najlepszy moment, dookoła las, nikogo nie ma, widzę mały mostek i klękam. Ona zaskoczona, stoi kilka minut, aż powiedziała TAK! :D
I w tym właśnie momencie spadło na nas jakieś fatum...
Zepsuł nam się samochód, ciemno, mała wioska gdzieś w górach, do domu prawie 300 km, do hotelu ponad 10 km i co teraz? Biegamy od domu do domu, pytamy o mechanika itd. W końcu się znalazł ktoś, kto odwiózł nas do hotelu. Samochód został, zaczęło się dzwonienie po lawetę - koszty ogromne i do tego jeszcze sylwester i Nowy Rok, więc nikt się nie garnie do holowania.
Na drugi dzień pojechaliśmy autobusem tam, gdzie został samochód, po wyjściu z autobusu okazało się, że zgubiłem lub ukradli mi portfel ze wszystkimi dokumentami i pieniędzmi... Stres, bieganie, szukanie, dzwonię do firmy przewozowej, w autobusie nie ma portfela, no po prostu SUPER!!! Pieniędzy brak, dokumentów też. Samochód już u mechanika, zaczęły się problemy z naprawą, cały dzień przesiedziałem w warsztacie, ale udało się. Wróciliśmy do hotelu.
Pomyślałem, że nic gorszego mnie już nie spotka, myliłem się... Na drugi dzień rozwaliły mi się buty na szlaku, śnieg po kolana, a ja w dziurawych butach, cały mokry i zmarznięty.
Tych oświadczyn nie zapomnimy do końca życia :D Do domu wróciliśmy cali i zdrowi :) Tylko strach pomyśleć, co będzie na ślubie :D
Kupa kupą, teraz czas na siuśki.
Nie piłem alkoholu do osiemnastki, muszę się nauczyć nim posługiwać.
Mam też problemy z oddawaniem moczu, muszę długo czekać aż poleci i mocno przeć z brzucha.
Gdy wypiłem sobie trochę mocniej, to rozluźniły mi się zwieracze.
Pierwszy raz od kilkunastu lat normalnie się wysikałem.
W spodnie, ale normalnie...
Mam dość spory problem, śnią mi się koszmary - o ile zasnę.
Dziś się udało, budzę się cała mokra na twarzy, włosach, karku. Myślę, że koszmar był za gruby. Ale nie, to nie to...
Kot zrzygał mi się na twarz, gdy spałam.
Najwidoczniej bawił się/ gryzł moje włosy i któryś z kłaczków zaczął go uwierać...
W prezencie od byłego dostałam na urodziny zapakowany w pudełeczko z Apartu komplet biżuterii - naszyjnik z perełką i kolczyki. Byłam zakłopotana - jak przypuszczałam - drogim prezentem. Nie chcąc czuć się gorsza, starałam się dorównać mu upominkami i okazać moją wdzięczność, mimo kiepskiej sytuacji finansowej.
Los chciał, że się rozstaliśmy. Jeszcze przed tym faktem, jak pokazywałam współlokatorce mój prezent, ona wspomniała, ze już gdzieś taki widziała. Jednak dopiero po rozstaniu, kiedy weszła do mojego pokoju i kolejny raz oglądała naszyjnik, stwierdziła, że chyba ma taki sam, wyszła i wróciła z identycznym kompletem biżuterii. Dostała go w jednej z popularnych drogerii, jako gratis do zakupów.
Lubię rozsmarowywać kozy z nosa na ręce, czekać aż zaschną i potem je zrywać.
Byłam raczej mądrym, lekko zarozumiałym, pewnym siebie dzieckiem. Te atrybuty gwarantowały mi od zawsze zarówno przyjaciół, jak i wrogów.
Pod koniec podstawówki w naszej klasie pojawił się swoisty podział społeczeństwa na kilka grup. Byli ci „fajni” chłopcy, którzy gustowali już w przeróżnych używkach i od razu wiedzieli, że ich przeznaczeniem jest przejąć traktor po tacie. Były te „piękne” dziewczyny, które nie mając lepszego pomysłu na siebie starały się za wszelką cenę przodować w „seksowaniu”. Były szare myszki obojga płci, które za nic nie chciały się wybijać i raczej podkreślały swoją indywidualność. No i byliśmy my - grupa dzieci, które jeszcze nie rwały się do dorastania, ale już przeszły okres „fuuu, chłopak z tobą rozmawia”.
Relacje dyplomatyczne pomiędzy poszczególnymi grupami były dość dynamiczne, potrafiliśmy zintegrować się w imię wyższego dobra, ale codzienność raczej opierała się na wzajemnych potyczkach i knuciu intryg. Jak możecie się domyślić, ci spragnieni uwagi najczęściej szukali punktu zaczepnego.
W szkole panowały wtedy jeszcze swoiste normy co do ubioru i np. dziewczynki nie mogły chodzić w spodniach.
Pewnego razu po zajęciach gimnastycznych zauważyłam, że w mojej spódniczce brakuje guzika, a i zamek wygląda jakoś podejrzanie. Zganiając wszystko na wieczny pośpiech postanowiłam naprawić problem jedyną rzeczą, jaką miałam pod ręką, czyli spinaczem do papieru. Wyglądało dość stabilnie, więc nie marnując więcej czasu pobiegłam na dalsze lekcje. Wszystko szło gładko, aż do czasu, kiedy na ostatniej matematyce pan wywołał mnie do tablicy. Mocno skoncentrowana na zadaniu wstałam i kiedy już miałam wychodzić z ławki, zorientowałam się, że moja spódnica została na krześle, a wszystkim, którzy mnie obserwowali ukazały się moje różowe majtki. Na szczęście tego dnia te z kokardką, a nie w małe zwierzątka. Zszokowana stałam tak parę sekund z dupą na wierzchu, patrząc naokoło i myśląc nad tym nieszczęsnym zadaniem. Tylko „piękne” koleżanki z ławki za mną parsknęły śmiechem. Inni podzielali moja konsternację. Po tej krótkiej nieskończoności usiadłam, burknęłam, że odpowiedź to 16, spaliłam buraka i do końca lekcji siedziałam czerwona wpatrzona w piórnik.
Po skończonych zajęciach „fajny” kolega, z którym siedziałam, pomógł mi odkleić spódniczkę od krzesełka (wraz z kawałkiem drewienka) i chcąc przełamać grobowe milczenie rzekł na pocieszenie: „Eleganckie te majtasy”.
Śmiałam się przez łzy.
Dziś sąsiad z parteru zwrócił mi uwagę, że za głośno odpalam samochód i mu się dzieci budzą.
Od dziś przed odpaleniem będę mruczał do astry: "Cichutko, dzieci sąsiada jeszcze śpią".
Dodaj anonimowe wyznanie
