Nie znoszę, kiedy jakakolwiek goła część mojego ciała dotyka drugiej gołej części mojego ciała.
Nie wyobrażam sobie siedzenia, kiedy pomiędzy stykającymi się ze sobą częściami ciała nie ma jakiegokolwiek materiału.
Doprowadza mnie to do stanu głębokiego dyskomfortu i irytacji. Nie mogę się skupić na niczym innym, poza faktem, że nic nie oddziela od siebie nagiej skóry.
W związku z tym siedząc w domu, w szortach, zawsze jestem przykryta kocykiem, poupychanym w strategiczne punkty, tak żeby gołą skórą nie dotykać gołej skóry.
Najczęściej jednak unikam wszelkiej maści krótkich spodenek, bo doprowadza mnie też do szału stałe poprawianie koca, tak więc siedzę w dresach lub legginsach kiedy tylko mogę.
Jeżeli chodzi o spanie, to w newralgiczne punkty ląduje kołdra, którą jestem w stanie poprawiać kilka razy w ciągu nocy. Dla bezpieczeństwa śpię tak szeroko rozłożona na łóżku, żeby występowało jak najmniejsze ryzyko, że cokolwiek się będzie ze sobą stykać.
Co ciekawe, nie dotyczy to stykania się mojej nagiej skóry z (dość owłosionymi) częściami mojego towarzysza życia. Widocznie mój mózg uznał, że są na tyle kudłate, że można je już uznać za substytut kocyka. :-)
To chyba jedno z moich większych dziwactw, mam tak odkąd pamiętam.
Czy ktoś z was ma tak samo? :D
W roku 2016 i 2017 miałam problemy z ciągle nawracającą drożdżycą.
Po drugiej prywatnej wizycie u ginekologa wykryto nadżerkę wielkości 50 gr. Zaproponował zabieg - cena 400 albo 450 zł. Przyjęłam to do świadomości, chciałam przyjanuszować i pójść do lekarza na NFZ (w sumie to wcale nie przyjanuszowanie, ponieważ pracuję, odprowadzam składki, tak że mi się należy).
Poszłam do pani ginekolog, przedstawiam sytuację, a ta mówi, że teraz zabiegów się nie robi. No OK, sprzeczać się nie będę, przepisała opakowanie leku. Kolejna wizyta, stwierdza, że wszystko OK. Wychodzę zadowolona.
Po kilku miesiącach na bieliźnie brązowawe plamy. Odpalam internet i czytam, że ciąża albo nadżerka. No nie, znowu? Umówiłam się na prywatną wizytę u poprzedniego ginekologa, przedstawiam sytuację, a ten stwierdza, że widocznie babeczka nie umiała wykonać zabiegu, a ten lek musiałabym brać rok i nie wiadomo, czy by pomógł.
Wracając od niego zastanawiałam się, czy to on chciał naciągnąć mnie na hajs? Raczej nie, opinie ma bardzo dobre, badania przeprowadzał rzetelnie. Czy ta lekarka miała mnie gdzieś daleko, była ślepa i chciała załatwić sprawę na odwal się? Sama nie wiem. Nieleczona nadżerka prowadzi do raka szyjki macicy, mam dopiero 21 lat, nie chciałabym umrzeć, zrobiło mi się przykro i nie wiem czemu, ale pomyślałam o bezradności funduszu. Oby więcej lekarzy na NFZ z większym zaangażowaniem podchodziło do pacjenta.
Idę prywatnie na zabieg, trzymajcie kciuki :)
Pies mojego brata zagryzł młode świnki morskie, które hoduję. Nie będę się w dawać w szczegóły, jak to wyglądało - dodam tylko, że zwierzaki zostały wyciągnięte za łebki przez kraty w klatce. Rodzice młodych z przerażenia przestały jeść na dwa dni, a jeden mały który został, prawie zdechł ze strachu. Byłam i nadal jestem o to wkurzona na Inkę (tak nazywa się pies).
Mama stwierdziła, że suczka w ciąży tylko broniła terenu... Jakiego terenu? Korytarz na piętrze to nie teren psa, który pojawił się w domu później od moich świnek. Normalnie Inka jest spokojna i strachliwa. Udaje trupa nawet przed domownikami, ale teraz to po prostu nie ten pies... Atakuje koty, ciągle niucha przy klatce moich gryzoni, a uwagi i prośby nie pomagają.
Dziś suczka się oszczeniła, a brat szczęśliwy pokazuje mi te psie larwy, jakby liczył, że to załagodzi spór. Zapytałam się z przekąsem, czy teraz mam je zagryźć na oczach jego Inki. Oczywiście brat obrażony, mama dała mi kazanie na temat szacunku do zwierząt, a ja nie miałam żadnego prawa do obrony. Godzinę później widziałam, jak ten głupi pies opiera się o klatkę świnek morskich i wsadza niuch przez kraty. Przegoniłam ją, ale nie dotknęłam jej. I już wielka obraza, jak ja mogę, na pewno ją zbiłam, a przecież ona ma młode, jest ciekawa, a to tylko głupie gryzonie, aj-waj.
Już nie wiem, jak mam rozmawiać z domownikami, żeby zrozumieli. Głupie gryzonie, czy nie... Żaden zwierzak nie zasługuje na śmierć w takich męczarniach.
P.S. Tak, nie przepadam za psami. Brat przyniósł Inkę bez konsultacji ze mną, a co dopiero rodzicami.
Czekając na przystanku zauważyłam, że do okna autobusu coś się przyczepiło.
Podeszłam bliżej, patrzę - ową rzeczą była…
...Podpaska.
Od tej sytuacji minął ponad rok. W moim życiu dużo się zmieniło - powiększyła mi się rodzinka, przeprowadziłam się, zmieniłam szkołę.
Wracałam wczoraj do domu autobusem - po raz pierwszy od czasu przeprowadzki.
Na przystanek przyjechał ten autobus.
Okno wciąż jest przyozdobione podpaską.
Złamałam dwie ręce, potykając się dywan... Nie wiedziałam, że dywany są takie niebezpieczne.
Kiedy byłam dzieckiem, bałam się głośnych dźwięków. Hałas kojarzył mi się z krzykiem, a ten - z bólem fizycznym (rodzice lali mnie czym popadnie za każde przewinienie, wykrzykując przy tym różne obelgi w moją stronę). Mój lęk najbardziej wzbudzała spłuczka w toalecie. Bardzo utrudniało mi to życie, bo jak tylko ktoś zauważył, że nie spuściłam po sobie wody, czekała mnie surowa kara.
Dziś może się to wydawać absurdalne, ale korzystanie z toalety w tamtym czasie to był dla mnie ogromny stres. Starałam się załatwiać swoje potrzeby poza domem - w szkole, czy w okresie letnim pod jakim drzewem, pocierając pupę liściem. Kiedy nie było takiej możliwości, mocz oddawałam do wanny podczas kąpieli, a dwójeczkę starałam się wstrzymywać tak długo, jak tylko się dało.
Zdarzało się, że po kilku dniach niewypróżniania się, mój organizm nie wytrzymywał i kilka bobków pojawiało się w wannie. W takich sytuacjach rozdrabniałam kał jak tylko się dało i próbowałam go upchnąć w odpływie. Taki stan rzeczy utrzymywał się przez kilka lat, potem wyrosłam ze swojej fobii. Mimo to do dziś czuję dyskomfort naciskając spłuczkę.
Ostatnio przypadkowo odkryłem, że moja dziewczyna jest trollem na anonimowych. Niby miałem świadomość, że jest okrutna, zła i podła, ale, aż tak?
Moja mama kocha mojego byłego bardziej niż mnie.
Z Anonem zaczęłam chodzić mniej więcej w drugiej klasie gimnazjum. Był ode mnie o rok starszy. Pierwszy chłopak (dla mnie, ja byłam którąś z kolei dziewczyną), więc byłam bardzo zaangażowana i przywiązana. Co ważne - Anon był uczniem mojej matki. Jednym z ulubionych.
Nasz związek był całkiem w porządku. Dużo jeździliśmy razem w różne miejsca, chodziliśmy do kina, zostawaliśmy nawet u siebie na noc. No właśnie... Był w porządku, dopóki nie pojawił się temat seksu. Już na początku związku uprzedziłam Anona, że nie jestem tym zainteresowana i uważam, że mamy zdecydowanie za mało lat. Cóż... Niestety nie potrafił przyjąć tego do wiadomości. Zaczęło się od macania, zmuszania mnie do całowania czy dotykania go. Rozmowy nie pomagały. Bałam się powiedzieć o tym komukolwiek z zewnątrz. Byłam zastraszona. Co więcej, Anonowi wydawało się, że to mi się jak najbardziej podoba, a dziewczyna musi po prostu poudawać i powiedzieć czasami "nie". Zaborczy gnojek.
Matka bardzo się cieszyła z naszego związku. Kupowała bilety do kina czy na koncerty, organizowała wspólne wycieczki, zawoziła mnie do jego domu. Nazywanie Anona synkiem, gotowanie obiadków pod jego wybredny guścik. Było to dla mnie niezbyt komfortowe. Na zakończenie gimnazjum Anon dostał od niej prezent za kilkaset złotych. Co ja otrzymałam od mamy dokładnie rok później? Poklepanie po plecach.
Trwało to ponad dwa lata.
Kiedy zmieniłam szkołę i środowisko, udało mi się wreszcie wyrwać z tego piekła. Zerwałam z nim. Matka płakała bardziej ode mnie, błagała, żebym do niego wróciła, nadal zapraszała go do naszego domu, próbowała organizować randki. W końcu ze złością jej powiedziałam, że Anon mnie molestował. Jej reakcja? Prowokowałam go... Przez kilka miesięcy nie chciała ze mną normalnie porozmawiać.
Chociaż minęło już kilka lat, nadal dzwonią do siebie i nazywają wzajemnie "mamusiu" i "synku". Nawet spotykają się czasami i mama kupuje mu prezenty. Po zerwaniu powiedziała mu nawet, że już zawsze będzie jej synem. Mojego obecnego chłopaka, z którym jestem już dłużej niż byłam z Anonem, wręcz nienawidzi. Drwi z niego i jest szorstka.
Przykre, że moja mama była bardziej zaangażowana w związek ode mnie, ale szkoda, że nie na tyle, żeby zobaczyć, jak toksyczny był naprawdę. Boli mnie też to, że mama poza tą sytuacją zawsze była naprawdę kochająca i troskliwa, daleko jej było od typowej madki, więc nie umiem jej nawet zupełnie źle ocenić...
Cieszę się przynajmniej, że nie muszę już widywać Anona i znalazłam w sobie tyle siły, by z nim zerwać.
Tydzień temu chłopak ze studiów, w którym potajemnie się podkochuję, obchodził urodziny. Z tej okazji zaprosiłam go do siebie na kolację. Obiecałam ugotować coś, co na pewno będzie mu smakowało. I wiecie co? Zgodził się!
A potem spytał, czy może ze sobą przyprowadzić dziewczynę.
Nie dość, że musiałam gotować dla trzech osób, to jeszcze mam dla Was super wiadomość. Zgadnijcie, kto bierze ślub w czerwcu?
Jestem policjantem i ostatnio zostałem wezwany do przypadku seksu w miejscu publicznym. Najgłupsza interwencja w życiu, bo okazało się, że winną była MOJA DZIEWCZYNA, a jeszcze lepsze jest to, że próbowała mnie namówić na to, żebym ją puścił wolno w zamian za seks. Jeszcze lepiej, że ona nadal uważa, że jesteśmy fajną parą i że ta "śmieszna przygoda" nie ma żadnego wpływu na nasz związek.
Dodaj anonimowe wyznanie
