Kiedy byłam mała, miałam fazę na bajkę Toy Story. Zabawki, które żyją i mówią ludzkim głosem... to było dla mnie coś niesamowitego. Zrobiłabym wszystko, aby mieć taką zabawkę, z którą możesz się bawić, jak z koleżankami i kolegami z przedszkola.
Pewnego dnia, wracając z przedszkola, wpadłam na genialny pomysł.
Po powrocie do domu, wzięłam kartkę i pobazgrałam ją czerwoną kredką, a następnie wycięłam z niej małe serce.
Wzięłam nożyczki i zrobiłam wielką dziurę w plecach mojej ulubionej maskotki, po czym włożyłam do niej serce, mając nadzieję, że mój misiek magicznie ożyje. Kiedy poprosiłam swoją mamę o zszycie dziury, ta zapytała się, jak zrobiłam taką dziurę. Powiedziałam, że nie wiem i że chcę, aby mój misiek po prostu był znowu "zdrowy".
Mama zszyła moją maskotkę, nie pytając już o nic. Wycięte serduszko zostało w środku.
Niestety, misiek nie ożył. :(
Będzie o sąsiadach.
Kiedy czyta się o ciemnych katolikach z małych wsi, często to wszystko wydaje się być niemożliwe w XXI wieku. Niestety mam przykład tuż za własnym płotem, że to możliwe.
Moi sąsiedzi są niereformowalni. Jeszcze nikt nie zdołał przemówić im do rozumu. A naprawdę wielu próbowało.
Sąsiad pił i tłukł żonę, dzieciakom też nieraz przyłożył. Wzywanie policji skutkowało tym, że potem Kowalska wyzywała na pół wsi, że ona "se nie zycy łoskarżać jej Tośka''. Oczywiście co niedziela wszyscy Kowalscy w kościółku tuż przed ołtarzem. Dwa lata temu Tosiek po pijaku położył się w rowie i już się nie obudził. Lament był na całą wieś. Kowalska została sama z jedenastką dzieci. Jedna starsza córka wyszła za mąż za typa podobnego do ojca, druga jako jedyna rozsądna w tej rodzinie wyprowadziła się do pobliskiego miasta i dobrze sobie radzi. Pozostała dziewiątka ma od 16 do 5 lat. Starsi chłopcy idą w ślady ojca, większość dziewczyn nie lepsza. Najmłodsze są wiecznie usmarkane, brudne i obdarte. Opieka społeczna ma to gdzieś.
Nawet 500+ nie pomogło, bo w pierwszej kolejności trzeba było postawić olbrzymi pomnik Tośkowi i kilka innych dalszej rodzinie. W dodatku Kowalska jest zachwycona, że teraz może hojnie dawać na kościół, a księżulowi w to graj. Nieważne, że dzieciaki jedyny solidny posiłek jedzą w szkole - darmowy obiad.
Ostatnia akcja mnie jednak osłabiła do reszty. Tydzień temu zobaczyłem, że najmłodszy z chłopców płacze na podwórku. Zapytałem o co chodzi i okazało się, że ma siódme urodziny i wszyscy o tym zapomnieli. W dodatku dostał ochrzan za zjedzenie w tygodniu kanapki z wędliną. Żal mi się małego zrobiło, więc daliśmy mu z żoną dużą czekoladę i złożyliśmy życzenia. Niestety pochwalił się matce. Potem pochwaliła się, że zabrała małego do kościoła i kazała mu wręczyć czekoladę księdzu jako jałmużnę wielkopostną. I cała szczęśliwa, że mały dostał od proboszcza za to obrazek i życzenia urodzinowe. Myślałem, że moja żona ją za to udusi.
Potem opowiedzieliśmy o tym starszej z córek Kowalskiej, która przyjechała z tortem i prezentem. Teraz jest afera, bo dziewczyna chce trójkę najmłodszych dzieci wziąć do siebie.
Trzymam kciuki, żeby jej się udało, bo chociaż z tych maluchów wyrośnie wtedy coś dobrego.
Mam 24 lata. Jestem pielęgniarką na oddziale psychiatrycznym, a nie zdołałam pomóc własnemu chłopakowi. Zabił się godzinę po naszym spotkaniu, na którym planowaliśmy wspólne mieszkanie. Po jego śmierci dowiedziałam się, że chorował na chorobę afektywną dwubiegunową. Pracuję z takimi osobami, a PRZEZ 3 LATA ZWIĄZKU, nie rozpoznałam u Oskara żadnych objawów.
Słowa nie są w stanie oddać tego, jak cholernie siebie nienawidzę.
Moja mama znęca się nade mną psychicznie. Gdy powiedziałam o tym wychowawczyni, ta zadzwoniła do mojej mamy spytać się, czy to prawda. W domu dostałam w mordę za żalenie się do innych, a pedagog nazwała mnie oszustką.
Jeśli tak wygląda pomoc, to ja podziękuję.
Dzień przed pierwszą niehandlową niedzielą nakupowałem sobie jedzenia na cały kolejny dzień, po czym usiadłem przed komputerem i wszystko zjadłem.
Moja matka ma obsesję na punkcie mojej frekwencji w szkole. W podstawówce opuściłam chyba tydzień. Od paru lat codziennie jestem w szkole, bez względu na mój stan zdrowia. Grypa żołądkowa, angina, gorączka? Tabletka i do szkoły :)
Oceny mam świetne, więc kilka dni w domu by mi nie zaszkodziło. Mogłabym nie przychodzić na lekcje i sama sobie usprawiedliwiać nieobecności, ale strasznie boję się reakcji matki na wywiadówce, gdy się o tym dowie. I nie, rozmowa nie pomaga, płacz i bałaganie też.
Najlepsze jest to, że gdy moja matka ma katar albo boli ją głowa, to nie rusza się z domu, jakby była śmiertelnie chora.
Od 16 roku życia łysieję i lepiej lub gorzej ukrywam to pod długimi włosami.
Wczoraj miałem 21 urodziny i przeglądając z nich zdjęcia zdałem sobie sprawę, że przerzedziła mi się już cała głowa. Nie skończyłem jeszcze studiów, a już mam mniej włosów niż mój dziadek.
Chyba pora wyjść z ukrycia i zacząć straszyć swoją głową.
Historia wczesnej dorosłości jest niezwykła. Gdy patrzę na nią z perspektywy prawie 10 lat, w sumie nie mogę uwierzyć, że to się tak potoczyło. Ale po kolei.
Dostałam się na niezwykle wymagający kierunek studiów. Nie byłam do niego przekonana, ale że na tamten moment lepszego pomysłu nie miałam, zaczęłam studia. Nie dawałam sobie jednak rady, 3/4 roku przeżyłam dzięki ściąganiu z dwóch trudniejszych kursów, na pozostałe uczyłam się na 3-3,5, czasem wpadło 4. W połowie pierwszego semestru zaczęłam zdradzać objawy załamania i wypalenia, przeszło trochę po sesji zimowej (dwa tygodnie nieruszania książek, prawdziwe wybawienie). Gorzej zaczęło być potem, zaczęła rozwijać się depresja. Najgorszy był maj, za miesiąc sesja, a ja jestem w stanie jedynie otworzyć książkę i patrzeć się w przestrzeń.
Poszłam do psychologa uczelnianego. Ten mnie wysłuchał, poradził rozmowę z rodzicami (studiowałam w mieście rodzinnym), w razie czego pójście do psychiatry. Zrobiłam na odwrót, od samego początku negowali moje problemy, mówiąc, że robię z siebie ofiarę, wymyślam, inni mają gorzej, a ja mam się cieszyć. Musiałam iść prywatnie, bo na NFZ czekałabym ruski rok, werdykt: depresja, zalecane przerwanie studiów. Było to na kilka dni przed egzaminami. Nie zdałam obu. Razem z wieścią o tym pokazałam diagnozę rodzicom. Jazdy, jaką mi wtedy zrobili, nie chcę wspominać. Powiedzieliśmy sobie wiele gorzkich słów. Z moich ust wyszło coś, czego się nigdy nie spodziewałam: albo przejmą się moim losem i zaakceptują taki stan rzeczy (na jakąkolwiek pomoc nie mogłam liczyć od dość dawna), albo znikam z ich życia.
I wiecie co? Tak się stało. Wakacje w pełni, powiedziałam, że jadę ze znajomymi na wyjazd. Naprawdę spakowałam laptopa, kilka najbardziej osobistych drobiazgów, ubrań, jedzenia, wypłaciłam wszystkie pieniądze z konta i wyprowadziłam się. Zostawiłam na biurku list. Byłam na lodzie, nie mogłam zamieszkać z chłopakiem, bo sam mieszkał z rodzicami, on jako jedyny naprawdę mnie wspierał. Przenocowałam dwie noce u niego, zastanawialiśmy się intensywnie, co zrobić. I wpadliśmy na pomysł szalony.
Niedaleko miały swój klasztor zakonnice zajmujące się ciężarnymi nieletnimi. Nie łapałam się na żadne z tych określeń, ale... przygarnęły mnie. Znalazłam pracę na kasie, cztery dni w tygodniu pracowałam tam, dwa kolejne u sióstr jako zapłatę. Po pół roku oszczędzania wynajęłam pokój, żyłam bardzo oszczędnie. W kolejnym roku akademickim dostałam się na inne studia, z trudem łączyłam naukę z pracą, którą zmieniłam, ale dałam radę. Jeszcze rok później wyszłam za mąż za tego samego chłopaka. Jest programistą, więc zarabiał już wtedy solidne pieniądze, mogłam rzucić pracę i na spokojnie studiować.
Wiem, że to, co zrobiłam, było szalone, i mogło się potoczyć różnie. Nie żałuję tego jednak.
Zauważyliście, że każda osoba, która jest gruba, ale się odchudzi, to już w kółko musi mówić o jedzeniu, diecie i ćwiczeniach? Zupełnie jak Świadkowie Jehowy o Bogu, wojujący weganie o mięsie itd.
Pozdrawiam, student prawa.
Moi znajomi narobili sobie naprawdę sporego ambarasu, ale prawdą jest to, że to wszystko wina policji. Zarzucono im morderstwo i przewożenie zwłok w bagażniku, a wystarczyło odwinąć ten dywan i mnie stamtąd wyjąć. Byłem całkiem żywy!
Dodaj anonimowe wyznanie
